บทที่ 75 คนตัดต่อมากความสามารถ (และมั่งคั่ง)

“ขอบคุณครับ! จริงสิ คุณฉี่เมิ่ง ไม่ทราบว่าตอนนี้เงินเดือนของคุณที่บริษัทอินฝูอยู่ที่ประมาณเท่าไหร่เหรอครับ?” หลินเฉวียนเอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ

“ขออภัยด้วยนะคะคุณผู้ชาย เงินเดือนของพวกเราจำเป็นต้องเก็บเป็นความลับ อาจจะไม่ค่อยสะดวกเปิดเผยน่ะค่ะ” ฉี่เมิ่งยิ้มบางๆ พลางปฏิเสธอย่างสุภาพ

หลินเฉวียนลูบคางพลางครุ่นคิด ต่อให้งานของอีกฝ่ายจะไม่ราบรื่นเพียงใด แต่อย่างไรเสียเธอก็จบจากมหาวิทยาลัยชิงเป่ย แถมยังได้ทำงานในบริษัทยักษ์ใหญ่อย่างอินฝู

แพ็กเกจรายได้ต่อปีน่าจะตกอยู่ราวๆ สี่แสนถึงหกแสนหยวน

อีกฝ่ายเพิ่งเรียนจบมาได้แค่สองปี คงยังไม่ได้เลื่อนขั้นปรับเงินเดือนขึ้นไปมากเท่าไหร่

คิดดูแล้ว หลินเฉวียนจึงตั้งใจจะเปิดอกพูดตรงๆ ไม่อ้อมค้อม

“คุณฉี่เมิ่งใช่ไหมครับ? คือเรื่องเป็นแบบนี้ ผมตั้งใจจะก่อตั้งบริษัท เหลียงเจี้ยงมีเดีย จำกัด ของตัวเองขึ้นมา ธุรกิจหลักก็คือการไลฟ์สตรีมและการไลฟ์ขายไข่สัตว์อสูร”

“ตอนนี้เพิ่งเริ่มต้น ก็เลยกะว่าจะเริ่มสร้างจากกิลด์ก่อน”

“ส่วนตัวผมเองก็ไม่ค่อยเชี่ยวชาญเรื่องการบริหารบริษัทสักเท่าไหร่ ผมก็เลยตั้งใจว่าจะจ้างผู้บริหารมืออาชีพสักคน ด้วยเงินเดือนเดือนละหนึ่งแสนหยวน จ่ายปีละสิบห้าเดือน การันตีรายได้ขั้นต่ำปีละหนึ่งล้านห้าแสนหยวน ไม่ทราบว่าคุณฉี่เมิ่งพอจะมีใครแนะนำบ้างไหมครับ?”

“เรื่องสัญญา เริ่มต้นเซ็นที่สามปีขึ้นไป พอเริ่มงานสามารถเบิกล่วงหน้าได้สามเดือนเลยครับ”

สิ้นเสียงของหลินเฉวียน เขาก็สังเกตเห็นประกายตาของฉี่เมิ่งที่สว่างวาบขึ้นมาทันที

เขารู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายจะต้องเสนอตัวเองแน่นอน

ถ้าขนาดคนที่จบจากมหาวิทยาลัยชิงเป่ยยังไม่มีความมั่นใจเรื่องแค่นี้ ก็ไม่มีความจำเป็นต้องรับเข้ามาทำงานแล้ว

“คุณหลินคะ ที่คุณพูดมาทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริงเหรอคะ?” ผลประโยชน์และเงินเดือนขนาดนี้ มันจะดีเกินไปแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ฉี่เมิ่งยังรู้อีกว่าหลินเฉวียนเซ็นสัญญากับแพลตฟอร์มของพวกเขาเป็นมูลค่าสูงถึงสามสิบล้านหยวนต่อปี ดังนั้นเงินแค่ล้านกว่าหยวนสำหรับเขาแล้ว ย่อมไม่มีปัญหาใดๆ ทั้งสิ้น

“แน่นอนครับ! ผมเองก็ไม่อยากเสียเวลากับเรื่องการบริหารมากนัก แต่ว่าตอนนี้กิลด์ของผมมีคนอยู่แค่สองคนเองนะครับ!” หลินเฉวียนชี้ไปทางหลิงเอ๋อร์ที่กำลังไลฟ์อยู่อีกฝั่งแล้วชี้มาที่ตัวเองพลางยิ้มเจื่อนๆ

