บทที่ 61 คุณครู ลูกฉันฉี่แล้ว ฉันจะเปลี่ยนผ้าอ้อมให้เขา

เพื่อนร่วมชั้นยิ่งไม่กล้าส่งเสียง แต่สายตากลับเหลือบมองฉินล่างโดยไม่รู้ตัว

เหล่ารูมเมตข้างๆ แอบยกนิ้วโป้งให้ฉินล่างอย่างเงียบๆ

"เฮียล่าง โคตรเทพเลยว่ะ! ขนาดอาจารย์หลูผู้เที่ยงตรงไร้ความปรานียังเอ่ยปากชม นี่เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย!"

ฉินล่างยิ้มให้พวกนั้น ก่อนจะหันไปดูลูกชาย ก็พบว่าเซวียนเซวียนกำลังมองเขาพลางยิ้มแป้นอย่างน่าเอ็นดู สีหน้าเล็กๆ นั่นชัดเจนเลยว่ากำลังเรียกร้องคำชมจากปะป๊า~

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าลูกชายเป็นคนยกมือตอบคำถาม ฉินล่างจึงโน้มตัวลงไปหอมแก้มเจ้าตัวเล็กเบาๆ ฟอดหนึ่ง

คาบเรียนที่สองดำเนินต่อไป

เรียนไปได้ครึ่งคาบ ฉินล่างก็สังเกตเห็นเจ้าตัวเล็กเซวียนเซวียนเบะปาก สีหน้าดูไม่ค่อยดี แถมก้นน้อยๆ ยังขยับยุกยิกไปมาอย่างไม่สบายตัว

สีหน้ากับท่าทางแบบนี้ ส่วนใหญ่คือฉี่แน่ๆ

ฉินล่างเอื้อมมือไปคลำผ้าอ้อมสำเร็จรูป ก็พบว่าตุงขึ้นมาจริงๆ

ฉินล่างจึงยกมือขึ้น "อาจารย์หลูครับ ผมขอพาลูกออกไปข้างนอกสักครู่ครับ ลูกฉี่แล้ว ผมต้องไปเปลี่ยนผ้าอ้อมสำเร็จรูปให้เขาน่ะครับ"

อาจารย์หลูเหลือบมองเขาและเซวียนเซวียนแวบหนึ่ง ก่อนพยักหน้า "ไปเถอะ"

ฉินล่างเข็นเจ้าตัวเล็กออกไป ตอนที่เดินผ่านหน้าโพเดียม อาจารย์หลูก็อดไม่ได้ที่จะก้มลงมองใกล้ๆ

เสี่ยวเซวียนเซวียนในรถเข็นฉีกยิ้มกว้างให้เขา อาจารย์หลูชะงักไปนิด ก่อนมุมปากจะยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว เผยรอยยิ้มเปี่ยมเมตตาออกมา

ภาพนี้ทำเอานักศึกษาข้างล่างพากันอึ้งตาค้าง

"คุณพระ อาจารย์หลูยิ้มด้วย! แสบตาจนแทบบอดแล้วเนี่ย!"

"เสียดายชะมัดที่ถ่ายรูปไว้ไม่ทัน! อาจารย์หลูผู้เที่ยงธรรมหน้าเหล็กยิ้มจริงๆ ด้วย!"

"เสน่ห์ของหนูน้อยนี่มันเหลือล้นจริงๆ ขนาดอาจารย์หลูยังต้านไม่ไหวเลย!"

