บทที่ 62 เซวียนเซวียนแชร์ความแปลกใหม่เรื่องไปเรียนกับปะป๊าให้สองน้องสาวฟัง

ฉินล่างมองหน้าพวกเขาทั้งสามคนแล้วพูดว่า “พวกนายไม่ต้องห่วงเรื่องนี้หรอก ฉันปรึกษากับพี่สะใภ้ของพวกนายแล้ว ช่วงนี้กะว่าจะเปิดร้านเล็กๆ สักร้านน่ะ”

“เปิดร้านเหรอ ร้านอะไรวะ” ซุนซวี่ถามอย่างสงสัย

“สตูดิโอแกะสลักน่ะ ขายพวกงานแกะสลัก อย่างพวกของตั้งโชว์หรืองานหัตถกรรมจำพวกงานไม้แกะสลัก แกะสลักเม็ดวอลนัต แล้วก็พวกสร้อยข้อมือลูกปัด มีขายหมดเลย”

เพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก “เฮียล่าง มึงมีฝีมือด้านนี้ด้วยเหรอเนี่ย”

หยางปินมองม้าไม้ตัวเล็กในมือของเซวียนเซวียนแล้วถามขึ้น “เฮียล่าง ม้าตัวเล็กของเซวียนเซวียนตัวนี้ คงไม่ใช่ฝีมือนายแกะเองหรอกนะ”

ฉินล่างพยักหน้า

เพื่อนร่วมห้องทั้งสามรีบเพ่งมองม้าไม้ตัวเล็กด้วยความอยากรู้อยากเห็นทันที

ม้าตัวนี้ทำออกมาประณีตมาก แม้แต่เส้นขนตรงหางยังเห็นเป็นเส้นๆ อย่างชัดเจน รายละเอียดแกะสลักออกมาได้อย่างไร้ที่ติ

โจวฉีเอ่ยด้วยความทึ่ง “เฮียล่าง มึงแกะสลักเก่งเกินไปแล้ว มีฝีมือขนาดนี้ จะไปกลัวหาเงินไม่ได้ทำไมวะเนี่ย!”

หยางปินก็พูดอย่างดีใจเช่นกัน “เฮียล่าง ถ้านายขายงานแกะสลักที่ประณีตขนาดนี้นะ ฉันเชื่อเลยว่าต้องมีคนชอบเยอะแน่ๆ นายกะจะเปิดร้านที่ไหนล่ะ”

“อาคารพาณิชย์ตรงหน้าหมู่บ้านน่ะ”

“งั้นก็แจ๋วเลยสิ แถวนี้มันเมืองมหาวิทยาลัย คนเยอะคึกคักอยู่แล้ว เปิดร้านขายงานหัตถกรรมแบบนี้ ธุรกิจต้องรุ่งแน่นอน ยิ่งบวกกับฝีมือสุดยอดของเฮียล่างเข้าไปด้วย ถึงตอนนั้นรับรองกอบโกยเงินได้เพียบ!”

“เฮียล่าง ร้านของนายจะเปิดวันไหนล่ะ ถึงตอนนั้นพวกเราจะไปอุดหนุนเป็นคนแรกเลย”

ฉินล่างตอบว่า “ยังไม่ได้กำหนดเลย แต่น่าจะเร็วๆ นี้นั่นแหละ เช่าร้านไว้แล้ว เตรียมตัวอีกนิดหน่อยก็เปิดได้แล้วล่ะ”

“เยี่ยมไปเลยเฮียล่าง ถึงตอนนั้นต้องบอกพวกเราด้วยนะ เดี๋ยวพวกเราจะส่งกระเช้าดอกไม้ไปแสดงความยินดีให้!”

