บทที่ 83 มันเข้ามาในบ้านฉันแล้ว!

“พี่เฉวียน คุณรู้เหรอคะว่ามันคือตัวอะไร”

หลินเฉวียนนำความคิดของสาวสวยและแมวชอร์ตแฮร์ขนทองเจ้าเล่ห์มาประมวลเข้าด้วยกัน จนพอจะเข้าใจสถานการณ์และมีข้อสันนิษฐานผุดขึ้นในใจ

“ฉันคิดว่าน่าจะพอรู้แล้วละว่าเกิดอะไรขึ้น เธอไม่ต้องกลัวขนาดนั้น นั่นก็เป็นแค่สัตว์อสูรตัวหนึ่ง ตอนนี้มันยังไม่ทำร้ายใคร แสดงว่าคงไม่มีเจตนาร้ายต่อพวกเธอหรอก”

“บางที มันอาจแค่อยากผูกมิตรกับสัตว์อสูรของเธอก็ได้”

หลินเฉวียนพูดพลางยิ้มบางๆ

“เชี่ย สตรีมเมอร์ยังไม่ทันเห็นก็รู้แล้วเหรอ อย่าบอกนะว่าจัดฉากน่ะ”

“หรือว่าจะเป็นสัตว์อสูรสายลี้ลับ สัตว์อสูรประเภทนี้พูดยากแฮะ สตรีมเมอร์เคยเจอเรื่องแบบเดียวกันมาก่อนหรือเปล่า ไม่งั้นจะรู้ได้ยังไง”

“ฉันว่าน่าจะเป็นสัตว์อสูรสายวิญญาณ แล้วสร้างหุ่นไม้ขึ้นมาเชิดระยะไกลมากกว่า”

“เชี่ย ในหมู่ชาวเน็ตมีคนวิเคราะห์เข้าท่าขนาดนี้ด้วยเหรอเนี่ย”

“เมนต์บนนายไม่รู้เหรอ ในห้องไลฟ์พี่เฉวียนน่ะ ชาวเน็ตธรรมดาสามส่วน ทางการสามส่วน อีกสี่ส่วนคือคนในวงการเดียวกันทั้งนั้น!”

…

ขณะที่หลินเฉวียนกำลังจะอธิบายเพิ่มเติม จู่ๆ ในกล้องของฝั่งนั้นก็มีเสียงร้องเหมียวอันชวนขนลุกดังแว่วเข้ามา

“เหมียว…”

เสียงร้องเหมียวที่แข็งทื่อไร้จิตวิญญาณ คล้ายกับเสียงเสียดสีของท่อนไม้

“กรี๊ด…”

“มันเข้ามาในบ้านฉันแล้ว!”

ใบหน้าของสาวสวยหน้ากล้องเปลี่ยนสีทันควัน เธอหันขวับไปมองตรงประตูห้องด้วยความหวาดผวา ทำอะไรไม่ถูก

คอมเมนต์ในห้องไลฟ์ระเบิดตูมตามขึ้นมาทันทีที่เกิดเหตุการณ์นี้

“อย่าเพิ่งตัดสายเด็ดขาด ไม่ต้องกลัว มันไม่ทำร้ายเธอหรอก ทำตามที่ฉันบอกแล้วจะไม่เป็นอะไร”

หลินเฉวียนมีสีหน้าจริงจังพลางเอ่ยปลอบเสียงนุ่ม

…

“อ๊าก ไม่กล้าดูแล้วโว้ย!”

“สาวสวยอย่ากลัวไปเลย เทวดาคุ้มครองเธอนะ!”

“เสียงโคตรหลอน น่ากลัวจัด ฉันขอแอบดูอยู่ห่างๆ ดีกว่า”

“แจ้งตำรวจดีไหมเนี่ย สตรีมเมอร์บอกที่อยู่ของสาวสวยมาเลย เดี๋ยวฉันโทรแจ้งตำรวจท้องที่ให้เอง”

“เมนต์บน อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าแกคิดจะทำอะไร”

แม้หลายคนจะปากบอกว่ากลัวและจะชิ่งหนี ทว่ายอดผู้ชมในห้องไลฟ์ของหลินเฉวียนกลับพุ่งทะยานขึ้นเรื่อยๆ

จากตอนสัตว์เทวะสามหมื่นกว่าคน ตอนนี้ทะลุไปถึงสี่หมื่นกว่าคนแล้ว

และยังคงเพิ่มขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง

ในตอนนี้ ไม่ว่าผู้ชมใหม่คนไหนที่กดเข้ามา ต่างก็อยากรู้อยากเห็นว่ามันคือตัวอะไรกันแน่ เป็นคอนเทนต์จัดฉากหรือเรื่องจริงกันแน่

“ได้ค่ะพี่เฉวียน ฉันเชื่อคุณ! ตายเป็นตาย!”