พวกนักศึกษาข้างล่างกระซิบกระซาบกันพลางส่งยิ้มตรงหางตา

อาจารย์หลูรู้ดีว่าพวกเขากำลังหัวเราะอะไร รีบปรับสีหน้าให้กลับมาเคร่งขรึม แล้วสอนต่ออย่างจริงจัง

ไม่นานฉินล่างก็เข็นเซวียนเซวียนกลับเข้ามา เจ้าตัวเล็กที่เปลี่ยนผ้าอ้อมสำเร็จรูปเสร็จแล้วยังคงไม่งอแง นั่งเป็นเพื่อนป๊ะป๋าเรียนหนังสือเงียบๆ

พวกผู้หญิงนอนฟุบกับโต๊ะเรียนแล้วคุยกันเสียงเบา

"ฉินล่างติดดินเกินไปแล้ว~ ขนาดเปลี่ยนผ้าอ้อมยังเป็นเลย เป็นคุณพ่อที่ดีจริงๆ~"

"แถมตอนที่เขาสาธิตท่าอุ้มเด็กให้ดูเมื่อกี้ก็เป๊ะมากอะ ฉินล่างนี่รอบด้านสุดๆ"

"รู้สึกว่าพอฉินล่างเป็นพ่อคนแล้วยิ่งมีเสน่ห์ขึ้นไปอีกนะเนี่ย!"

คำพูดเหล่านี้ลอยเข้าหูจ้าวลู่ลู่ที่นั่งอยู่แถวหน้า ทำเอาเธอรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้

เธอยกมือขึ้นอุดหู ขมวดคิ้วด้วยความรำคาญใจ

บ้าเอ๊ย ทำไมฉินล่างที่มีลูกแล้ว ฉินล่างที่โดนเธอทิ้ง ถึงได้เนื้อหอมยิ่งกว่าเดิมอีกล่ะเนี่ย!

คาบเรียนนี้สำหรับเพื่อนร่วมชั้นของพวกเขาแล้ว นับเป็นคาบที่มีความหมายเป็นพิเศษจริงๆ

อาจารย์หลูที่ปกติไม่เคยยิ้มแย้ม ในคาบกลับหัวเราะออกมา แถมยังคอยแอบมองเจ้าตัวเล็กอยู่เรื่อย นี่มันเหนือความคาดหมายเกินไปแล้ว!

ฮ่าๆ~ คาบเศรษฐศาสตร์จุลภาควันนี้ ทำไมรู้สึกอบอุ่นเป็นพิเศษขนาดนี้นะ~

พอหมดคาบเรียน เพื่อนๆ ในชั้นก็ทยอยเก็บของเตรียมตัวกลับ ก่อนจะไปยังไม่วายแวะมาดูเจ้าหนูน้อยสุดน่ารักของบ้านฉินล่าง

"เซวียนเซวียน บ๊ายบายนะ~"

"คราวหน้าเซวียนเซวียนก็ต้องมาเรียนเป็นเพื่อนปะป๊าอีกนะลูก~ พี่สาวจะคิดถึงหนูนะ!"

"เซวียนเซวียนคนเก่ง ไว้เจอกันใหม่น้า~"

ฉินล่างเก็บของเสร็จ ก็ตั้งใจจะเดินออกไปพร้อมกับพวกรูมเมต แต่พอเดินมาถึงข้างโพเดียม อาจารย์หลูก็เรียกเขาไว้เสียก่อน

"ฉินล่าง นายรอก่อนสิ"

พวกรูมเมตเห็นดังนั้นจึงรีบบอกกับฉินล่างทันที "เฮียล่าง พวกกูไปรอมึงที่หน้าประตูนะ"

ฉินล่างพยักหน้า แล้วหันไปถามอาจารย์หลูที่อยู่ข้างๆ "อาจารย์หลู มีเรื่องอะไรเหรอครับ?"

