บทที่ 63 ซูซือหาน เซียนตัวน้อยเรื่องต่อราคา

ซูซือหานพูดขึ้นว่า "ตอนที่นายไปเรียนวันนี้ ฉันอยู่บ้านวาดแบบตกแต่งภายในของร้านซานฉินไจไว้แผ่นหนึ่ง นายลองดูสิว่าชอบสไตล์นี้ไหม"

ฉินล่างรับแบบร่างมาดู

ซูซือหานทำออกมาได้อย่างประณีตมาก เธอใช้โปรแกรมแคดเขียนแล้วพรินต์ออกมา สไตล์โดยรวมเข้ากับชื่อร้านและสินค้าที่จะวางขายเป็นอย่างดี ด้านหลังยังมีรายการเฟอร์นิเจอร์ตกแต่งที่เธอระบุไว้อย่างละเอียด ส่วนใหญ่เป็นเฟอร์นิเจอร์ไม้ที่ดูมีกลิ่นอายย้อนยุค

ฉินล่างมองปราดเดียวก็ถูกใจเป็นอย่างยิ่ง เขาคว้าตัวซูซือหานเข้ามากอดทีหนึ่งแล้วพูดว่า "ยอดเยี่ยมมาก การตกแต่งร้านซานฉินไจเอาตามแบบนี้เลย!"

อ้อมกอดที่เกิดขึ้นและผ่านไปอย่างรวดเร็วนั้น คงเป็นเพราะฉินล่างอยากแสดงความดีใจ ทว่าซูซือหานกลับตั้งตัวไม่ทันจนแก้มแดงระเรื่อขึ้นมา

จังหวะนั้นเอง ป้าหวังก็ร้องเรียกจากข้างนอก "คุณฉิน คุณหนูซู ได้เวลาทานมื้อเที่ยงแล้วค่ะ"

ทั้งสองคนจึงเข็นรถเข็นเด็กที่มีลูกน้อยทั้งสามคนไปยังห้องอาหารด้วยกัน

อาหารกลางวันนั้นฉินล่างเตรียมไว้ตั้งแต่ก่อนออกจากบ้านเมื่อเช้า ป้าหวังแค่มีหน้าที่อุ่นแล้วยกมาเสิร์ฟที่โต๊ะ

"บ่ายนี้ผมไม่มีเรียน เดี๋ยวพอกินเสร็จแล้วจะออกไปซื้อพวกเฟอร์นิเจอร์กับวัสดุอุปกรณ์พวกนี้เลย" ฉินล่างพูดไปกินไป

ซูซือหานคิดนิดหนึ่งก่อนจะพูดว่า "ฉันไปด้วยนะ"

"เฟอร์นิเจอร์พวกนี้เป็นของจริงที่ฉันเคยค้นหาดูในเน็ต แต่ส่วนใหญ่เป็นของเก่า เพราะงั้นไปเดินหาในตลาดของเก่าน่าจะดีกว่า ทั้งประหยัดเงิน แถมยังเข้ากับสไตล์โดยรวมของร้านซานฉินไจด้วย แต่ราคาสินค้าในตลาดมือสองมักจะบวกกำไรไว้ค่อนข้างเยอะ ต้องมีคนที่ต่อราคาเก่งๆ ไปด้วยถึงจะดี"

ซูซือหานคิดว่า เด็กหนุ่มอย่างฉินล่าง เวลาซื้อของตามปกติคงไม่ถนัดเรื่องการต่อรองราคาแน่นอน

ป้าหวังที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ยิ้มพลางพูดเสริมว่า "คุณฉิน คุณหนูซู มีธุระอะไรก็ไปจัดการเถอะค่ะ ที่บ้านมีป้าอยู่ทั้งคน ตอนนี้เจ้าตัวเล็กทั้งสามคนก็กินนมผงได้ดีมาก แค่ช่วงบ่ายแป๊บเดียวไม่มีปัญหาหรอกค่ะ อีกอย่างที่บ้านก็ติดกล้องวงจรปิดไว้แล้ว ถ้ามีอะไรด่วนจริงๆ ป้าก็คุยวิดีโอคอลกับพวกคุณได้ค่ะ"

