บทที่ 66 แม่โทรมา

ซูซือหานยิ้มแล้วเอ่ยว่า “หนี้สินยังไม่กลัว แล้วจะกลัวการสร้างเนื้อสร้างตัวด้วยหนึ่งสมองสองมือเหรอคะ สิ่งที่พวกเราสองคนกำลังทำอยู่ตอนนี้ ก็คือการสร้างมันขึ้นมาไม่ใช่เหรอ ฉันยินดีจะสู้ไปด้วยกันกับคุณนะ ฉินล่าง ซานฉินไจจะเป็นจุดเริ่มต้นของพวกเรา และจะเป็นจุดสตาร์ตให้ชีวิตใหม่ของเราดียิ่งๆ ขึ้นไปด้วย!”

พอได้ยินคำพูดนี้ แววตาของฉินล่างพลันสว่างวาบ ประกายความร้อนแรงในสายตาของเขาแทบทำให้ซูซือหานต้านทานไม่ไหว

เธอเบือนหน้าหนี กระพริบตาถี่รัว “ร้อนจัง ฉันไปซื้อชานมสักสองแก้วนะ เดี๋ยวค่อยนั่งรถกระบะกลับไปด้วยกัน”

พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินจากไป

ฉินล่างมองตามแผ่นหลังของเธอ แววตาแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนอย่างยิ่ง

ซูซือหานเป็นผู้หญิงที่ดีมากจริงๆ ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาต้องอุ้มท้องแปดเดือนเงียบๆ คนเดียว ตอนนี้พอรู้สถานการณ์ทางบ้านของเขา นอกจากจะไม่ถอยหนีแล้ว ยังคอยให้กำลังใจและอยากจะอยู่เคียงข้างเขาอีก

แม่ของลูกที่ดีขนาดนี้ เขาจะต้องทะนุถนอมให้ดีที่สุด และทำให้เธอกับพวกเจ้าตัวเล็กได้อยู่ดีมีสุขให้ได้!

ไม่นานซูซือหานก็ซื้อชานมกลับมาสองแก้ว แก้วอุณหภูมิห้องเป็นของตัวเอง ส่วนแก้วใส่น้ำแข็งเป็นของฉินล่าง

ทั้งสองคนนั่งอยู่บนกระบะท้ายรถ สตูลไม้ตอไม้ที่เพิ่งซื้อมาจึงได้นำมาใช้ประโยชน์ทันที

ทว่าสตูลไม้นั้นไม่มีพนักพิง แถมท้ายกระบะก็ไม่มีเข็มขัดนิรภัย พอรถเริ่มออกตัว ด้วยแรงเฉื่อยซูซือหานจึงเกือบจะหงายหลัง โชคดีที่ฉินล่างมือไวตาไวรีบคว้าตัวเธอเข้ามาไว้ในอ้อมอก

ในท่านี้ หัวของซูซือหานแนบชิดอยู่กับแผงอกของเขาพอดี ใบหน้าของเธอจึงอดไม่ได้ที่จะเห่อร้อนขึ้นมา

“นั่งพิงผมไว้เถอะ ผมจะจับขอบกระบะไว้ ไม่อย่างนั้นถ้าพี่คนขับเบรกกะทันหัน พวกเราคงได้กลิ้งตกไปแน่”

เมื่อคำนึงถึงเรื่องความปลอดภัย ซูซือหานจึงพยักหน้า แต่เธอก็ไม่ได้ซบอยู่ในอ้อมอกของฉินล่าง เพียงแต่เอนตัวพิงเขาไว้แล้วใช้มือข้างหนึ่งจับชายเสื้อตรงแขนของเขาไว้แน่น

ท่าทางเก้ๆ กังๆ ระมัดระวังแบบนี้ เหมือนหนุ่มสาวที่เพิ่งเริ่มมีความรักไม่มีผิด

ช่วงเวลานี้พอดีกับยามพลบค่ำ พระอาทิตย์กำลังอัสดง ทั้งสองคนนั่งอยู่ท้ายกระบะ มองดูเมืองใหญ่ที่รถราวิ่งขวักไขว่ ฉินล่างจึงอดยิ้มออกมาด้วยความสุขใจไม่ได้

ชีวิตแบบนี้ มีความหวัง อบอุ่น หวานชื่น แถมยังติดดินอย่างยิ่ง

พอกลับมาถึงร้าน พวกคนงานช่วยขนของเข้าไปไว้ด้านในแล้วก็ลากลับไป ส่วนที่เหลือฉินล่างกับเธอต้องเป็นคนจัดวางกันเอง

ตอนนี้เวลายังเร็วอยู่ ฉินล่างกับซูซือหานเปิดดูวิดีโอดูกลุ่มเจ้าตัวเล็ก พบว่าเจ้าหนูทั้งสามคนกำลังนอนหลับปุ๋ยกันอย่างน่าเอ็นดู ทั้งคู่จึงตัดสินใจจัดวางข้าวของให้เข้าที่ก่อนค่อยกลับ