ทั้งสี่คนเดินคุยกันอย่างสนุกสนานอยู่ข้างหน้า โดยมีจ้าวลู่ลู่แอบเดินตามหลังพลางเงี่ยหูฟังอย่างเงียบๆ

ตอนอยู่ในห้องเรียน พอเห็นฉินล่างแย่งซีนไปหมด เธอก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดในใจ ดังนั้นพอเลิกเรียนจึงแกล้งทำเป็นเดินเอื่อยเฉื่อยตามหลังพวกฉินล่างมา

พอได้ยินว่าอาจารย์หลูเอ่ยปากชมฉินล่าง จ้าวลู่ลู่ก็ยิ่งอารมณ์เสีย ไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่อยากยอมรับความจริงที่ว่าฉินล่างมีชีวิตที่ดีขึ้นหลังเลิกรากับเธอไป

แต่พอตอนนี้ได้ยินว่าฉินล่างจะเปิดร้านแกะสลักเล็กๆ และสิ่งที่ทำได้ดีคืองานไม้แกะสลัก เธอก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที

ก็แค่ไม้แกะสลักชิ้นเล็กๆ ธรรมดาไม่ใช่เหรอ ของเล่นกระจอกๆ ทั้งนั้น เหอะ!

แฟนคนปัจจุบันของเธอเรียนจบด้านการแกะสลักมาโดยตรง แถมยังไปเรียนต่อต่างประเทศกลับมาด้วย ที่สำคัญคือเรียนแกะสลักรากไม้ ซึ่งดูหรูหราไฮโซกว่างานไม้แกะสลักตั้งเยอะ นั่นมันชิ้นงานขนาดใหญ่ทั้งนั้น ไม้แกะสลักชิ้นเล็กๆ ถ้าเอาไปเทียบกับงานแกะสลักรากไม้ของแฟนเธอก็กลายเป็นขยะไปเลย!

จ้าวลู่ลู่ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอแล้วเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

พอใกล้ถึงประตูรั้วมหาวิทยาลัย มือถือของฉินล่างก็ดังขึ้น พอเห็นว่าเป็นสายจากซูซือหาน มุมปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงเองก็พลอยนุ่มนวลลงตามไปด้วย

“ฮัลโหล ผมเพิ่งเลิกเรียนน่ะ กำลังจะกลับบ้านแล้ว”

“อืม เซวียนเซวียนว่านอนสอนง่ายมาก ตอนอยู่ในห้องเรียนไม่งอแงเลย”

“รู้แล้ว อีกเดี๋ยวก็ถึงบ้าน ไม่ร้อนหรอก โอเค ผมจะเดินช้าๆ นะ”

ฝั่งนี้ได้ยินแค่เสียงของฉินล่างคนเดียว แต่เพียงแค่ฟังจากคำตอบของเขา ก็รู้ได้ทันทีว่าปลายสายเอ่ยคำพูดที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใยขนาดไหน

พอเขาวางสาย รูมเมตทั้งสามคนก็หันมายิ้มกรุ้มกริ่มให้เขา

“เหม็นความรักโว้ยเฮียล่าง คนมีครอบครัวแล้วนี่มันช่างแตกต่างจริงๆ พวกเราเลิกเรียนแล้วต้องไปกินข้าวโรงอาหาร แต่แกกลับมีคนรอให้กลับบ้านเนี่ยนะ!”

“อิจฉาเฮียล่างจังเลยว่ะ พี่สะใภ้ช่างอ่อนโยนและเอาใจใส่ขนาดนี้!”

“เฮ้อ ไม่กินข้าวแล้ว อาหารหมามื้อนี้ทำกูอิ่มแปล้เลย!”

ฉินล่างมองท่าทางเวอร์วังของพวกเขาทั้งสามคน แต่มุมปากกลับอดที่จะยกยิ้มไม่ได้

การได้รับความเป็นห่วงจากแม่ของลูก มันมีความสุขกว่าไอ้พวกแก๊งคนโสดพวกนี้เยอะเลยจริงๆ!