ฉี่เมิ่งมองหลินเฉวียน แววตาของเธอฉายแววลังเลขึ้นมาชั่วครู่

แม้ว่าเมื่อเทียบกับบริษัทยักษ์ใหญ่อย่างอินฝูแล้ว บริษัทของหลินเฉวียนจะเพิ่งเริ่มต้นตั้งไข่

แต่ก็เป็นเพราะที่นี่คือบริษัทสตาร์ทอัพ เธอถึงจะมีโอกาสได้แสดงความสามารถของตัวเองอย่างเต็มที่

และก่อนที่จะมาที่นี่ เธอก็ได้หาข้อมูลเกี่ยวกับตัวหลินเฉวียนมาบ้างแล้ว อีกฝ่ายเพิ่งจะคว้าแชมป์การแข่งขันประเมินสัตว์อสูรของเมืองหนานเจียงมาหมาดๆ เป็นผู้ทรงพลังของจริงอย่างไม่ต้องสงสัย

เขามีศักยภาพมากพอ

“เอาวะ เป็นไงเป็นกัน!”

ฉี่เมิ่งตัดสินใจเด็ดขาด จากนั้นจึงมองไปยังหลินเฉวียน “คุณหลินคะ คุณคิดว่าฉันเป็นยังไงบ้างคะ?”

“คุณเหรอครับ? ลองแนะนำตัวเองหน่อยสิครับ?” หลินเฉวียนแกล้งทำเป็นประหลาดใจ จากนั้นจึงให้ฉี่เมิ่งแนะนำตัวเองอย่างเป็นทางการ

“ได้ค่ะคุณหลิน ดิฉันจบการศึกษาจาก…ทั้งหมดนี้คือประวัติการทำงานของดิฉันค่ะ ดิฉันมั่นใจในตำแหน่งนี้เป็นอย่างยิ่งค่ะ” ฉี่เมิ่งเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

ในใจของเธอเริ่มเกิดความรู้สึกตื่นเต้นอย่างที่ไม่ค่อยได้เป็นบ่อยนัก

เธอมีความรู้สึกบางอย่างว่า หากคว้างานนี้มาได้ มันจะสามารถเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล

หลินเฉวียนไม่ได้ตอบตกลงในทันที แต่กลับจมเข้าสู่ความเงียบงันเพื่อใช้ความคิด

เวลาค่อยๆ ผ่านไปทีละนาทีทีละวินาที ในขณะที่ฉี่เมิ่งเริ่มกระวนกระวายใจขึ้นมา หลินเฉวียนก็พยักหน้าพลางกล่าวว่า “ยินดีด้วยครับ คุณผ่านการคัดเลือกแล้ว”

“เอาแบบนี้แล้วกัน เกี่ยวกับสัญญาจ้างงานและข้อเรียกร้องต่างๆ ของคุณ คุณเป็นคนร่างขึ้นมาเองเลย แล้วพอผมตรวจดูว่าไม่มีปัญหาก็จะเซ็นให้ เป็นไงครับ?”

คำพูดของหลินเฉวียนทำเอาฉี่เมิ่งถึงกับยืนอึ้งไปชั่วขณะ

ให้เธอเป็นคนร่างสัญญาเองเนี่ยนะ?

นั่นก็เท่ากับว่าจะเป็นสัญญาที่ไม่มีหลุมพรางดักไว้เลยไม่ใช่เหรอ?

และในขณะเดียวกัน มันก็เป็นการแสดงความจริงใจของอีกฝ่ายด้วย ในเมื่อเขาจริงใจมา เธอก็ควรจะแสดงความจริงใจกลับไปเช่นกัน

“ขอบคุณมากค่ะเถ้าแก่หลิน ดิฉันจะรีบไปดำเนินเรื่องลาออกจากบริษัทเดิมให้เร็วที่สุดค่ะ!”

“ครับ ผมจะรอนะ!”

หลินเฉวียนยิ้มรับ จากนั้นก็เดินไปส่งเธอ

คืนนี้กิลด์ก็จะก่อตั้งสำเร็จแล้ว ดึกๆ หน่อยก็คงจะเริ่มชวนสตรีมเมอร์ฝีมือดีๆ มาร่วมกิลด์ได้เสียที

คนที่หลินเฉวียนนึกถึงเป็นคนแรกก็คือหลิวซิ่วเหยียน สตรีมเมอร์สาวที่ร้องเพลงจนทำให้เขาเคลิบเคลิ้มติดหนึบคนนั้น

เขาเปิดหน้าต่างแชตของอีกฝ่ายขึ้นมา แล้วส่งข้อความไปประโยคหนึ่งทันที

“ผมเพิ่งตั้งกิลด์ สนใจมาร่วมกิลด์ของผมไหม? เรื่องผลตอบแทนคุณเสนอมาได้เลย!”