ฉินล่างได้ยินดังนั้นจึงพยักหน้า "ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนป้าหวังด้วยนะครับ"

"คุณฉิน อย่าเกรงใจเลยค่ะ นี่เป็นหน้าที่ของป้าอยู่แล้ว"

หลังอาหารกลางวัน ซูซือหานให้นมเจ้าตัวเล็กทั้งสามคน และปั๊มนมแม่เก็บไว้ในช่องแช่เย็นของตู้เย็นอีกส่วนหนึ่ง จากนั้นก็ออกเดินทางไปตลาดของเก่าพร้อมกับฉินล่าง

ในเมืองที่มีผู้คนพลุกพล่านอย่างจงไห่ ตลาดของเก่าเป็นสถานที่ที่คึกคักมาก คนทำงานหาเช้ากินค่ำที่เช่าห้องพักจำนวนมากมักจะเลือกมาหาซื้อเฟอร์นิเจอร์ที่นี่ ดังนั้นแม้จะไม่ใช่วันหยุดสุดสัปดาห์ คนก็ยังเยอะอยู่ดี

ตลอดทางฉินล่างคอยจูงมือซูซือหาน ให้เธอเดินอยู่ด้านในของทางเท้า

การปกป้องที่แสนใส่ใจนี้ทำให้ในใจของซูซือหานรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

ทั้งคู่ถูกใจโต๊ะตัวหนึ่งในร้านแห่งหนึ่ง หน้าโต๊ะทำจากไม้ท่อนธรรมชาติ รูปทรงโดยรวมเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าแบบฟรีฟอร์มที่ยังคงสรีระเดิมของต้นไม้เอาไว้ มีการขัดผิวและทาวานิชเคลือบเงาชั้นหนึ่ง แต่ยังคงมองเห็นลวดลายเนื้อไม้ได้อย่างชัดเจน โต๊ะสไตล์นี้ช่างเหมาะกับการใช้ทำงานแกะสลักไม้อย่างยิ่ง

ฉินล่างกับซูซือหานถูกใจตั้งแต่แรกเห็น ฉินล่างจึงเอ่ยปากถามราคากับเจ้าของร้าน

เถ้าแก่เนี้ยเป็นผู้หญิงวัยสามสิบกว่าปี พอเห็นว่าฉินล่างกับซูซือหานยังดูอายุน้อย จึงพูดขึ้นว่า "สายตาแหลมคมกันจริงๆ นะคะเนี่ย โต๊ะตัวนี้เป็นของดีประจำร้านเราเลย ถึงจะเป็นของมือสอง แต่เก็บรักษาไว้ดีมาก ดูสิคะ สีเคลือบบนหน้าโต๊ะไม่ลอกเลยสักนิด เป็นวานิชดั้งเดิมทั้งหมด รายละเอียดก็ไร้ที่ติ โต๊ะตัวนี้นะคะ ตอนซื้อมาราคาต้องไม่ต่ำกว่าสามพันหยวนแน่นอน แต่นี่อยู่ในตลาดของเก่า ฉันให้ราคาเป็นกันเองเลยแล้วกัน หนึ่งพันห้าร้อยหยวน"

หนึ่งพันห้าร้อยหยวน ฉินล่างคิดว่าเป็นราคาที่พอรับได้

ทว่าซูซือหานที่อยู่ข้างๆ กลับเอ่ยขึ้นว่า "เถ้าแก่เนี้ยคะ คำว่า 'เป็นกันเอง' ของคุณเนี่ย ดูจะไม่ค่อยตรงกับความจริงเท่าไหร่เลยนะคะ"

เถ้าแก่เนี้ยพูดว่า "แม่หนู นี่มันเฟอร์นิเจอร์ไม้จริงเลยนะจ๊ะ!"

