บทที่ 64 บังเอิญพบคนที่รู้จักก่อนที่บ้านตระกูลฉินจะล้มละลาย

ราคาสรุปสุดท้ายในแต่ละครั้งทำเอาฉินล่างต้องทึ่ง โดยเฉพาะเก้าอี้ตอไม้พวกนั้น ทางร้านเปิดราคามาตัวละสองร้อย สุดท้ายซูซือหานกลับต่อรองจนได้หกตัวในราคาแค่สองร้อยหยวน!

การต่อราคานี่มันเป็นศาสตร์และศิลป์จริงๆ!

เฟอร์นิเจอร์ตามแบบแปลนซื้อครบหมดแล้ว แถมยังได้ของตกแต่งชิ้นเล็กชิ้นน้อยมาอีกไม่น้อย รวมๆ แล้วเกือบยี่สิบชิ้น พอคำนวณต้นทุนราคาสุดท้าย ปรากฏว่าจ่ายไปแค่สามพันหนึ่งร้อยหยวนเท่านั้น

เมื่อเห็นตัวเลขนี้ ฉินล่างก็อดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้ซูซือหาน

"ซือหาน คุณเป็นยอดฝีมือเรื่องต่อราคาจริงๆ เลยนะเนี่ย นึกไม่ถึงเลยว่าพวกเฟอร์นิเจอร์กับของตกแต่งร้านจะปิดจ็อบได้ด้วยเงินแค่สามพันหนึ่ง!"

"คุณนี่เป็นเจ้าตัวแสบที่รู้จักใช้ชีวิตจริงๆ" ฉินล่างใช้นิ้วเคาะปลายจมูกเธอเบาๆ

ซูซือหานถูกเขาชมจนเขิน แก้มแดงระเรื่อพลางเอ่ยว่า "ยังไม่หมดหรอกค่ะ ร้านพวกนี้ไม่มีบริการจัดส่งฟรี เรายังต้องเรียกรถกระบะกับจ้างคนช่วยขนของอีกนะ"

เรื่องนี้ไม่ต้องต่อราคา แค่กดสั่งผ่านแอปในมือถือก็เรียบร้อย ฉินล่างจัดการด้วยตัวเองได้ทันที เพราะตลาดของเก่าอยู่ห่างจากร้านไม่ไกล ขับรถแค่ยี่สิบนาที ค่ารถกระบะรวมคนงานแล้วจ่ายไปเพียงหนึ่งร้อยแปดสิบหยวน

ฉินล่างรอรถกระบะมาถึงตรงนี้ พร้อมกับคอยบอกให้คนงานช่วยกันยกเฟอร์นิเจอร์ขึ้นรถ ส่วนซูซือหานก็อาศัยจังหวะนี้เดินไปร้านขายดอกไม้ด้านนอกตลาดของเก่า เพื่อซื้อไม้กระถางสีเขียวสักหน่อย ถึงเวลาก็เอาไปวางตกแต่งในร้านซานฉินไจ แถมยังช่วยฟอกอากาศได้ด้วย

"ฉินล่าง?" หลังจากซูซือหานเดินเข้าร้านไปได้ไม่นาน ฉินล่างก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อเขา

เขาหันกลับไปมอง ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งสวมเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยลายโลโก้แบรนด์เนมตัวใหญ่ กำลังควงแขนผู้หญิงคนหนึ่งที่แต่งตัวด้วยแบรนด์เนมทั้งตัวเหมือนกัน เดินตรงเข้ามาหาเขา

ฉินล่างจำอีกฝ่ายได้ทันทีตั้งแต่แวบแรก

หลิวจวิ้นนี่เอง!