อาจารย์หลูหยิบมือถือออกมาแล้วพูดว่า "แอดวีแชตกันหน่อย นายไม่ได้มาเรียนตั้งเดือนกว่า คาบก่อนหน้านี้ก็พลาดไปหมด เดี๋ยวฉันจะส่งพวกสไลด์เตรียมสอนไปให้ นายจะได้เอาไปดูแล้วตามบทเรียนช่วงก่อนหน้าให้ทัน"

ฉินล่างสแกนคิวอาร์โค้ดเพิ่มเพื่อนกับอาจารย์หลู ทว่าหลังจากแอดเสร็จ เขาก็ตอบกลับไปว่า "อาจารย์หลู ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะครับ แต่ช่วงที่ผมไม่ได้มาเรียน เวลาว่างผมก็อ่านหนังสืออยู่ตลอด เนื้อหาเศรษฐศาสตร์จุลภาคของเทอมนี้ ผมอ่านจบหมดแล้วครับ"

อาจารย์หลูประหลาดใจเล็กน้อย มองดูทารกน้อยในอ้อมแขนของเขาพลางเอ่ยถาม "นายต้องดูแลลูก ดูแลครอบครัว ยังมีเวลาอ่านหนังสืออีกเหรอ?"

"ครับ" ฉินล่างพยักหน้า

"งั้นฉันขอทดสอบนายสักสองสามคำถาม"

จากนั้น อาจารย์หลูก็ถามคำถามฉินล่างไปเจ็ดข้อ สี่ข้อแรกเป็นเนื้อหาที่เคยเรียนไปแล้ว ส่วนอีกสามข้อมาจากเนื้อหาช่วงท้ายๆ ของเทอม

แต่ไม่ว่าจะเป็นคำถามไหน ฉินล่างก็ตอบได้อย่างคล่องแคล่วไม่มีสะดุด

อาจารย์หลูอดตกใจไม่ได้ สายตากวาดมองฉินล่างราวกับเพิ่งได้รู้จักลูกศิษย์คนนี้ใหม่อีกครั้ง

"นึกไม่ถึงจริงๆ ฉินล่าง พอได้เป็นพ่อคนแล้ว นายดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะเลย แถมยังรู้ความขึ้นมาก ตอนสอนฉันเห็นนายเลี้ยงลูกได้คล่องแคล่ว เปลี่ยนผ้าอ้อมให้แกก็เป็น แถมเรื่องเรียนก็ไม่ได้ปล่อยปละละเลย ยังอ่านล่วงหน้าจนจบหมดแล้วอีก คำถามพวกนี้นายตอบได้ดีมาก ฉันแปลกใจจริงๆ"

"ฉันจำได้ว่าเทอมต้นปีสอง วิชาเศรษฐศาสตร์จุลภาคนายสอบได้แค่หกสิบเอ็ดคะแนน ตอนนั้นเรียกว่าเฉียดฉิวเส้นคาบเส้นผ่านเกณฑ์มาแบบหวุดหวิด แต่ด้วยระดับของนายตอนนี้ เทอมนี้คงทำได้เก้าสิบห้าคะแนนขึ้นไปแน่ๆ ฉินล่าง นายใช้ได้เลยนี่" อาจารย์หลูระบายยิ้มออกมาบางๆ อย่างแทบสังเกตไม่เห็น

พวกรูมเมตที่แอบดูอยู่ตรงประตูเห็นสีหน้าของอาจารย์หลูเข้าก็พากันอ้าปากค้าง ตกตะลึงจนตาค้างไปตามๆ กัน

พอฉินล่างเดินออกมา พวกเขาก็รีบกรูเข้าไปล้อมทันที

"เฮียล่าง อาจารย์หลูคุยอะไรกับพี่น่ะ? เมื่อกี้ทำไมกูเห็นเขายิ้มให้พี่ด้วยวะ? หลอนฉิบหายเลย!" ซุนซวี่ว่า

"เฮียล่าง อาจารย์หลูไม่ได้แกล้งอะไรพี่ใช่ไหม? ถึงพี่จะหยุดไปเป็นเดือน แต่เมื่อกี้ในห้องพี่ก็ตอบได้ดีสุดๆ เลยนี่หว่า!" โจวฉีพูดขึ้นมาบ้าง

ฉินล่างยิ้มให้พวกเขาพลางตอบว่า "ไม่มีอะไรหรอก อาจารย์หลูเขาแค่เอ่ยชมฉันน่ะ"

