บทที่ 67 วิดีโอคอลกับคุณแม่ อธิบายเรื่องหาเงิน

ฉินล่างจึงหัวเราะแล้วพูดว่า "แม่ครับ แม่พูดมาขนาดนี้แล้ว ผมจะพูดอะไรได้อีกล่ะ ก็ต้องยอมรับแล้วสิครับ"

"ฮ่าๆ เจ้าลูกคนนี้นี่ มีแฟนแล้วจะปิดบังทำไมกัน แกอยู่มหาวิทยาลัยแล้วนะ แม่กับพ่อสนับสนุนเต็มที่อยู่แล้ว!" แม่ฉินดีใจยกใหญ่จากปลายสาย

แม้ว่าตอนที่บ้านตระกูลหลิวโทรมาฟ้องว่าลูกชายต่อยหลิวจวิ้นเพราะผู้หญิงคนหนึ่ง เธอจะรู้แล้วว่าลูกชายมีแฟน แต่พอได้ยินลูกชายยอมรับด้วยปากตัวเอง ความดีใจมันก็ต่างกันลิบลับ

แม่ฉินพูดว่า "ลูก ตอนนี้แกมีความรักแล้วนะ ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ตัวคนเดียว อยู่ข้างนอกอย่าให้ฝ่ายหญิงต้องออกเงินล่ะ เดี๋ยวแม่จะให้พ่อโอนเงินไปให้แก ถ้าเงินไม่พอใช้ก็บอกพวกเราได้ตลอดเวลานะ"

"ไม่ต้องหรอกครับแม่ ผมมีเงินพอใช้ ครั้งก่อนผมก็บอกแม่ไปแล้วไงว่าตอนนี้ผมหาเงินเองได้แล้ว"

"แกจะหาเงินอะไรกันล่ะ ต้องเรียนหนังสือ แถมตอนนี้ยังมีแฟนอีก อย่าไปทำงานพาร์ตไทม์งกๆ เชียวนะ" แม่ฉินกล่าว

ฉินล่างจนใจ ได้แต่หัวเราะพลางพูดว่า "เปล่าครับแม่ ผมทำมาค้าขายเป็นเรื่องเป็นราว ไม่ใช่ไปรับจ้างรายวันสักหน่อย"

แม่ฉินไม่ได้ปักใจเชื่อคำพูดของลูกชาย เพราะเธอคิดว่าลูกเพิ่งจะขึ้นปีสอง ต่อให้หาเงินได้ ก็น่าจะเป็นการออกไปทำงานพาร์ตไทม์หาเงินเหนื่อยๆ เสียมากกว่า

"ลูกจ๋า ตอนนี้หน้าที่หลักของแกคือตั้งใจเรียน แล้วก็ดูแลแฟนให้ดี เรื่องเงินน่ะมีแม่กับพ่ออยู่ ตอนนี้บ้านเราไม่มีหนี้สินให้หนักใจแล้ว เงินที่แม่กับพ่อหามาได้ก็เพื่อแกทั้งนั้นแหละ อ้อใช่สิลูก แกปิดเทอมฤดูร้อนเมื่อไหร่ล่ะ จะกลับมาราวๆ วันไหนเหรอ"

ฉินล่างนึกถึงเรื่องที่ตัวเองต้องพาซูซือหานกลับบ้านขึ้นมาได้ จึงพูดไปว่า "แม่ครับ ปีนี้ผมคงกลับช้าหน่อย หลังปิดเทอมผมอาจจะต้องแวะไปที่อื่นก่อนครับ"

เขาไม่ได้บอกว่าที่อื่นนั้นคือที่ไหน แต่แม่ฉินกลับเดาเอาเองได้ทันที

ลูกชายน่าจะไปส่งแฟนกลับบ้าน ดีไม่ดีคงได้ไปเจอพ่อแม่ฝ่ายหญิงด้วย ยอดเยี่ยมไปเลย!

แม่ฉินตื่นเต้นยกใหญ่ อยากจะเห็นหน้าว่าที่ลูกสะใภ้จนแทบรอไม่ไหว และไม่รู้ว่าตอนนี้ลูกชายอยู่กับลูกสะใภ้หรือเปล่า เธอจึงเอ่ยถามขึ้นมา "ลูก ตอนนี้สะดวกไหมล่ะ เรามาวิดีโอคอลคุยกันเถอะ โทรคุยแบบนี้แม่มองไม่เห็นหน้าแกเลย"

ฉินล่างมองดูสภาพแวดล้อมรอบตัวแล้วคิดนิดหน่อย เรื่องนี้ก็ไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังพ่อแม่ จะได้ไม่ต้องคอยกังวลว่าเขาจะมีเงินใช้ไม่พอ

ดังนั้นฉินล่างจึงตอบตกลง แม่ฉินก็รีบกดวางสายแล้วเปลี่ยนเป็นวิดีโอคอลเข้ามาทันที

พอกดรับสาย แม่ฉินก็สังเกตเห็นทันทีว่าสภาพแวดล้อมดูแปลกตาไป แถมลูกชายยังก้มหน้าก้มตาทำอะไรบางอย่าง ดูท่าทางตั้งอกตั้งใจมาก