ทางฝั่งนั้นตอบกลับมาแทบจะในวินาทีเดียว ดูท่าคงติดโทรศัพท์ไม่ยอมวางมือเป็นแน่

“นายตั้งกิลด์แล้วเหรอ! ถ้าอยากให้ฉันเข้าล่ะก็ คืนนี้มาดวลพีเคกัน ถ้านายชนะฉัน ฉันถึงจะยอมเข้า! (ทำหน้าทะเล้น)”

“งั้นตกลงตามนี้เลย!”

“จะบอกให้เอานะ ฉันมีพี่ใหญ่คอยหนุนหลังอยู่นะยะ นายอย่ามาร้องไห้ขี้มูกโป่งทีหลังล่ะ!”

“เรื่องจิ๊บจ๊อย งั้นมาดูกันว่าพี่ใหญ่ของใครจะเยอะกว่ากัน!” หลินเฉวียนตอบกลับไปพร้อมรอยยิ้ม

เขาคุยกับเธอต่ออีกสักพัก ตั้งแต่เรื่องการดวลพีเค งานอดิเรก ไปจนถึงเรื่องตลกๆ ในวัยเด็ก

จนกระทั่งสุดท้าย หลินเฉวียนก็นัดเธอออกมากินข้าวด้วยกันเมื่อมีเวลาว่าง ซึ่งอีกฝ่ายก็ตอบตกลงในทันทีโดยไม่อิดออด

เวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัว พระอาทิตย์ลับขอบฟ้า และเวลาอาหารเย็นก็มาถึง

มื้อเย็นวันนี้ หลินเฉวียนได้กินกับข้าวฝีมือป้าเหมยที่ไม่ได้ลิ้มรสมานานถึงสองวันเต็ม

พวกเขาสี่คน กับข้าวแปดอย่างซุปหนึ่งอย่าง หรูหราอลังการราวกับกำลังฉลองวันปีใหม่อย่างไรอย่างนั้น

ดวงตาของหลินเฉวียนเป็นประกายขึ้นมาทันที ไม่ได้กินของอร่อยเต็มคราบมาสองวันแล้ว เขาจึงกลายร่างเป็นหมาป่าผู้หิวโซ กวาดอาหารลงท้องอย่างเอร็ดอร่อย

ส่วนเจ้าพี่ฮาก็นั่งยองๆ อยู่ข้างตัวเขา คอยจ้องจะกินกระดูกที่หลินเฉวียนแทะเหลือทิ้งไว้ตลอดเวลา

หลังอาหารเย็นผ่านพ้นไป หลินเฉวียนก็ล็อกอินเข้าสู่ระบบหลังบ้านของช่องสตรีมตัวเองหลังจากห่างหายไปนาน

หลังจากไล่ตรวจดูข้อความส่วนตัวไปรอบหนึ่ง หลินเฉวียนถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตัวเองลืมเรื่องการรับสมัครคนตัดต่อวิดีโอไปเสียสนิท

เขาจึงรีบเปิดดูข้อความส่วนตัวทันที

[กระต่ายน้อยจัง: พี่เฉวียนคะ หนูก็ตัดต่อเป็นน้า พี่เฉวียนลองเข้าไปดูผลงานที่หนูโพสต์ไว้ได้เลยค่ะ ถ้าพี่เฉวียนรับหนูเป็นคนตัดต่อล่ะก็ เดี๋ยวหนูส่งอัลบั้มรวมภาพถ่ายเซ็กซี่ของหนูให้พี่เฉวียนดูเลยนะคะ]

หลินเฉวียนพึมพำกับตัวเองเบาๆ “เหอะ นึกว่าอัลบั้มภาพถ่ายแค่นี้จะมาล่อลวงคนอย่างฉันได้งั้นเรอะ?”