"หา?" รูมเมตทั้งสามคนแทบจะทำกรามหลุดลงไปกองกับพื้น

พอฉินล่างเล่าเรื่องเมื่อกี้ให้ฟังรอบหนึ่ง เพื่อนร่วมห้องทั้งสามก็ยังคงทำหน้าเหวอ ปรับอารมณ์ตามไม่ทันกันทั้งแถบ

ผ่านไปครู่ใหญ่ หยางปินถึงยกนิ้วโป้งให้ฉินล่างแล้วพูดว่า "เฮียล่าง กูโคตรนับถือพี่เลยว่ะ แม้แต่อาจารย์หลูพี่ก็ยังปราบอยู่หมัด!"

"เฮียล่าง ช่วงนี้พี่ต้องดูแลพี่สะใภ้กับลูกๆ แท้ๆ นี่ยังมีเวลาเจียดไปอ่านวิชาเศรษฐศาสตร์จุลภาคของเทอมนี้จนจบอีกเหรอ พี่จะเทพเกินไปแล้วมั้ง เหลือทางรอดให้เด็กกากๆ ทั่วไปอย่างพวกเราบ้างเถอะ!" โจวฉีแหงนหน้าโอดครวญขึ้นฟ้า

ซุนซวี่พูดขึ้นว่า "ถ้ากูเก่งได้สักครึ่งหนึ่งของเฮียล่างก็คงดี"

ฉินล่างตบไหล่เขาเบาๆ สีหน้าดูจริงจังและเปี่ยมไปด้วยความหวังดี ซุนซวี่นึกว่าเขาจะถ่ายทอดเคล็ดลับสุดยอดวิชาอะไรให้ จึงรีบเงี่ยหูตั้งใจฟังอย่างเต็มที่

ทว่าในตอนนั้นเอง ฉินล่างกลับเอ่ยขึ้นว่า "เสี่ยวซวี่เอ๋ย มีเป้าหมายมีความฝันน่ะมันเป็นเรื่องดีนะ แต่เป้าหมายอย่างเฮียล่างคนนี้น่ะ สำหรับแกแล้วมันอาจจะใหญ่เกินตัวไปหน่อยว่ะ"

พูดจบ เขาก็ตบไหล่ซุนซวี่อีกสองที ทำสีหน้าเวทนาเสียดายแบบสุดซึ้ง

ซุนซวี่กลอกตาบนใส่ ก่อนจะหัวเราะออกมา "ให้ตายสิเฮียล่าง เปิดช่องให้พี่เก๊กหล่ออวดรวยความสามารถอีกจนได้!"

ทั้งสี่คนพูดคุยหยอกล้อกันพลางเดินมุ่งหน้าไปทางประตูมหาวิทยาลัย รูมเมตทั้งสามคนจะไปกินข้าวที่โรงอาหารเป่ยย่วน ซึ่งเป็นทางเดียวกันพอดี

ระหว่างทาง พวกเขาเริ่มคุยกันถึงเรื่องทางบ้านของฉินล่าง

พอได้ยินว่าฉินล่างเช่าบ้านหลังใหญ่ แถมยังจ้างพี่เลี้ยงเด็กมาไว้ที่บ้านอีก รูมเมตทั้งสามก็อดเป็นห่วงสถานะทางการเงินของเขาในตอนนี้ไม่ได้

"เฮียล่าง ตอนนี้พี่ต้องเลี้ยงลูกถึงสามคน แถมยังมีพี่สะใภ้อีก ภาระทางการเงินน่าจะหนักหน่วงเอาเรื่องเลย พวกผมเองก็ไม่ได้มีเงินเยอะ คงช่วยอะไรไม่ได้มากเท่าไหร่ พวกเราลองหาลู่ทางหาเงินกันดูหน่อยไหม?" หยางปินเอ่ยขึ้น