"ลูก แกอยู่ที่ไหนเนี่ย ดูไม่เหมือนหอพักของพวกแกเลยนะ"

"แม่ครับ ผมเช่าห้องอยู่ข้างนอกน่ะ เพิ่งเช่าเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนนี้ย้ายออกมาอยู่แล้วครับ" ฉินล่างเงยหน้าขึ้นมาตอบประโยคหนึ่ง แล้วก็ก้มหน้าแกะสลักต่อไป

แววตาของแม่ฉินเป็นประกายขึ้นมาทันที มุมปากยกยิ้มกว้างอย่างห้ามไม่อยู่

ดูท่าเธอกับไอ้ฉินจะเดาไม่ผิดจริงๆ ลูกชายกับลูกสะใภ้ได้เสียกันแล้วจริงๆ สินะ… ฮิๆ ลูกสะใภ้น่าจะท้องแล้ว ถึงได้ยอมย้ายออกมาอยู่ข้างนอกด้วยกัน

ลูกชายเรานี่เก่งจริงๆ!

"ดีเลยลูก ห้องนี้ดูดีเชียวนะ อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยใช่ไหม?"

"ไม่ไกลครับ เดินไปสิบนาทีก็ถึง"

"ใกล้ขนาดนั้นเลยเหรอ? งั้นค่าเช่าคงไม่ถูกแน่ๆ แล้วเงินแกหมดหรือยังเนี่ย? เดี๋ยวแม่…"

"แม่ครับ!" ฉินล่างเงยหน้าขึ้นมาอย่างหมดคำจะพูด ชูรูปแกะสลักไม้ชิ้นเล็กในมือขึ้นมา "ไม่ต้องโอนเงินมาให้ผมจริงๆ ครับแม่ ผมบอกแม่เลยนะ ตอนนี้ผมตั้งใจจะเปิดร้าน เช่าหน้าร้านเรียบร้อย ตกแต่งเสร็จแล้วด้วย รอแค่เปิดร้านอย่างเดียวครับ"

"เปิดร้านเหรอ?" แม่ฉินมองเขาด้วยสีหน้างุนงง "ลูก แกจะเปิดร้านอะไรน่ะ?"

"ลูกเอ๊ย การเริ่มทำธุรกิจมันก็ดีอยู่หรอก แต่ตอนนี้แกเพิ่งจะขึ้นปีสองเองนะ แม่ว่าเรื่องนี้อย่าเพิ่งรีบร้อนเลย อีกอย่างร้านที่มีหน้าร้านมันมีความเสี่ยงสูง ต้นทุนก็เยอะ ถ้าเกิดขายไม่ได้ขึ้นมา มันจะขาดทุนเอานะ"

สีหน้าของแม่ฉินดูจริงจังขึ้นมา เพราะครอบครัวตัวเองเคยผ่านจุดสูงสุดและต่ำสุดมาแล้ว ตอนนี้เธอจึงอดกังวลไม่ได้ว่าลูกชายจะใจร้อนอยากประสบความสำเร็จเร็วเกินไป

ฉินล่างยื่นงานแกะสลักไม้มาจ่อตรงหน้ากล้อง "ขายพวกนี้ครับแม่ แม่ลองดูสิ ทั้งหมดนี้ลูกชายแม่แกะสลักเองกับมือเลยนะ ต้นทุนแทบไม่มี ใช้ฝีมือหาเงินล้วนๆ ไม่มีทางขาดทุนแน่นอนครับ"

แม่ฉินเพ่งมองนกฮูกบนหน้าจออย่างละเอียด แค่ช่วงเวลาสั้นๆ ฉินล่างก็แกะเสร็จเรียบร้อยแล้ว ขนนกฮูกเรียงเส้นชัดเจน แววตาก็ดูมีชีวิตชีวา หากขัดเงาด้านนอกอีกสักนิด ก็จะเป็นของตกแต่งสุดประณีตชิ้นหนึ่งเลยทีเดียว

แม่ฉินประหลาดใจอย่างยิ่ง "ลูก นี่แกแกะสลักเองจริงๆ เหรอ?"

"ครับ"

"แกไปหัดแกะสลักมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย? แถมยังแกะได้สวยขนาดนี้ แบบนี้ต้องมีคนยอมซื้อแน่ๆ!" แม่ฉินพูดด้วยความดีใจ

"ผมว่างๆ ก็เลยลองศึกษาดูน่ะครับ พอเห็นว่าฝีมือใช้ได้ ก็เลยคิดจะเปิดร้านหาเงินสักหน่อย อ้อ แม่ครับ เรื่องเงินแม่ไม่ต้องห่วงเลยนะ ก่อนหน้านี้ผมแกะสลักเม็ดวอลนัตไปสองคู่ ขายได้ตั้งเจ็ดแสนหยวน หักค่าเช่าห้องกับค่าตกแต่งหน้าร้านแล้ว ตอนนี้ยังเหลืออีกตั้งหลายแสน พอใช้สบายๆ เลยครับ"

แม่ฉินยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่ "ลูก แก แกบอกว่าวอลนัตที่แกแกะสลักขายได้เจ็ดแสนหยวนเลยเหรอ?!"