ทว่าพอเขากดเข้าไปดูผลงานในหน้าโปรไฟล์ของกระต่ายน้อยจัง กลับพบว่ามีแต่คลิปวิดีโอที่เจ้าตัวสวมชุดนักเรียนมัธยมปลายใส่ถุงน่องสีขาวหรือไม่ก็สีดำยืนเต้นไปมาทั้งนั้น

รูปร่างค่อนข้างผอมบางตัวเล็ก ดูน่าทะนุถนอมไม่เบา

“เด็กสาวน่ารักขนาดนี้ ถ้าชกเข้าไปสักหมัดคงร้องไห้ไปได้อีกนานเลยล่ะมั้ง!”

หลินเฉวียนปัดตกไปในทันที ตอนนี้เขาไม่ใช่เด็กหนุ่มไร้เดียงสาที่ไม่ประสีประสาเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

เขาไม่ได้สนใจผู้หญิงตัวเล็กผอมบางแบบนี้เท่าไหร่นัก

โดยเฉพาะผู้หญิงประเภทที่มีลานบินอยู่บนหน้าอกหน้าใจแบบนี้ เขาไม่อยากกินของแบนราบหรอกนะ

แค่กๆ ไม่ใช่สิ ฝีมือการตัดต่อของอีกฝ่ายไม่ผ่านมาตรฐานต่างหากเล่า!

หลินเฉวียนตอบกลับข้อความปฏิเสธอย่างสุภาพไปด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย จากนั้นจึงกดเข้าไปดูผู้สมัครคนถัดไป

[ร่างเซียนโลลิสาวมั่น: ฉันเป็นได้ทั้งสายโลลิทั้งสายสาวมั่น จะน่ารักสดใสหรือเปรี้ยวเข็ดฟันก็ได้หมด เลือกฉันไม่ผิดหวังแน่นอน รับรองว่าจะมอบความอบอุ่นปลอดภัยให้พี่เฉวียนแบบเน้นๆ จุกๆ เลยค่ะ]

หลินเฉวียนกดเข้าไปดูหน้าโปรไฟล์ แย่ละ ความอบอุ่นปลอดภัยแบบเน้นๆ จุกๆ จริงด้วยแฮะ

กะด้วยสายตาน่าจะหนักราวๆ สามร้อยชั่งแน่นอน ต่อยคนเดียวร่วงสิบคนได้สบายๆ เลยมั้งเนี่ย

คนต่อไป คนต่อไปด่วนๆ!

หลินเฉวียนทำตัวราวกับเป็นกรรมการตัดสินการประกวดสาวงาม ค่อยๆ คัดตัวเลือกที่ไม่น่าพอใจทิ้งไปทีละคน

จนกระทั่งเขาไปสะดุดเข้ากับข้อความส่วนตัวของคนคนหนึ่ง

[ชิงหว่านมู่เฉวียน: นี่คือผลงานการตัดต่อของฉันค่ะ! ฉันต้องการงานนี้จริงๆ]

[วิดีโอ]

แม่คุณเอ๋ย ใครๆ ก็ต้องการงานกันทั้งนั้นแหละ มันขึ้นอยู่กับว่าฝีมือการตัดต่อของคุณเป็นยังไงต่างหาก

หลินเฉวียนกดเปิดวิดีโอที่อีกฝ่ายส่งมา เสียงเพลงประกอบที่คุ้นหูพลันดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท ทำให้หลินเฉวียนถึงกับชะงักงันไปในทันที

วิดีโอนี้ มันให้ความรู้สึกเหมือนกับโลกในชาติก่อนของเขาเป๊ะๆ เลยนี่นา

ความรู้สึกแบบนี้แหละที่ใช่เลย

เขากดเข้าไปดูหน้าโปรไฟล์ของอีกฝ่าย พบว่ามีผลงานโพสต์ไว้เพียงไม่กี่ชิ้นเท่านั้น

และหลังจากได้เห็นรายละเอียดปลีกย่อยในผลงานเหล่านั้นอย่างชัดเจน หลินเฉวียนก็ตอบตกลงทันทีโดยไม่ต้องคิดซ้ำสอง

ล้อเล่นน่า ประเมินดูแล้วเป็นถึงสาวสวยที่ทั้งเก่งกาจเปี่ยมความสามารถแถมยังมีไซส์อีขนาดนี้ จะไม่ให้ตกลงได้ยังไงกัน?

[สวัสดีครับ คุณได้รับการคัดเลือกแล้ว แอดวีแชตผมมาได้เลย]

หลังจากพิมพ์ข้อความเสร็จ หลินเฉวียนก็กดส่งออกไปทันที