บทที่ 65 ฉันคือแฟนของฉินล่าง

น้ำเสียงของเธอหวานกว่าปกติอยู่มาก ทำเอาฉินล่างถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคอ

ไม่ต้องพูดถึงหลิวจวิ้นที่อยู่ตรงข้าม พอจู่ๆ เห็นสาวสวยระดับนี้ปรากฏตัวตรงหน้า สายตาของเขาก็ค้างไปในทันที แต่พอได้ยินสาวสวยคนนี้เรียกฉินล่างเสียงหวานว่า "พี่ล่าง" คิ้วของเขาก็ขมวดมุ่น

"ฉินล่าง คนนี้คือใครกัน?" หลิวจวิ้นถามอย่างไม่ยอมแพ้

ซูซือหานหันหน้ามา พอสบตากับหลิวจวิ้น เธอก็กลายร่างเป็นสาวงามทรงเสน่ห์ที่แสนเย็นชาในทันที หางตาและคิ้วแฝงแววเหยียดหยามมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "ฉันเป็นแฟนของฉินล่างค่ะ"

หลิวจวิ้นหน้าเจื่อนลงทันที

ฉินล่างเนี่ยนะมีแฟนสวยขนาดนี้!

เป็นไปได้ยังไง? บ้านพวกเขาล้มละลายไปแล้วไม่ใช่เหรอ!

ซูซือหานไม่สนใจสีหน้าของเขาแม้แต่น้อย พอหันกลับมาหาฉินล่างก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหวานหยดย้อยอีกครั้ง "พี่ล่างคะ เมื่อกี้ฉันเห็นไม้ประดับในร้านมาสองสามต้น มีทั้งต้นศุภโชคแล้วก็ต้นสนแคระที่ดูประณีตมาก เหมาะกับร้านซานฉินไจของเราสุดๆ พวกเราซื้อกลับไปเถอะนะ เอาไปวางไว้ในร้าน พอเปิดร้านใหม่จะต้องสะดุดตามากแน่ๆ เลย~"

ฉินล่างเข้าใจเจตนาของซูซือหานแล้ว เขาก้มหน้ายิ้มพลางพูดว่า "เธอตัดสินใจได้เลย เดี๋ยวผมไปจ่ายเงินเอง"

ซูซือหานยู่ปากพูดว่า "แบบนั้นได้ยังไงล่ะคะ? ของในร้านก็ต้องให้เถ้าแก่ใหญ่อย่างเธอเป็นคนคัดกรองสิ~"

ฉินล่างพยายามกดมุมปากที่แทบจะยกยิ้มจนหุบไม่ลงเอาไว้ หางตาเหลือบเห็นหลิวจวิ้นโมโหแทบอกแตกตาย

เขายิ้มมอง "ตัวต้นเรื่อง" อย่างซูซือหาน แล้วพูดอย่างหยอกเย้า "เถ้าแก่เนี้ยตัดสินใจก็พอแล้ว เถ้าแก่ต้องฟังเถ้าแก่เนี้ยอยู่แล้วครับ"

เมื่อเห็นทั้งคู่โชว์หวานใส่แบบไม่เห็นหัวใคร หลิวจวิ้นก็สติแตกเดือดดาลขึ้นมาทันที

เดิมทีเขาตั้งใจจะมาพูดจี้ใจดำฉินล่าง แต่ตอนนี้ฉินล่างไม่เพียงแต่มีแฟนที่สวยกว่าแฟนของเขาเท่านั้น ทว่ายังกำลังจะเปิดร้านเป็นของตัวเองอีกด้วย ช่างไร้สาระสิ้นดี ฉินล่างเพิ่งจะอายุยี่สิบ จะไปเป็นเถ้าแก่เปิดร้านเองได้ยังไงกัน!

ต้องรู้ไว้ด้วยนะว่า เขาอ้อนวอนขอร้องที่บ้านตั้งนาน พ่อเขายังไม่ยอมให้เข้าไปวุ่นวายในบริษัทเลย อย่าว่าแต่จะให้เงินออกมาเริ่มต้นทำธุรกิจเองเลย!

หลิวจวิ้นที่ถูกกระตุ้นจนฟิวส์ขาด ตาแดงก่ำด้วยความโกรธ หันไปมองซูซือหานแล้วพูดจาพล่อยๆ ทันที "คุณผู้หญิงคนสวย คุณคงยังไม่รู้สินะครับ? เถ้าแก่ที่คุณเรียกอยู่นี่ ที่บ้านบริษัทล้มละลาย ติดหนี้ตั้งหลายล้าน คุณตามเขาไปมีแต่จะต้องทนลำบากในอนาคต! สู้มาคบกับผมดีกว่า บ้านผม…"

พอหลิวจวิ้นพูดถึงตรงนี้ สายตาของฉินล่างก็พลันเย็นเยียบดุดัน หมัดของเขาเหวี่ยงออกไปตรงๆ ซัดคำพูดทั้งหมดที่หลิวจวิ้นอยากจะพ่นออกมาให้กลับลงคอไป

"หลิวจวิ้น ปากหมาๆ ของแกพูดจาดีๆ ไม่เป็น มันก็ถอดแบบมาจากพ่อเนรคุณของแกนั่นแหละ ฉันขี้เกียจจะสนใจแก แต่มาริอ่านหมายปองผู้หญิงของฉัน ฉินล่าง แกกำลังรนหาที่ตาย!"