ตอนที่ฉินล่างยกโต๊ะ ซูซือหานก็จะเข้ามาช่วย ฉินล่างจึงรีบห้ามทันที “ไม่ได้ครับ”

“เฟอร์นิเจอร์ไม้จริงพวกนี้หนักมาก เธออย่าแตะเลย”

ซูซือหานยืนเคว้งอยู่ตรงนั้น สองมือไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน “แล้วฉันช่วยทำอะไรได้บ้างล่ะคะ”

ฉินล่างมองดูของที่เพิ่งซื้อมาใหม่แล้วเอ่ยว่า “เธอนั่งพักสักแป๊บเถอะ เดี๋ยวผมวางตู้เสร็จแล้ว เธอค่อยรับหน้าที่จัดพวกของชิ้นเล็กๆ นะ”

ซูซือหานพยักหน้า พลันยิ้มออกอย่างมีความสุข “ได้ค่ะ”

ฉินล่างวางโต๊ะลง แล้วไปจัดตู้ให้เข้าที่ก่อน จากนั้นซูซือหานก็เริ่มง่วนไปพร้อมกับเขา

เธอรับหน้าที่แค่จัดวางของชิ้นเล็กๆ และเลือกตำแหน่งให้พวกมัน ส่วนฉินล่างก็วิ่งวุ่นทั้งข้างในข้างนอกไม่หยุด เดี๋ยวก็ยกโต๊ะ เดี๋ยวก็ยกเก้าอี้

เมื่อมองดูแผ่นหลังอันขะมักเขม้นของเขา กับท้องฟ้าข้างนอกที่ค่อยๆ มืดลง ซูซือหานพลันรู้สึกอบอุ่นและหวานชื่นขึ้นมาในใจ

ช่วงเวลาที่ได้ร่วมแรงร่วมใจจัดร้านเล็กๆ แห่งนี้ไปกับฉินล่าง ช่างงดงามเหลือเกิน

กว่าจะจัดวางข้าวของทุกอย่างเสร็จก็ปาเข้าไปสองทุ่มแล้ว ไฟในร้านเปิดสว่างจ้า ภายใต้แสงไฟ เฟอร์นิเจอร์เก่าเหล่านี้ราวกับถูกเคลือบด้วยประกายแสงอันนุ่มนวล ดูสบายตายิ่งขึ้นไปอีก

ฉินล่างกับซูซือหานนั่งลงบนเก้าอี้โยกพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ

“เฟอร์นิเจอร์พวกนี้เอามาวางในร้านแล้วเข้ากันมากจริงๆ ค่ะ ตอนนี้ดูไม่ออกเลยว่าเป็นร้านกิฟต์ช็อปมาก่อน มองแวบแรกก็รู้เลยว่าเป็นสถานที่ทำงานศิลปะ” ซูซือหานพูดพลางยิ้ม

ฉินล่างพยักหน้า “อืม ก็ซือหานของเราออกแบบได้เก่งนี่ครับ”

ซูซือหานก้มหน้าอมยิ้ม กวาดสายตามองรอบๆ แล้วเม้มปากพูดว่า “ฉินล่าง ฉันว่าผนังสีชมพูด้านนั้นของร้านเราน่าจะต้องเปลี่ยนสีสักหน่อยนะคะ ก่อนหน้านี้เป็นร้านกิฟต์ช็อป ใช้สีชมพูก็ดูน่ารักดีอยู่หรอก แต่ตอนนี้เราเปลี่ยนเป็นซานฉินไจ แถมยังใช้เฟอร์นิเจอร์ไม้จริงแบบเก่าทั้งหมด สีชมพูมันเลยดูโดดตาไปหน่อย”

ฉินล่างมองตามแล้วเอ่ยว่า “งั้นพรุ่งนี้เรามาทาสีกำแพงด้านนี้ใหม่ เปลี่ยนเป็นสีเทาเรียบหรู เธอคิดว่ายังไง”

“อืม สีเทาดีค่ะ เหมาะกับบรรยากาศร้านเรามาก ถึงตอนนั้นค่อยเอาต้นศุภโชคสองต้นนั้นกับไม้กระถางมาวางบนพื้น แล้วบนกำแพงก็ติดตู้แขวนที่ซื้อมาวันนี้ ด้านบนก็เอาไว้วางสินค้าโชว์ได้เลย”

“เอาตามที่คุณนายเจ้าของร้านสั่งเลยครับ พรุ่งนี้ผมมีเรียนแค่สองคาบตอนเช้า ตอนบ่ายเราค่อยมาทำกัน พอดีตอนเที่ยงขากลับผมจะแวะซื้อสีทาบ้านที่ร้านวัสดุก่อสร้างแถวนั้นด้วย”

หลังจากปรึกษากันเสร็จสรรพ ทั้งสองคนจึงเดินทางกลับบ้าน

ช่วงสองวันต่อมา ตราบใดที่ฉินล่างไม่มีเรียน เขากับซูซือหานก็จะมาช่วยกันจัดร้าน ผ่านไปสามวัน ในที่สุดก็จัดร้านซานฉินไจจนเข้าที่เข้าทางเรียบร้อย