เขากับหลิวจวิ้นรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก

ก่อนหน้านี้พ่อแม่ของเขาทำธุรกิจอยู่ที่จงไห่ แต่เมื่อห้าปีก่อนเกิดความล้มเหลวในการลงทุน สายป่านการเงินของบริษัทขาดสะบั้นจนล้มละลาย ต่อมาพ่อแม่จึงพากันย้ายกลับไปอยู่บ้านเกิดที่เมืองเซ่าหยางในมณฑลเซียง

ช่วงเวลาหลายปีที่อยู่จงไห่ ครอบครัวเขาคบค้าสมาคมกับเพื่อนฝูงไว้ไม่น้อย พ่อแม่ของหลิวจวิ้นที่อยู่ตรงหน้านี้ ตอนนั้นก็ไปมาหาสู่กับบ้านเขาอย่างสนิทสนมเป็นพิเศษ

แต่ตอนนี้ พอเห็นหลิวจวิ้นตรงหน้า เขากลับไม่อยากจะเสวนาด้วยแม้แต่นิดเดียว

เพราะในยามที่ยังไม่ล้มละลาย เกือบทุกครั้งจะเป็นบ้านตระกูลหลิวที่มาเยี่ยมเยียน เพื่อขอให้พ่อของเขาช่วยแนะนำคอนเนกชันและโอกาสทางธุรกิจให้ นานๆ ทีก็ยังมาขอยืมเงินพ่อของเขาไปหมุนเวียน

พ่อของเขาปฏิบัติต่อครอบครัวนี้อย่างดียิ่ง ไม่เพียงแนะนำโครงการความร่วมมือให้มากมาย แต่ยังให้ยืมเงินไปหมุนเวียนอยู่บ่อยครั้ง มีอยู่ครั้งหนึ่งถึงขั้นให้ยืมไปสิบล้าน ยืมไปทั้งปียังไม่ได้ดอกเบี้ยสักแดงเดียว ตอนนั้นแม่ของเขายังรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง บอกว่าบ้านตระกูลหลิวไม่รู้ความเอาเสียเลย แต่พ่อของเขากลับมองว่าไม่เป็นไร ในแวดวงธุรกิจช่วยอะไรกันได้ก็ช่วยไป

ทว่าความสัมพันธ์ของสองตระกูลที่แตกร้าวอย่างแท้จริง ก็เกิดขึ้นตอนที่บ้านเขาล้มละลายนั่นเอง โบราณว่าไว้ ยามยากจึงเห็นน้ำใจคน วันธรรมดาจะดูรักใคร่กลมเกลียวกันแค่ไหน แต่พอถึงช่วงเวลาสำคัญ ก็อาจได้พบว่ารู้หน้าไม่รู้ใจ

ตอนที่บ้านเขาประสบปัญหาจนสายป่านทางการเงินขาด พ่อของเขาวิ่งเต้นขอยืมเงินไปทั่วเพื่อหวังจะประคับประคองผ่านพ้นวิกฤต ย่อมต้องไปหาบ้านตระกูลหลิวเป็นธรรมดา ในเมื่อตลอดหลายปีที่ผ่านมา เงินที่บ้านเขาหมุนเวียนให้ยืมไปก็มีตั้งหลายสิบล้าน ครั้งนี้พ่อของเขาคิดจะเอ่ยปากขอยืมสักสิบล้านมาหมุนเวียนชั่วคราว ทว่านึกไม่ถึงว่าจะติดต่อคนบ้านตระกูลหลิวไม่ได้แม้แต่คนเดียว

เบอร์โทรศัพท์โดนบล็อก ประตูบ้านก็ปิดเงียบไม่ต้อนรับ ท่าทีอันน่ารังเกียจประเภทพอต้นไม้ล้มฝูงลิงก็แตกฮือ ช่างไม่คิดจะแสร้งทำเป็นคนดีเอาไว้สักนิดเลย

พ่อของเขาจึงตาสว่างกับนิสัยของคนบ้านตระกูลหลิว และนับแต่นั้นมาก็ถือว่าตัดขาดฉีกหน้ากันไปอย่างสิ้นเชิง

ดังนั้นในเวลานี้พอฉินล่างเห็นหลิวจวิ้น จึงไม่ได้มีความแค้นอะไรฝังลึก แต่รู้สึกขยะแขยงหลิวจวิ้นเป็นที่สุด

ฉินล่างตีหน้านิ่งยืนสั่งการให้คนงานช่วยกันยกของที่เพิ่งซื้อมา โดยไม่คิดจะทักทายหลิวจวิ้น