ฉินล่างพาเซวียนเซวียนกลับมาถึงบ้าน

อวี่ถงกับเข่อซิน เจ้าตัวเล็กทั้งสองเดิมทีกำลังนอนหลับอยู่ ทว่าเมื่อฉินล่างอุ้มเซวียนเซวียนกลับเข้ามาในบ้าน แฝดสามก็เหมือนจะมีโทรจิตสื่อถึงกันอย่างไรอย่างนั้น ก่อนที่ฉินล่างจะเคาะประตูด้านนอก เข่อซินกับอวี่ถงที่นอนอยู่ข้างซูซือหานก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกันกะทันหัน

เมื่อซูซือหานเห็นเจ้าตัวเล็กทั้งสองลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน ในตอนแรกนึกว่าพวกแกจะส่งเสียงร้องไห้จ้าเหมือนปกติ เธอจึงมีสีหน้าตึงเครียดขึ้นมาทันที ทั้งตัวเตรียมพร้อมเข้าสู่โหมดรับมืออย่างเต็มที่ แต่ผลปรากฏว่าเจ้าตัวเล็กทั้งสองข้างกายกลับเบิกตากลมโต ดวงตาคู่น้อยมองตรงไปยังประตูห้องด้วยความอยากรู้อยากเห็น ราวกับกำลังเฝ้ารอบางสิ่งอยู่

ในจังหวะนั้นเอง ประตูหน้าห้องก็มีเสียงไขกุญแจดังขึ้น พอเดินเข้าบ้านมา ฉินล่างก็อุ้มลูกชายตรงดิ่งไปหาพวกลูกสาวและแม่ของลูกทันที

ซูซือหานเห็นพวกเขาเดินเข้ามา และเห็นลูกสาวทั้งสองคนที่อยู่ข้างกายจู่ๆ ก็ฉีกยิ้มออกมา เธอกล่าวอย่างประหลาดใจว่า “ฉินล่างคะ เด็กทั้งสามคนนี้เหมือนจะมีโทรจิตถึงกันเลย ก่อนที่คุณจะเปิดประตู อวี่ถงกับเข่อซินกำลังหลับอยู่แท้ๆ จู่ๆ ก็ตื่นขึ้นมา ไม่ร้องแล้วก็ไม่งอแงเลยด้วย พอพวกคุณก้าวพ้นประตูเข้ามา เจ้าตัวเล็กทั้งสองก็ยิ้มให้ทันทีเลยค่ะ”

พอฉินล่างได้ยินแบบนี้ เขาก็ยิ้มแล้วอุ้มลูกชายเดินเข้าไปข้างๆ พวกลูกสาว ก่อนจะวางเจ้าตัวเล็กทั้งสามคนให้อยู่ด้วยกัน

“อวี่ถง เข่อซิน พวกลูกรู้จริงๆ เหรอว่าปะป๊ากับพี่ชายกลับมาแล้วน่ะ หืม?”

แม้ทารกน้อยทั้งสองจะยังพูดไม่ได้ ทว่าก็สามารถส่งเสียงเด็กอ่อนอย่าง ‘อือๆ’ ออกมาได้แล้ว ราวกับกำลังมีปฏิสัมพันธ์โต้ตอบกับฉินล่าง เพื่อจะบอกว่า อือๆ ใช่แล้ว

ฉินล่างยิ้มออกมาอย่างอบอุ่นใจ พลางลูบศีรษะเล็กๆ ของพวกแก “น่ารักจริงๆ เลย”

หลังจากเล่นกับปะป๊าเสร็จแล้ว น้องสาวทั้งสองคนก็หันไปมองเซวียนเซวียน ซึ่งเซวียนเซวียนก็กลายเป็น ‘จอมพูดมากตัวน้อย’ ขึ้นมาทันที ปากเล็กๆ ส่งเสียงอ้อแอ้พูดไม่หยุดกับน้องสาวทั้งสอง พร้อมกับส่งเสียงหัวเราะ ‘คิกๆ’ อย่างน่าเอ็นดู

ส่วนอวี่ถงกับเข่อซินก็ราวกับฟัง ‘ภาษาทารก’ ที่พี่ชายพูดเข้าใจ ทั้งคู่ไม่เพียงตั้งใจฟังเงียบๆ เท่านั้น แต่ยังส่งยิ้มออกมาเป็นระยะ พลางขยับแขนขาเต้นระบำสื่อสารอะไรบางอย่างไปด้วย