ป้ายหน้าร้านสั่งทำไปแล้ว ตอนนี้เหลือแค่รอสินค้าสำหรับวางขายก็เปิดร้านได้เลย

วันนี้เป็นวันเสาร์ ฉินล่างออกไปซื้อชุดอุปกรณ์แกะสลักครบเซตพร้อมกับวัตถุดิบไม้สำหรับแกะสลัก กล่องใหญ่สามกล่องถูกยกเข้าไปไว้ในห้องหนังสือทั้งหมด เขาตั้งใจจะใช้วันหยุดสุดสัปดาห์นี้ทำชิ้นงานออกมาให้ได้มากๆ พองานเสร็จเยอะหน่อย ซานฉินไจก็จะได้เปิดร้านได้เสียที

ซูซือหานกำลังพาลูกน้อยทั้งสามคนนอนหลับอยู่ในห้อง ฉินล่างแวะเข้าไปดูพวกเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะย่องเบาๆ ออกมาจากห้องนอน แล้วตรงไปยังห้องหนังสือเพื่อเริ่มทำงาน

วันแรกของการเปิดร้าน ชื่อเสียงของร้านยังไม่เป็นที่รู้จัก คนที่จะแวะเวียนมาคงหนีไม่พ้นพวกนักศึกษาที่ชอบความครึกครื้น ดังนั้นฉินล่างจึงตั้งใจว่าล็อตแรกจะแกะสลักพวกของตั้งโชว์ชิ้นเล็กๆ ที่ทำจากไม้ก่อน โดยเน้นธีมรูปสัตว์ ชิ้นงานน่ารักๆ อย่างแมว สุนัข สิงโต เสือ นกฮูก

ส่วนวอลนัตเขาก็กะว่าจะแกะสลักไว้สักคู่หนึ่ง งานชิ้นนี้ใช้เวลานาน จึงตั้งใจจะทำขึ้นมาคู่หนึ่งไว้เป็นของมงคลประจำร้านก่อน นอกจากนี้ยังสามารถแกะสลักสร้อยข้อมือลูกปัดเมล็ดมะกอกได้อีกบ้าง เพราะต้นทุนต่ำ นักศึกษาน่าจะจับต้องได้ง่าย

ขณะนี้ ฉินล่างกำลังแกะสลักนกฮูกอยู่ ตัวหยาบๆ เริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว และกำลังลงรายละเอียด

ฉินล่างตั้งใจทำอย่างจดจ่อ ทันใดนั้นมือถือบนโต๊ะก็ส่งเสียงดังขึ้นมา

เป็นแม่ฉินที่โทรเข้ามา

ฉินล่างกดรับสาย และเพราะต้องแกะสลักไปด้วย เขาจึงเปิดลำโพงคุย

“แม่ครับ ทำไมช่วงนี้โทรหาผมบ่อยจัง คิดถึงผมเหรอครับ” ฉินล่างถามพลางยิ้ม

แม่ฉินที่อยู่ปลายสายพอได้ยินเสียงลูกชาย รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าทันที

“แม่ก็ต้องคิดถึงแกสิ แต่วันนี้แม่มีเรื่องจะถามแกหน่อย ลูก แกกำลังมีความรักที่มหาวิทยาลัยใช่ไหม”

ไม่รอให้ฉินล่างได้ตอบ แม่ฉินก็พูดต่ออีกว่า “ห้ามโกหกแม่นะ แม่ต้องรู้อะไรมาแน่ๆ ถึงได้ถามแบบนี้ ถ้าแกโกหก แม่ฟังออกนะ”

พอฉินล่างได้ยินเข้า เขาก็เข้าใจเรื่องราวได้ในทันที

คราวก่อนที่แม่ถามเรื่องนี้ น้ำเสียงยังดูล้าเล้าไม่แน่ใจ แต่ตอนนี้กลับพูดออกมาแบบนี้ แสดงว่าต้องรู้อะไรมาจริงๆ

พอคิดให้ละเอียดขึ้น ปัญหาน่าจะมาจากทางหลิวจวิ้น

คนบ้านตระกูลหลิวเป็นคนยังไงกันล่ะ หลิวจวิ้นเป็นถึงลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของบ้านนั้น วันนั้นโดนฉินล่างซ้อมจนน่วม พอกลับไปก็คงจะฟ้องพ่อแม่ บวกกับนิสัยขี้ประจบสอพลอหน้าเนื้อใจเสือของบ้านตระกูลหลิว เผลอๆ คงเอาเรื่องนี้ไปเป่าหูพ่อกับแม่ของเขาแล้วแน่ๆ

แต่พ่อกับแม่กลับไม่พูดถึงเรื่องนั้นเลยสักคำ ฉินล่างรู้ดีว่า พวกท่านย่อมเชื่อใจเขาอย่างแน่นอน