แต่หลิวจวิ้นกลับเหมือนคนที่อ่านสีหน้าคนไม่ออก ยิ้มร่าเดินปรี่เข้ามา

"นายจริงๆ ด้วยสินะ ฉินล่าง ฉันยังนึกว่าตัวเองมองผิดไปซะอีก!" เขายิ้มด้วยสีหน้าเสแสร้งปั้นแต่งอย่างเห็นได้ชัด ฝีมือการแสดงเทียบกับพ่อของเขาที่เคยทำไว้ตอนอยู่บ้านตระกูลฉินแล้ว ยังห่างชั้นจากรางวัลออสการ์อยู่อีกหลายสเต็ป

"ฉันได้ยินมาว่า พอลุงฉินกับคุณน้าล้มละลายแล้ว ก็พากันมุดหัวกลับไปซุกอยู่ที่เซ่าหยางบ้านเกิดพวกนาย ทำไมนายยังอยู่ที่จงไห่อีกคนล่ะ? คงไม่ได้คิดจะหาโอกาสฟื้นตัวกลับมาหรอกนะ?" หลิวจวิ้นเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันถากถาง

ฉินล่างไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย ยังคงกำชับคนงานให้ระมัดระวัง อย่าให้ของไปกระแทกกระทบอะไรเข้า

หลิวจวิ้นถูกเมินก็ไม่ได้ร้อนใจ ในใจยังคงจับจ้องฉินล่าง แล้วกวาดสายตามองเฟอร์นิเจอร์พวกนี้ที่ขนออกมาจากตลาดของเก่าตรงหน้าเขา

หลิวจวิ้นหัวเราะเยาะ "ดูท่าฉันจะเดาผิดไปแฮะ คนที่คิดจะฟื้นตัวกลับมาจริงๆ คงไม่ถ่อมาซื้อของไร้ราคาในตลาดของเก่าแบบนี้หรอก ฉินล่าง ดูท่าช่วงนี้บ้านนายจะลำบากน่าดูเลยนะ ขยะพวกนี้ยังต้องมาคอยเก็บไปใช้ ของพวกนี้ของนาย ยังสู้พวกที่เขาทิ้งในกองขยะหมู่บ้านวิลล่าของพวกฉันไม่ได้เลยด้วยซ้ำ"

"ฉินล่าง สองบ้านเราเมื่อก่อนก็ถือว่ามีไมตรีต่อกันนะเพื่อน ฉันหวังดีเลยเตือนให้นายประหยัดเงินหน่อย เอาแบบนี้ไหมล่ะ เดี๋ยวฉันพานายเข้าไปดูตรงกองขยะหมู่บ้านวิลล่าของฉัน เผื่อจะมีของที่นายต้องการอยู่บ้าง" หลิวจวิ้นยิ่งหัวเราะอย่างเหิมเกริม

ฉินล่างเห็นว่าของยกขึ้นรถใกล้เสร็จแล้ว จึงตวัดสายตาไปมองหมาขวางทางสองตัวตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ "หลีกไป"

หลิวจวิ้นถูกทำเป็นเมินมาตั้งนาน พอตอนนี้ยังถูกฉินล่างปฏิบัติด้วยสายตาเย็นชาใส่ ความไม่พอใจในอกก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

เขาขมวดคิ้วแน่น "ฉินล่าง นายหมายความว่ายังไง? ฉันหวังดีจะช่วย นายไม่ซาบซึ้งก็ช่างปะไร ยังจะมาทำกร่างใส่ฉันอีกเหรอ? ตอนนี้มีปัญญาอะไรมาทำกร่างใส่ฉันมิทราบ? ยังคิดว่าตัวเองเป็นคุณชายน้อยบ้านตระกูลฉินเหมือนเมื่อก่อนอยู่หรือไง!"

บรรยากาศระหว่างทั้งสองตึงเครียดขึ้นมาทันใด หญิงสาวข้างกายจึงรีบควงแขนหลิวจวิ้นพลางหัวเราะจริตจะก้านเอ่ยถามว่า "อาจวิ้น คนนี้ใครเหรอคะ?"