การกระทำของฉินล่างดุดันยิ่งกว่าคำพูด หมัดที่ซัดออกไปกระหน่ำลงบนหลังของหลิวจวิ้นราวกับห่าฝน

ตอนแรกหลิวจวิ้นยังคิดจะขัดขืน แต่เพิ่งหันกลับมาก็ถูกฉินล่างซัดจนล้มคะมำไปกองกับพื้น ทักษะการต่อสู้ของทั้งสองคนต่างชั้นกันโดยสิ้นเชิง หลิวจวิ้นทำได้เพียงตะเกียกตะกายหนีอย่างลนลาน แต่ก็ยังคงถูกฉินล่างซัดหมัดใส่อย่างหนักหน่วง

แฟนสาวของหลิวจวิ้นที่อยู่ข้างๆ ยืนอ้าปากค้างตะลึงงันไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็นึกขึ้นได้รีบหยิบมือถือออกมาถ่ายวิดีโอ

"นายนี่ ทำไมถึงลงไม้ลงมือได้ล่ะ! พวกเราจะฟ้อง…"

ยังพูดไม่ทันจบ มือถือก็ถูกมือเรียวสวยคู่หนึ่งคว้าหมับเข้าให้

ซูซือหานยืนอยู่ตรงหน้าเธอด้วยสีหน้าเย็นชา แย่งมือถือในมือของเธอไปทันที

"ฟ้องเหรอ? เธอคิดจะฟ้องใคร?" เมื่อเห็นคนมุงรอบข้างมีท่าทีจะหยิบมือถือออกมาถ่ายคลิป ซูซือหานก็ส่งเสียงดังขึ้นทันที "การแอบถ่ายคลิปผู้อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตและนำไปเผยแพร่ ถือเป็นการละเมิดสิทธิในภาพลักษณ์ของผู้อื่น ตามบทบัญญัติมาตราหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเก้าแห่งประมวลกฎหมายแพ่ง โทษสถานเบาคือกล่าวคำขอโทษ สถานหนักคือชดใช้ค่าเสียหายและต้องรับผิดชอบทางแพ่ง"

พอซูซือหานพูดแบบนี้ คนรอบๆ ก็รีบเก็บมือถือกันทันควัน

เธอก้มหน้า ลบคลิปวิดีโอในมือถือทิ้ง แล้วโยนกลับคืนใส่อ้อมอกของอีกฝ่าย

หลังจากส่งสายตากดดันข่มขวัญอีกฝ่ายจนอยู่หมัด ซูซือหานก็หันไปมองฉินล่างที่กำลังซ้อมหมาจนตรอกอยู่ตรงนั้น แล้วส่งเสียงเรียก "พี่ล่าง พอเถอะค่ะ อย่าไปลดตัวเกลือกกลั้วกับหมาเลย"

ฉินล่างได้ยินดังนั้น จึงยอมเก็บหมัดกลับมา

ส่วนหลิวจวิ้นที่นอนกุมหัวอยู่บนพื้น โดนซัดจนหน้าบวมปูดเขียวช้ำไปหมด เวลานี้แทบจะดูไม่ออกแล้วว่าหน้าตาเดิมเป็นอย่างไร

เขาไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าฉินล่าง พลันลุกขึ้นได้ก็วิ่งเตลิดไปอีกทาง ไม่สนใจแม้กระทั่งแฟนสาวของตัวเอง

แฟนสาวของหลิวจวิ้นเพิ่งจะถูกซูซือหานขู่จนขวัญหนีดีฝ่อ พอเห็นหลิวจวิ้นวิ่งหนีเอาตัวรอดทิ้งเธอไว้คนเดียวแบบนี้ ก็โกรธจนหน้าถอดสี กระทืบเท้าด้วยความโมโห แล้ววิ่งตามหลิวจวิ้นไปติดๆ

พอตัวก่อเรื่องทั้งสองคนไปแล้ว ไทยมุงที่มาดูความวุ่นวายก็แยกย้ายกันไป

ซูซือหานเดินเข้าไปหาฉินล่างด้วยความเป็นห่วง

"เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

เมื่อกี้ตอนที่ฉินล่างกำลังซ้อมคนอยู่ เขาได้ยินเสียงเธอเอ่ยเตือนฝูงชนไม่ให้ถ่ายคลิปอย่างเด็ดขาดชัดเจน มาตอนนี้พอเห็นสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยของเธอ ความย้อนแย้งที่น่ารักน่าเอ็นดูนี้ช่างชวนมองจริงๆ

เขายิ้มพูดว่า "ผมไม่เป็นอะไรอยู่แล้ว ผมเป็นคนลงมือนี่ หมาตัวนั้นยังไม่ทันแตะโดนเสื้อผ้าผมเลยสักนิด"

ซูซือหานขมวดคิ้วเล็กน้อย ดึงมือขวาของเขาขึ้นมาดู "จะไม่เป็นอะไรได้ยังไงกัน? เธอต่อยเขาไปตั้งหลายหมัด มือน่าจะเจ็บนะ!"

