บทที่ 84 ห้องสตรีมสยองขวัญ สาวน้อยผู้เปลี่ยนท่าที

“แอดมินอย่าเพิ่งแบนสิครับ! นี่มันฝีมือสัตว์อสูร ไม่ใช่คอนเทนต์สยองขวัญอะไรสักหน่อย”

“แล้วอีกอย่างนะ ปัดโธ่เอ๊ย โลกนี้มีเรื่องสยองขวัญน้อยซะที่ไหนล่ะ ฟังผมแถ… เอ๊ย ฟังผมอธิบายก่อนสิครับ!” หลินเฉวียนพูดอย่างจนปัญญา

ความตลกขบขันนี้ทำให้ผู้ชมจำนวนมากในห้องไลฟ์สดอดหัวเราะไม่ได้

ความรู้สึกหวาดกลัวเมื่อครู่จึงคลี่คลายลงไปได้เปลาะหนึ่ง

ภายใต้ ‘การเกลี้ยกล่อม’ ของหลินเฉวียน ข้อความแจ้งเตือนถึงยอมหายไปในที่สุด ทว่าหลินเฉวียนรู้ดีว่า หากวันนี้อธิบายให้กระจ่างไม่ได้ เห็นทีคงไม่แคล้วโดนแบนอยู่ดี

“เอาละ พอแล้ว ดึงมือถือกลับมาได้เลยครับ!”

เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเฉวียน หญิงสาวก็รีบดึงโทรศัพท์มือถือกลับมาทันที

จากนั้นก็ปิดประตูห้องลง แล้วรีบวิ่งไปหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หยิบกระจกแต่งหน้าขึ้นมา

เธอไม่ลืมสิ่งที่พี่เฉวียนบอกไว้ ว่าหากใช้กระจกก็จะสามารถมองเห็นสิ่งที่เธออยากเห็นได้

“ตอนนี้ให้สัตว์อสูรออกไป ทำตามที่ผมบอกเมื่อกี้ คุณแง้มประตูห้องไว้ช่องหนึ่ง เอากระจกวางตรงนั้น แล้วใช้กล้องมือถือส่องไปที่กระจกก็พอ”

หญิงสาวแสนสวยยังไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ก็ยอมทำตามทุกอย่าง

ใช้เวลาเดินอยู่ครึ่งนาที ในที่สุดเจ้าแมวชอร์ตแฮร์ขนทองเจ้าเล่ห์ก็มาถึงหน้าประตูห้อง

พอเห็นภาพด้านนอก ขนสีทองทั่วทั้งร่างของมันก็ลุกชันขึ้นมาทันทีด้วยความตกใจกลัว

มันหันศีรษะกลับมามองหญิงสาว สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและอาลัยอาวรณ์ มีประกายหยาดน้ำตาเอ่อล้นออกมาเล็กน้อย

“เป้ยเป้ย…”

ใบหน้าของหญิงสาวเผยความรู้สึกตัดใจไม่ลง เธอเอ่ยเสียงเบา “ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไรแน่นอน!”

“เหมียว…”

สิ้นเสียงนั้น แมวชอร์ตแฮร์ขนทองเจ้าเล่ห์ก็คล้ายจะเค้นพลังทั้งหมดกลับคืนมาได้ มันพุ่งพรวดออกจากห้องตรงดิ่งเข้าไปหาเงาร่างด้านนอกทันที

มันปรี่เข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้า ‘ตัวเอง’ ที่แดงก่ำจนเดือดตัวนั้น ก่อนจะโผกอดอีกฝ่ายหมับ แล้วเริ่มเต้นรำตามที่หลินเฉวียนบอกไว้เมื่อครู่

เต้นรำ… เต้นรำ อะไรคือเต้นรำวะ?

เป้ยเป้ยอึ้งไป มันฟังภาษาสัตว์สองขาออกก็จริง แต่ไม่เห็นจะเข้าใจเลยว่าที่บอกให้เต้นรำน่ะมันคืออะไรกันแน่!