"ฉันรู้ค่ะ แต่ว่าวัสดุของโต๊ะตัวนี้คือไม้โพธิ์ทะเล ไม้ชนิดนี้ราคาไม่แพงอยู่แล้ว ที่คุณบอกว่าราคาขายตอนแรกสูงถึงสามพัน? อันนั้นก็เกินจริงไปหน่อยค่ะ โต๊ะตัวนี้ฝีมือกับงานดีไซน์ถือว่าใช้ได้ ฉันคิดว่าตอนซื้อมาน่าจะอยู่ที่พันหยวนก็หรูแล้ว ตอนนี้กลายเป็นของมือสอง ยังไงก็ต้องมีส่วนลดสิคะ" ซูซือหานพูดพลางส่งยิ้มให้

เถ้าแก่เนี้ยประหลาดใจเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าวัยรุ่นสองคนนี้จะมีความรู้เรื่องนี้อยู่บ้าง ถึงขั้นดูชนิดของเนื้อไม้ออกด้วย

เถ้าแก่เนี้ยจึงยิ้มถามว่า "แล้วคิดว่าราคาเท่าไหร่ถึงจะเหมาะล่ะ?"

"ราคานี้ค่ะ" ซูซือหานทำมือเป็นสัญลักษณ์โอเค ซึ่งหมายถึงสามร้อยหยวน

พอเถ้าแก่เนี้ยเห็นเข้าก็ส่ายหน้าพลางหัวเราะทันที "ราคานี้ขายไม่ได้จริงๆ จ้ะแม่หนู เธอเล่นต่อราคาซะฉันไปต่อไม่ถูกเลย"

ซูซือหานไม่ได้รู้สึกเก้อเขินแม้แต่น้อย ยังคงพูดต่ออย่างใจเย็น "ราคานี้ฉันเชื่อว่าคุณยังมีกำไรอยู่ค่ะ เฟอร์นิเจอร์ไม้จริงที่แพงๆ ส่วนใหญ่เล่นมุกเรื่องพันธุ์ไม้หายากราคาแพง แต่เฟอร์นิเจอร์ไม้โพธิ์ทะเลแบบนี้ส่วนมากเป็นตัวเลือกที่เน้นความคุ้มค่า กันปลวกมอดได้ดี ทนทาน ราคาก็ไม่ได้สูงมาตั้งแต่แรก พอรับซื้อมาเป็นของมือสอง ฉันเชื่อว่าต้นทุนที่คุณได้มาต้องต่ำมากแน่นอน แต่เปิดร้านทำการค้า ก็ต้องให้เถ้าแก่เนี้ยได้กำไรอยู่แล้วค่ะ"

ได้ยินซูซือหานพูดจามีเหตุผลเป็นขั้นเป็นตอน เถ้าแก่เนี้ยถึงกับอึกอักไปชั่วขณะ เธอประเมินแม่หนูคนนี้ต่ำไปจริงๆ

"ไม่ได้หรอก ไม่ได้จริงๆ จ้ะ ราคานี้ขายไม่ไหว แม่หนูก็เห็นแล้วนี่ว่าโต๊ะตัวนี้กินเนื้อที่ร้านขนาดไหน ค่าเช่าร้านของฉันก็ไม่ใช่ถูกๆ นะ เธอช่วยเพิ่มให้อีกหน่อยเถอะ"

ฉินล่างยืนอยู่ข้างๆ แทบจะสอดปากไม่ทัน เดิมทีเขาคิดว่าการต่อราคา อย่างมากก็เถ้าแก่เนี้ยบอกพันห้า แล้วเขาต่อเหลือพันสี่ ใครจะไปนึกว่าซูซือหานจะฟันฉับเดียวเหลือสามร้อย แถมเถ้าแก่เนี้ยยังไม่ได้กวาดไล่พวกเขาออกจากร้านอีกต่างหาก

คิดถูกจริงๆ ที่พากระเตงแม่ของลูกมาด้วย เรื่องวิชาการต่อราคานี่เขาไม่เอาถ่านเลยจริงๆ

พอได้ยินเถ้าแก่เนี้ยพูดแบบนั้น ฉินล่างจึงปรึกษากับซูซือหาน "ซือหาน โต๊ะตัวนี้สวยดีนะ เราอยากได้กันจริงๆ เพิ่มให้เถ้าแก่เนี้ยเป็นห้าร้อยดีไหม?"