"ครับ งานแกะสลักเม็ดวอลนัตมันต้องใช้ความประณีตสูง ทำยากมาก ราคาก็เลยสูงตามไปด้วย หลังจากนี้ผมก็จะแกะสลักเม็ดวอลนัตเก็บไว้ขายพวกลูกค้าระดับบนด้วยครับ"

เมื่อเห็นลูกชายพูดถึงแผนการพวกนี้ แม่ฉินก็ยิ่งประหลาดใจมากขึ้นเรื่อยๆ

พอคุยกันจนถึงท้ายที่สุด ขอบตาของแม่ฉินก็เริ่มแดงระเรื่อ เธอรีบพูดขึ้นว่า "ลูก แกทำได้ขนาดนี้ แม่ภูมิใจในตัวแกจริงๆ นะ งั้นก็ตั้งใจทำงานให้ดีๆ ล่ะ อย่าหักโหมจนเหนื่อยเกินไป ยังไงสุขภาพก็ต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง เงินทองน่ะค่อยๆ หาไปก็ได้ แกยังเด็ก ไม่ต้องรีบร้อนหรอก"

"รับทราบครับแม่ แม่อยู่บ้านกับพ่อก็รักษาสุขภาพด้วยนะครับ รอผมเคลียร์เรื่องทางนี้เสร็จเรียบร้อยแล้วจะรีบกลับเซ่าหยางนะ"

"จ้ะ งั้นแม่ไม่กวนแกทำงานแล้วนะ บ๊ายบาย"

พอวางสายไป แม่ฉินก็นั่งร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

พ่อฉินเดินกลับเข้ามาหลังจากช่วยลูกค้าหยิบพัสดุเสร็จ พอเห็นเธอร้องไห้น้ำตานองหน้าโดยไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็รีบคว้าทิชชู่วิ่งเข้ามาหาทันที

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ?" พ่อฉินถามด้วยสีหน้าเป็นกังวล

แม่ฉินเช็ดน้ำตาไปพลาง ยิ้มตอบไปพลาง "ไม่มีอะไรหรอก"

"ไม่มีอะไรแล้วคุณร้องไห้ทำไม?"

"ฉันดีใจน่ะ ดีใจจนน้ำตาไหลต่างหาก!"

พูดจบ แม่ฉินก็เล่าเรื่องทางฝั่งฉินล่างให้พ่อฉินฟังทั้งหมด รวมถึงเรื่องที่ลูกชายเช่าห้อง หาเงินได้เอง วางแผนจะเปิดร้าน และฝีมืออันยอดเยี่ยมของลูกชายด้วย

พ่อฉินฟังจบ ตอนแรกก็อึ้งค้างไปนานร่วมครึ่งนาที จากนั้นเขาก็จุดบุหรี่ด้วยความตื่นเต้น สูดเข้าไปเต็มปอดสองที พอเริ่มใจเย็นลงได้บ้างแล้ว ถึงได้เอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้ม "เจ้าล่างล่างของพวกเรา พอมีความรักแล้วก็โตขึ้น รู้ความขึ้นเยอะจริงๆ ถึงขั้นรู้จักหาเงินมาจุนเจือครอบครัวแล้ว"

ขอบตาของแม่ฉินยังแดงเรื่อ แต่รอยยิ้มกลับประดับอยู่บนมุมปากไม่ยอมหุบ "นั่นสิคะ ตอนนี้ลูกชายของพวกเราเก่งมากเลยนะ เผลอๆ ต่อไปจะยอดเยี่ยมกว่าคุณสมัยก่อนเสียอีก"

พ่อฉินหัวเราะหึๆ "มันก็ต้องแน่อยู่แล้ว ศิษย์ย่อมล้ำหน้าอาจารย์ ลูกไม้ย่อมหล่นไกลต้นในทางที่ดีกว่าสิ"

สองสามีภรรยาสูงวัยสบตากันด้วยความปลื้มปีติอยู่พักใหญ่ พอกระแสอารมณ์ของแม่ฉินค่อยๆ สงบลง เธอก็ฉุกคิดขึ้นมาได้กะทันหัน "ไอ้ฉิน การที่ลูกชายกับลูกสะใภ้ย้ายออกไปอยู่ข้างนอก แถมปิดเทอมหน้าร้อนยังต้องไปบ้านลูกสะใภ้ก่อนค่อยกลับมา ต้องเป็นเพราะลูกสะใภ้ท้องแน่ๆ เลย ทั้งต้องดูแลคนท้อง ต้องไปเรียน แล้วยังต้องเปิดร้านอีก ลูกชายคงหัวหมุนจนดูแลไม่ไหวหรอกมั้ง หรือว่าพวกเราจะไปช่วยดีล่ะ"