…

“ทำไมหยุดนิ่งไปล่ะ?”

“กลัวจนตัวแข็งทื่อไปแล้วเหรอ?”

“แต่พวกนายสังเกตเห็นไหมว่า เจ้าตัวประหลาดนั่นก็หยุดนิ่งไปจริงๆ ด้วย”

“พวกนายว่า มีความเป็นไปได้ไหมว่าเจ้าเหมียวตัวนี้ไม่รู้ว่าเต้นรำแปลว่าอะไร?”

…

เมื่อเวลาผ่านไปทีละวินาที สองขาของเป้ยเป้ยก็เริ่มสั่นเทิ้มอย่างห้ามไม่อยู่

จากนั้นมันจึงกอดอีกฝ่ายไว้พลางขยับโยกตัวไปมาซ้ายทีขวาที ดูๆ ไปแล้วก็เหมือนกำลังเต้นรำอยู่จริงๆ เสียอย่างนั้น

เหล่าชาวเน็ตในไลฟ์ “…”

ให้ตายสิ ฟลุกถูกทางเฉยเลย

“พวกนายรีบดูเร็ว รีบดูเจ้าสิ่งมีชีวิตประหลาดนั่น!”

จู่ๆ ก็มีคนพิมพ์ข้อความร้องเตือนขึ้นมาด้วยความตกใจ

ทุกคนจึงได้เห็นว่า สิ่งมีชีวิตที่สะท้อนอยู่ในกระจกบานนั้น ค่อยๆ เปลี่ยนจากท่าทางพิลึกพิลั่นกลายเป็นทื่อค้าง จากนั้นท่ามกลางสายตาทุกคู่ มันก็แปรสภาพกลายเป็น… หุ่นไม้จริงๆ ตัวหนึ่ง

ในเวลาเดียวกัน เส้นแสงสีแดงเส้นบางๆ สายหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้นบนศีรษะของมัน ทอดยาวเชื่อมต่อไปยังที่อันห่างไกล

“เชี่ยเอ๊ย? นี่มันอะไรกันเนี่ย?”

“นี่มันหุ่นไม้ชัดๆ สรุปว่าภาพที่พวกเราเห็นกันเมื่อกี้คือภาพลวงตาทั้งหมดเลยเหรอ?”

“พี่สาวคนสวยช่วยปรับมุมกล้องหน่อยครับ พวกเราอยากเห็นว่าปลายสายสีแดงนั่นเชื่อมไปหาตัวอะไร!”

“ไม่รู้ขอถามหน่อย นั่นใช่แสงอินฟราเรดไหมน่ะ?”

…

“ไม่เป็นไรหรอก สัตว์อสูรประเภทนี้ตามปกติแล้วจะไม่ทำร้ายคน พี่สาวคนสวยลองเดินตามไปดูได้เลยว่าปลายสายนั้นคือตัวอะไร ไม่แน่อาจจะเหนือความคาดหมายของเธอก็ได้นะ”

หลินเฉวียนยิ้มบางๆ

ผู้ชมบางคนในห้องไลฟ์สดทายไม่ผิดเลย

นี่คือสัตว์อสูรประเภทพลังจิตในสายลี้ลับ มันสามารถเชิดหุ่นไม้และทำให้ดูพิลึกพิลั่นผิดธรรมชาติได้

หญิงสาวพยักหน้า เธอสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าเตรียมใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวขาเดินมุ่งหน้าไปทางประตู

“จริงสิ อย่าเพิ่งเปิดไฟล่ะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะทำให้มันตกใจหนีไปเสียก่อน” หลินเฉวียนเอ่ยยิ้มๆ

ทำให้มันตกใจหนีไป?