พูดพลางเธอก็ตรวจดูข้อนิ้วมือของฉินล่างอย่างละเอียดจริงๆ เมื่อเห็นว่าแค่แดงขึ้นมานิดหน่อย ในใจจึงค่อยโล่งอก

"ฉินล่าง ฝีมือเธอใช้ได้เลยนะ"

หมัดเมื่อกี้ เหวี่ยงได้สวยงามมากจริงๆ

ฉินล่างก้มมองเธอ แววตาเร่าร้อนตรงไปตรงมา แฝงรอยยิ้มหยอกเย้าอยู่หลายส่วน "ทำไมเปลี่ยนคำเรียกเร็วนักล่ะ?"

ซูซือหานเขินอายจนต้องหดตัวถอยหลังไปนิดหนึ่ง แล้วถามว่า "อะไรนะ?"

"เมื่อกี้ยังเรียกผมว่าพี่ล่างอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ทำไมตอนนี้กลับมาเป็นฉินล่างอีกล่ะ?"

เมื่อกี้เธอเรียกได้ทั้งสนิทสนมทั้งลื่นปากเชียวล่ะ

แถมฉินล่างยังรู้สึกว่า คำเรียกนี้ฟังแล้วรื่นหูดีเหลือเกิน!

ซูซือหานหน้าแดงก่ำ สายตาล่อกแล่กทำอะไรไม่ถูกพลางเอ่ยว่า "ฉัน…ฉันก็แค่เห็นว่าพวกเขาสองคนรุมเธอคนเดียว ฉัน…ฉันแค่อยากช่วยหนุนหลังให้เธอก็เท่านั้นเอง ผู้หญิงคนนั้นยังเรียกเขาว่าอาจวิ้นเลยนี่นา…"

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ นึกว่าจะยอมเปลี่ยนสรรพนามเรียกแบบนี้ตลอดไปแล้วซะอีก"

ซูซือหานยิ่งเขินอายหนักกว่าเดิม จึงหันหลังหลบสายตาเขาเพื่อเลี่ยงหัวข้อนี้ไป

ฉินล่างหัวเราะเบาๆ ครู่หนึ่งสีหน้าก็กลับมาจริงจัง

"ซือหาน เรื่องที่หลิวจวิ้นพูดเมื่อกี้ เกี่ยวกับเรื่องที่บ้านของผม…" ฉินล่างเตรียมจะเล่าสถานการณ์ทางบ้านให้ซูซือหานฟังอย่างชัดเจน เพราะในอนาคตทั้งคู่ต้องแต่งงานกัน เรื่องทางบ้านของเขา ซูซือหานมีสิทธิ์ที่จะได้รับรู้

ทว่าคำพูดยังไม่ทันจบ ซูซือหานก็ชิงเอ่ยขึ้นมาก่อน "ไม่เป็นไรหรอกนะฉินล่าง พวกเราช่วยกันหาเงินได้ ก็แค่ล้มละลายแล้วที่บ้านเป็นหนี้ไม่กี่ล้านไม่ใช่เหรอ ฉันเชื่อใจเธอนะ พอร้านเล็กๆ ของเราเปิด เงินที่หามาได้นอกจากใช้จ่ายให้ลูกๆ แล้ว ส่วนที่เหลือพวกเราก็เก็บออมไว้ใช้หนี้ ฉันเองก็จะพยายามหาเงินด้วย พวกเราต้องใช้หนี้ไม่กี่ล้านนั่นหมดได้ในเร็ววันแน่ๆ!"

ฉินล่างเห็นท่าทางแน่วแน่จริงจังของเธอ ในใจก็พลันอบอุ่นขึ้นมา

เขายิ้มอย่างเอ็นดูพลางลูบผมของเธอแล้วกล่าวว่า "ซือหาน เธอคิดแบบนี้ผมซึ้งใจจริงๆ นะ แต่เสียดายที่เธอคงไม่มีโอกาสได้ช่วยผมใช้หนี้แล้วล่ะ เมื่อก่อนที่บ้านผมเคยเป็นหนี้หลายล้านจริง แต่หลายปีมานี้พ่อกับแม่ที่บ้านเกิดประหยัดมัธยัสถ์ แล้วก็ขยันทำงานกันมาก ต้นปีนี้ก็ใช้หนี้ก้อนเก่าหมดไปแล้ว เธอมาอยู่กับผม ไม่ต้องมาแบกรับหนี้สินหรอกนะ"

"แต่ว่านะซือหาน ตอนนี้ที่บ้านผมไม่มีเงินเก็บเท่าไหร่ อันนี้เป็นเรื่องจริง"