ใบหน้าของสาวสวยซีดเผือด น้ำเสียงสั่นเทา ทว่าในแววตากลับเผยความเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ออกมา

อย่างมากก็แค่ตาย พอตายไปเป็นผีแล้วค่อยมาวัดกันว่าใครจะแน่กว่ากัน!

“วางใจเถอะ มีฉันอยู่ ไม่ปล่อยให้เธอเป็นอะไรไปหรอก!”

รอยยิ้มจางๆ ผนวกกับสีหน้าสงบนิ่งของหลินเฉวียน ทำให้สาวสวยรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด

“ตอนนี้ เธอต้องเกลี้ยกล่อมสัตว์อสูรของเธอให้ได้ พอสัตว์อสูรที่หน้าตาเหมือนมันปรากฏตัวขึ้นมา ให้กอดอีกฝ่ายไว้แล้วเต้นระบำด้วยความตื่นเต้นสุดเหวี่ยง”

สาวสวย: ???

เหล่าชาวเน็ต: ???

อะไรนะ ให้สัตว์อสูรไปกอดอีกฝ่ายเต้นระบำเนี่ยนะ แค่นี้ก็รอดแล้วเหรอ

เจ้าแมวชอร์ตแฮร์ขนทองเจ้าเล่ห์ตัวนั้นดูเหมือนจะมีสติปัญญาอยู่บ้าง พอมันได้ยินคำพูดของหลินเฉวียน หัวกลมๆ ก็ส่ายดิกเป็นกลองป๋องแป๋งทันที

“ถ้าแกไม่ยอมไป เจ้าของแกอาจจะไม่เป็นอะไร แต่แกนี่สิไม่แน่!” หลินเฉวียนขู่ฟ่อ

สำหรับสัตว์อสูรที่สมองไม่ค่อยแล่น การข่มขู่ย่อมได้ผลชะงัดกว่าการปลอบประโลมเป็นไหนๆ

มันจำใจต้องยันตัวลุกขึ้นยืน ทว่าขาทั้งสี่ข้างกลับไม่ยอมฟังคำสั่ง เริ่มสั่นระริกอย่างรุนแรง

ทุกย่างก้าวที่เดินไป ตัวมันซวนเซไปมา ประหนึ่งจะล้มพับลงไปได้ทุกเมื่อ

…

“ไม่ใช่ละ ในสถานการณ์สยองขวัญขนาดนี้ ทำไมฉันถึงขำวะเนี่ย”

“ปกติฉันไม่หัวเราะนะ เว้นแต่จะกลั้นไม่อยู่จริงๆ ฮ่าๆๆ”

“แมวชอร์ตแฮร์ขนทองเจ้าเล่ห์ลุกขึ้นสู้ เหมียวน้อยผู้กล้าหาญไม่หวั่นต่อความยากลำบาก!”

…

“คุณคนสวย ในห้องมีกระจกไหม ถ้ามองผ่านกระจก เธออาจจะได้เห็นบางอย่างที่อยากเห็นก็ได้นะ”

“แน่นอนว่าต้องหลังจากที่มันเต้นรำกับสัตว์อสูรของเธอแล้ว”

“แต่ตอนนี้ เธอถือมือถือเดินไปที่ประตู แล้วเปิดให้ผู้ชมในไลฟ์ดูหน่อยสิว่า สัตว์อสูรตัวแดงแป๊ดข้างนอกนั่นมีหน้าตายังไง”

“เอ๊ะ มันจะไม่…”

เทียบกับการได้เห็นแล้ว เธออยากให้ตัวเองมองไม่เห็นอะไรเลยเสียยังดีกว่า

“ทำตามที่ฉันบอกเถอะ! นั่นเป็นแค่สัตว์อสูร ไม่ใช่เรื่องลี้ลับเหนือธรรมชาติอะไร วางใจได้ มันแค่อยากจะ…ผูกมิตรกับสัตว์อสูรของเธอ เข้าใจตามนี้ได้เลย”

…

“แบบนี้ก็เชื่อได้เหรอ ถ้าสาวสวยเป็นอะไรขึ้นมา สตรีมเมอร์เตรียมรับมีดโกนจากพวกเราทางพัสดุได้เลย!”