หญิงสาวได้ยินเช่นนั้นดวงตาก็พลันเป็นประกาย นั่นหมายความว่าอีกฝ่ายเองก็กลัวเธอเหมือนกัน ถ้าเป็นแบบนั้น มันก็คงไม่ได้มีพิษภัยอะไรกับเธอมากมายนัก

พอลองคิดดูแบบนี้ ความหวาดกลัวในใจของเธอก็พลันมลายหายไปเกินครึ่ง

กลับกลายเป็นความอยากรู้อยากเห็นที่ผุดขึ้นมาแทนที่ คิ้วที่เคยขมวดมุ่นจึงแปรเปลี่ยนเป็นความคาดหวังขึ้นมาเล็กน้อย

“เข้าใจแล้วค่ะ”

ความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์บนใบหน้าของหญิงสาวถูกถ่ายทอดสู่สายตาทุกคนผ่านหน้าจอมือถือ

เธอถือสมาร์ตโฟนและกระจก เดินไล่ตามเส้นสายสีแดงนั้นไป จนกระทั่งพบเข้ากับสิ่งมีชีวิตที่ซ่อนตัวอยู่ตรงมุมห้องนั่งเล่นของเธอ

มันคือสัตว์อสูรตัวเล็กที่มีเขาเดี่ยว ร่างกายสีแดงสดตลอดทั้งร่าง

หลินเฉวียนเห็นร่างจริงของมันผ่านทางกระจกเงาเช่นกัน เขาจึงใช้เนตรหยั่งรู้ตรวจสอบข้อมูลโดยละเอียดทันที และผลลัพธ์ก็ตรงกับที่เขาคาดการณ์ไว้ไม่มีผิดเพี้ยน

[สายพันธุ์: อสูรเขาวิญญาณ]

[อายุ: ครึ่งเดือน]

[ระดับ: 5]

[พลังชีวิต: 200]

[พลังโจมตี: 20]

[พลังป้องกัน: 18]

[ความเร็ว: 19]

[สายเลือด: ระดับ A]

[ธาตุ: ลี้ลับ--พลังจิต]

[ทักษะ: ข่มขวัญ, สะกดวิญญาณ, มายาศาสตร์…]

[พรสวรรค์: จิตควบคุม]

[สถานะร่างกาย: อยากรู้อยากเห็น, ต้องการเข้าสังคม, ร่าเริง, ร้อนรน]

[คำอธิบาย: สัตว์อสูรสายพลังจิต ชื่นชอบการแกะสลักหุ่นไม้เพื่อใช้เชิด สามารถแกะสลักสิ่งมีชีวิตทุกชนิดที่ตนเคยพบเห็น จากนั้นควบคุมด้วยพลังจิต และใช้ภาพลวงตาทำให้ดูสมจริง…]

[เดิมทีถูกสะกดผนึกไว้ในส่วนลึกของภูเขาอันไร้ผู้คน ได้รับการดูดซับไอพลังสายเลือดอันยิ่งใหญ่บางอย่างจนฟักตัวออกมา สติปัญญายังคงเทียบเท่าเด็ก]

[ข้อมูลละเอียดเกินไป ขอละไว้…]

[ประเมินสัตว์อสูรระดับ A สำเร็จ ได้รับแต้มประเมินสัตว์อสูร 320 แต้ม]

[บันทึกสัตว์อสูรระดับ A ‘อสูรเขาวิญญาณ’ ลงในสารานุกรมสัตว์อสูร]

[เริ่มสุ่มจับรางวัลพรสวรรค์ของอสูรเขาวิญญาณ]

[ยินดีด้วย คุณสุ่มได้รับพรสวรรค์ระดับ A--จิตควบคุม]

[คำอธิบายพรสวรรค์ระดับ A--จิตควบคุม: สามารถใช้พลังจิตควบคุมวัตถุสิ่งของได้]

การควบคุมวัตถุ ผนวกเข้ากับมายาศาสตร์ ก็คือลูกไม้ที่อีกฝ่ายเพิ่งใช้ไปเมื่อครู่นี้นี่เอง

หลินเฉวียนลูบคางพลางรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย

พรสวรรค์แบบนี้ จะปล่อยให้เจ้าหมาหื่นอย่างพี่ฮาได้ไปเด็ดขาดไม่ได้เลยเชียว

ไม่อย่างนั้นใครจะไปรู้ว่ามันจะแอบใช้พลังจิตขโมยชุดชั้นในของป้าเหมยข้างบ้านลอยเข้ามาในรังหมาของมันหรือเปล่า

น่าเสียดายที่คำอธิบายพรสวรรค์แบบนี้มีเพียงสัตว์อสูรเท่านั้นที่จะได้รับ หากเขาอยากได้ทักษะนี้คงต้องสุ่มจากทักษะของตัวเองเอา ไม่อย่างนั้นถ้าตัวเขาครอบครองพลังจิตควบคุมได้ล่ะก็ ไม่อยากจะจินตนาการเลยว่าจะสุขสำราญเบิกบานใจขนาดไหน

…

“เป็นสัตว์อสูรจริงๆ ด้วย เหลือเชื่อสุดๆ”

“สัตว์อสูรตัวนี้ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย เมื่อกี้ลองค้นดูในเว็บก็หาไม่เจอ”

“ไม่เป็นสัตว์ในตำนานปรัมปรา ก็ต้องเป็นสัตว์อสูรที่ไม่เคยมีการบันทึกไว้มาก่อนแน่ๆ”

ท่ามกลางสายตาใคร่รู้ของทุกคน หลินเฉวียนจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“สัตว์อสูรตัวนี้มีชื่อว่า ‘อสูรเขาวิญญาณ’ เป็นสัตว์อสูรสายพลังจิตในกลุ่มธาตุลี้ลับ”

“สิ่งที่มันชอบมากที่สุดในชีวิตประจำวันก็คือการเต้นรำ แล้วก็… การหาเพื่อน”

“แต่เพราะตัวนี้เพิ่งจะฟักออกมาได้แค่ครึ่งเดือน มันก็เลยค่อนข้างขี้อายและกลัวคนแปลกหน้า จึงต้องเชิดหุ่นไม้ที่ตัวเองแกะสลักขึ้นมาเพื่อไปพบปะผูกมิตรกับสัตว์อสูรในหมู่บ้าน…”

ใครจะไปรู้ล่ะว่า การผูกมิตรตามประสาเด็กๆ จะถูกทำให้พิลึกกึกกือจนหลอนประสาทได้ขนาดนี้

เลือกเวลาโผล่มาตอนดึกดื่นค่ำมืดไม่พอ ยังใช้หุ่นไม้มาแทนตัวเอง แถมร่างยังแดงก่ำจนเดือดอีกต่างหาก

สารพัดความบังเอิญพวกนี้เลยทำให้สัตว์อสูรตัวอื่นๆ กลัวมันจนขวัญหนีดีฝ่อ แทนที่จะได้เป็นเพื่อนเล่นกัน

“ว้า พอฟังแบบนี้แล้ว รู้สึกเหมือนเจ้าตัวนี้จะน่าสงสารอยู่เหมือนกันนะเนี่ย”

หญิงสาวไม่ได้หวาดกลัวเหมือนเมื่อครู่อีกต่อไปแล้ว เธอกลับเริ่มรู้สึกสงสารเห็นใจเจ้าอสูรเขาวิญญาณขึ้นมาแทน

“แต่ว่า ถึงแม้อสูรเขาวิญญาณตัวนี้จะไม่มีอันตราย ทว่าพื้นที่ที่อสูรเขาวิญญาณปรากฏตัวขึ้นมานั้น ตามปกติแล้วมักจะ…”

หลินเฉวียนหักเลี้ยวบทสนทนาอย่างกะทันหัน ส่งผลให้อารมณ์ของหญิงสาวที่เพิ่งจะผ่อนคลายลง พลันกลับมาตึงเครียดบีบหัวใจขึ้นมาอีกระลอก