เธอสังเกตเห็นฉินล่างตั้งแต่แรกแล้วล่ะสิ ก็แหม หนุ่มหล่อขั้นเทพขนาดนี้ อยู่ท่ามกลางผู้คนย่อมสะดุดตาสุดๆ อยู่แล้ว

พอได้ยินหลิวจวิ้นเรียกชื่อฉินล่าง ในใจเธอยังแอบตื่นเต้นนิดๆ คิดว่าถ้าหนุ่มหล่อคนนี้เป็นเพื่อนของหลิวจวิ้น ต่อไปก็อาจจะมีโอกาสได้เจอกันอีกเยอะ หากเธอกับหลิวจวิ้นเลิกกันขึ้นมา หนุ่มหล่อคนนี้ก็เป็นตัวเลือกถัดไปที่ยอดเยี่ยมที่สุดเลยนะเนี่ย~

แต่น่าเสียดาย พอยืนฟังไปฟังมาก็พบว่า น้ำเสียงของหลิวจวิ้นเห็นได้ชัดว่าไม่ลงรอยกับฉินล่างเอาเสียเลย

ถึงแม้ฉินล่างจะเป็นหนุ่มหล่อขั้นเทพ แต่หลิวจวิ้นคือคนเปย์เงินให้เธอ หญิงสาวจึงเลือกที่จะเข้าข้างหลิวจวิ้นอย่างไม่ต้องสงสัย

พอหลิวจวิ้นได้ยินเสียงแฟนสาว ความมั่นใจในใจก็ฟื้นกลับมาหลายส่วน เขายิ้มพลางหันไปมองหญิงสาวแล้วพูดว่า "คนนี้น่ะเหรอ เพื่อนเก่าฉันเองแหละ แต่ตอนนี้น่ะ เขาไม่มีคุณสมบัติพอจะมาเป็นเพื่อนฉันแล้ว"

พูดจบ เขาก็หันกลับมามองฉินล่างพลางกล่าวต่อ "ฉินล่าง นึกไม่ถึงล่ะสิ? ฉันน่ะมีแฟนไปแล้ว แถมคนนี้ยังเป็นแฟนคนที่ห้าของฉันอีก มีเงินมันดีตรงนี้แหละ ผู้หญิงที่ฉันถูกใจไม่มีใครปฏิเสธฉันลงสักคน คุณชายใหญ่ฉินในวันวานเมื่อก่อนน่ะเนื้อหอมเหลือเกิน ทั้งรวยทั้งหล่อ แต่น่าเสียดายนะ บ้านแกดันล้มละลายไปซะแล้ว ตอนนี้ยังต้องมาเดินซื้อขยะพวกนี้ในตลาดของเก่า คิดๆ ดูแล้ว แกก็คงยังไม่มีแฟนสินะ?"

"จึ๊ๆ นายน้อยใหญ่ตระกูลฉินก็อายุยี่สิบแล้ว กะอีแค่รสชาติของผู้หญิงคงยังไม่เคยได้ลิ้มลองเลยล่ะสิท่า ฮ่าๆ!" หลิวจวิ้นพูดเองเออเอง พลางหัวเราะร่าออกมาอย่างไม่เกรงใจใคร

ซูซือหานเดินออกมาจากในร้านด้วยความเบิกบานใจ ทว่ากลับนึกไม่ถึงว่าจะได้ยินสองประโยคนี้ตรงหน้าประตูพอดี

หลิวจวิ้นตรงหน้านี้เธอไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน แต่เธอรู้ดีว่าหลิวจวิ้นคนนี้กับฉินล่างไม่ใช่เพื่อนกันแน่นอน ถึงได้กล้าพูดจาแบบนี้ใส่ฉินล่าง ช่างเกินไปจริงๆ!

ซูซือหานระงับโทสะในแววตาลง เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอ่อนหวาน ก่อนจะเยื้องย่างอย่างสง่างามเดินตรงไปยังฉินล่างที่อยู่ตรงนั้น

พอเดินเข้าไปถึง ซูซือหานก็ควงแขนฉินล่างไว้โดยตรงทันที เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยท่าทีสนิทสนมเป็นอย่างยิ่ง

"พี่ล่าง เจอเพื่อนเหรอคะ?"