“ต้องมองผ่านกระจกถึงจะเห็นงั้นเหรอ หรือว่าสิ่งที่ตาเปล่าเห็นจะเป็นของเก๊กันแน่”

“เดี๋ยวสิเฮ้ย ถามพวกเราสักคำหรือยัง ว่าอยากดูสัตว์อสูรตัวนั้นไหมน่ะ”

“กลัวจังเว้ย ทั้งอยากดูทั้งไม่อยากดู”

“เดี๋ยว ถ้าเกิดมีฉากเลือดสาดขึ้นมา พี่เฉวียนมิโดนแบนถาวรเรอะ ถึงตอนนั้นทุกคนที่อยู่ที่นี่ก็หนีความผิดไม่พ้นนะเว้ย”

คอมเมนต์ถกเถียงกันระงม แต่ในเมื่อสาวสวยเลือกที่จะเชื่อแล้ว เธอก็ขอเชื่อให้ถึงที่สุด

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือ หันกล้องไปทางประตูห้อง จากนั้นจึงลุกขึ้นแล้วค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ประตูอย่างระมัดระวัง

เสียงร้องเหมียวที่คล้ายแมวชอร์ตแฮร์ขนทองยังคงดังแว่วมาไม่ขาดสาย ยิ่งเธอเข้าใกล้ เสียงนั้นก็ยิ่งชัดเจนแจ่มแจ้งจนชวนให้ขนหัวลุกชัน

เมื่อไปถึงหน้าประตู สาวสวยก็ค่อยๆ แง้มประตูออกเป็นช่องแคบๆ พอให้สอดโทรศัพท์ผ่านไปได้ แล้วค่อยๆ ยื่นมือถือออกไปด้านนอก

“พี่เฉวียน พอมองเห็นข้างนอกไหมคะ”

เธอไม่กล้ามองออกไปข้างนอก และมองไม่เห็นหน้าจอมือถือด้วย

“ไม่เป็นไร ตรวจสอบแล้วไม่มีปัญหา สบายใจได้!”

สาวสวยหารู้ไม่ว่า ตอนนี้ห้องไลฟ์สดแทบแตกไปแล้ว

…

“เชี่ยๆๆ ไม่กล้าดูแล้ว จะหัวใจวายตาย อารมณ์เหมือนดูหนังผีสดๆ เลย”

“แน่ใจนะว่านี่คือสัตว์อสูร ทำไมดูเหมือนหุ่นไม้เลยล่ะ หรือว่าจะเป็นสัตว์อสูรสายพรางตัวลี้ลับ”

“เชี่ยเอ๊ย อาการท้องผูกของฉันหายเป็นปลิดทิ้งเลย พี่เฉวียนชดใช้ค่าผ้าปูที่นอนมาเลยนะ”

“บอกทีว่านี่คือจัดฉาก รีบพูดสิ หัวใจดวงน้อยๆ ของฉันจะวายแล้ว!”

ในเวลานี้ บนหน้าจอไลฟ์สด มุมกล้องของสาวสวยจับภาพไปที่ห้องนั่งเล่น

ห้องนั่งเล่นไม่เหมือนในห้องนอน มันไม่ได้เปิดไฟไว้ มืดสลัวไปหมด ทว่าท่ามกลางแสงจันทร์และแสงสว่างรำไรที่ลอดออกไปจากห้องนอน ก็ยังพอมองเห็นได้ลางๆ

แมวชอร์ตแฮร์ขนแดงเจ้าเล่ห์ตัวหนึ่ง กำลังเดินโซซัดโซเซตรงมาที่ห้องนอน

ท่วงท่าการเดินของมันดูงุ่มง่ามราวกับขาแข้งผิดรูปไปหมด

[คำเตือน: การไลฟ์สดของโฮสต์มีองค์ประกอบสยองขวัญ โปรดปฏิบัติตามกฎของแพลตฟอร์ม มิฉะนั้นจะถูกระงับการใช้งาน]

หลินเฉวียน: ???