ฉินล่างกับซูซือหานเห็นภาพนี้แล้วก็หันมาสบตายิ้มให้กัน

ซูซือหานพูดขึ้นว่า “ดูท่าพวกเด็กๆ จะคุยกันด้วยภาษาทารกที่พวกเราฟังไม่รู้เรื่องได้จริงๆ นะคะ คุณดูเซวียนเซวียนสิ ท่าทางเหมือนกำลังตื่นเต้นแล้วเล่าความสุขที่ได้ไปเรียนกับปะป๊าครั้งแรกให้น้องสาวฟังอยู่เลยใช่ไหมล่ะ”

ฉินล่างพยักหน้า ยิ้มละไมมองดูลูกทั้งสามคน

ขณะที่เจ้าตัวน้อยทั้งสามกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน ซูซือหานก็เอ่ยถามฉินล่างที่อยู่ข้างๆ “ฉินล่าง วันนี้เรียนเป็นยังไงบ้างคะ ไม่ได้ไปมหา’ลัยนานขนาดนี้ อาจารย์ว่าอะไรหรือเปล่า”

“แล้ววันนี้คุณพาเซวียนเซวียนไปเรียนด้วย เจ้าตัวเล็กไม่ได้สร้างเรื่องวุ่นให้คุณใช่ไหมคะ”

ฉินล่างยิ้มพลางส่ายหน้า “เซวียนเซวียนว่าง่ายมากเลย ตอนเรียนนอกจากไม่งอแงแล้ว ยังรู้จักช่วยพ่อยกมือตอบคำถามด้วยนะ”

“เอ๊ะ จริงเหรอคะ” ซูซือหานมองเขาด้วยความประหลาดใจ

ฉินล่างจึงเล่าเรื่องในคาบเรียนตอนที่อาจารย์ถามคำถามแล้วไม่มีใครยกมือ แต่เจ้าตัวเล็กกลับกล้าหาญยกมือแทนคุณพ่อให้เธอฟัง ซูซือหานฟังจบก็อดหัวเราะไม่ได้ “ลูกชายบ้านเรานี่ชอบเป็นจุดเด่นเหมือนกันนะเนี่ย แล้วหลังจากนั้นคุณตอบเป็นยังไงบ้างคะ”

“ระดับนี้ก็กล้วยๆ สิ ขนาดคณบดีที่เข้มงวดที่สุดยังยอมรับในตัวผมเลย แถมยังสั่งให้เพื่อนๆ เอาผมเป็นแบบอย่างด้วยนะ”

พอได้ยินคำตอบของฉินล่าง ซูซือหานก็เบาใจลงในที่สุด

ช่วงนี้ฉินล่างต้องแบกรับหน้าที่ดูแลเธอและพวกลูกๆ ไม่ได้ไปเข้าเรียนร่วมเดือนกว่าแล้ว ซูซือหานจึงอดเป็นห่วงเรื่องการเรียนของเขาไม่ได้ แต่ดูจากตอนนี้แล้ว ฉินล่างเองก็เป็นเด็กเรียนหัวกะทิที่ซ่อนคมไว้เหมือนกันนี่นา!

เด็กๆ ที่ไม่ได้เจอกันเกือบสามชั่วโมงดูเหมือนจะมีเรื่องคุยกันไม่รู้จบ ซูซือหานเหลือบมองเจ้าตัวน้อยทั้งสามที่อยู่กันอย่างสงบเรียบร้อยดี จึงลุกขึ้นแล้วเอ่ยว่า “ฉินล่าง ฉันมีอะไรจะให้คุณดูค่ะ”

พูดจบ เธอก็วิ่งตรงไปที่ห้องหนังสือ พอเดินกลับมา ในมือก็มีแผ่นพิมพ์เขียวเพิ่มมาหนึ่งแผ่น

“นี่คืออะไรเหรอครับ” ฉินล่างเอ่ยถาม