ซูซือหานส่ายหน้าเบาๆ ส่งสัญญาณบอกให้เขาเงียบไว้

"เอาอย่างนี้แล้วกันค่ะเถ้าแก่เนี้ย ฉันไม่พูดเยอะแล้ว พอดีแฟนฉันถูกใจโต๊ะตัวนี้ งั้นฉันเพิ่มให้อีกห้าสิบหยวน เดี๋ยวของพวกนี้พวกเราขนไปเอง ไม่ต้องรบกวนทางร้านจัดส่งให้ เป็นไงคะ?"

"สามร้อยห้าสิบ? โธ่ แม่หนู เธอต่อราคาโหดเกินไปแล้ว เพิ่มให้อีกนิดเถอะนะ" เถ้าแก่เนี้ยยิ้มแห้งๆ พูดออกมา

แต่ซูซือหานกลับยิ้มพลางส่ายหน้า "ราคานี้กำลังพอดีแล้วค่ะเถ้าแก่เนี้ย ลองดูแล้วกันนะคะว่าปล่อยได้ไหม ถ้าได้ก็ยื่นหมูยื่นแมวจ่ายเงินยกของกันไปเลย ถ้าไม่ได้ พวกเราค่อยเดินดูร้านอื่นต่อ"

พูดจบ เธอก็จูงมือฉินล่างเตรียมจะเดินไปดูของชิ้นอื่นจริงๆ

พอเถ้าแก่เนี้ยเห็นดังนั้นจึงกัดฟันพูดขึ้นว่า "ก็ได้ๆ เอาราคานี้แหละ ตกลง!"

ฉินล่างเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปจ่ายเงินด้วยท่าทีสุขุม

เถ้าแก่เนี้ยยิ้มพลางมองทั้งสองคนแล้วพูดว่า "ฉันนี่มองเด็กสมัยนี้ไม่ออกจริงๆ เลยนะจ๊ะเนี่ย แม่หนู เธอนี่ต่อราคาเก่งเกินไปแล้ว พ่อหนุ่มรูปหล่อ เธอนี่หาภรรยาที่รู้จักใช้ชีวิตเป็นจริงๆ เลยน้า~"

ฉินล่างหันไปมองซูซือหานแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้

ซูซือหานที่เพิ่งต่อราคาได้อย่างคล่องแคล่วดั่งปลาได้น้ำเมื่อครู่ พอเห็นสีหน้าของฉินล่างในตอนนี้กลับรู้สึกเขินอายขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

ได้โต๊ะที่ถูกใจมาในราคาแค่สามร้อยห้าสิบหยวน เรียกได้ว่าเปิดศึกแรกก็คว้าชัยชนะมาได้สวยงาม

จากนั้น ทั้งสองคนก็ตระเวนหาซื้อเฟอร์นิเจอร์อื่นๆ อีกเป็นกระตัก มีทั้งตู้โชว์ไม้ เก้าอี้โยกเก่าชุดสี่ตัว ตู้ชั้นวางแบบติดผนัง เก้าอี้นั่งทรงขอนไม้ และอื่นๆ อีกมากมาย

ตลอดทั้งกระบวนการ ฉินล่างมีหน้าที่เลือกของ ส่วนซูซือหานมีหน้าที่ต่อราคา ทั้งคู่แบ่งหน้าที่และร่วมมือกันได้อย่างลงตัว