บทที่ 68 ซูซือหานกลับมหาวิทยาลัย

พ่อฉินสูบบุหรี่พลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า “ไม่ได้ ลูกไม่ได้เอ่ยปาก เราจะบุ่มบ่ามไปไม่ได้ เดี๋ยวจะทำให้ลูกสะใภ้ตกใจเอา”

แม่ฉินรีบพยักหน้าเห็นด้วย “จริงด้วย งั้นฉันโทรไปถามลูกดูก่อนดีกว่า เผื่อว่าเขาจะหัวหมุนดูแลไม่ไหว”

“เอาสิ งั้นเธอลองถามดู”

แม่ฉินต่อสายหาฉินล่างอีกรอบ คราวนี้พ่อฉินนั่งอยู่ข้างๆ ด้วย จึงบอกให้เธอเปิดลำโพง

พอฉินล่างเข้าใจเจตนาของแม่ฉิน ก็รีบพูดขึ้นทันที “แม่ครับ ทางนี้ผมจัดการไหว แม่กับพ่อดูแลตัวเองให้ดีก็พอแล้ว อีกเดี๋ยวก็ใกล้จะปิดเทอมฤดูร้อนแล้ว พ่อกับแม่จะลำบากเดินทางมาทำไมกันครับ?”

เมื่อเห็นท่าทีเด็ดขาดของลูก พ่อฉินกับแม่ฉินจึงต้องยอมล้มเลิกความคิด กำชับให้เขาดูแลสุขภาพให้ดีแล้วค่อยวางสายไป

ช่วงสุดสัปดาห์นี้ ฉินล่างขลุกตัวง่วนอยู่ในห้องหนังสือตลอด พอถึงคืนวันอาทิตย์ ซูซือหานมองดูตุ๊กตาสัตว์ไม้แกะสลักสามสิบกว่าชิ้นบนโต๊ะ รวมถึงงานแกะสลักเม็ดวอลนัตสุดประณีตอีกชุดที่จัดวางอยู่ในกล่องผ้าไหม สีหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ

“ฉินล่าง เธอทำออกมาได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?”

“อื้ม งานแกะสลักไม้รูปสัตว์พวกนี้ทำได้เร็วมาก ครึ่งชั่วโมงก็เสร็จชิ้นหนึ่งแล้ว แต่งานแกะสลักเม็ดวอลนัตต้องใช้เวลาพอสมควร ทว่าที่ร้านก็ต้องมีของดีไว้ประดับบารมีสักคู่ ผมก็เลยแกะไว้คู่หนึ่งก่อน ถ้าทำแต่งานไม้แกะสลัก ผลงานน่าจะได้เยอะกว่านี้อีก”

ซูซือหานเดินดูรอบๆ อย่างมีความสุข พลางยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ไม่เป็นไรหรอกฉินล่าง พวกเราค่อยเป็นค่อยไปก็ได้ รอให้ของเยอะกว่านี้แล้วค่อยเปิดร้านเนอะ~”

“อื้ม พอดีป้ายร้านยังทำไม่เสร็จด้วย รอป้ายทำเสร็จส่งมาถึง ของก็น่าจะเตรียมไว้พร้อมพอดี ถึงตอนนั้นก็เปิดร้านได้เลย”

ซูซือหานพยักหน้า พลางมองผลงานแกะสลักตรงหน้าด้วยหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง

วันรุ่งขึ้นเป็นวันจันทร์ ฉินล่างต้องไปเรียนที่มหาวิทยาลัย ทว่าวันนี้มีเรียนตอนบ่าย ช่วงเช้าจึงอยู่พักผ่อนที่บ้านได้

แต่หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จ ซูซือหานก็รับโทรศัพท์สายหนึ่ง พอกลับเข้ามาก็เอ่ยกับฉินล่างว่า “ฉินล่าง ช่วงเช้าฉันต้องกลับไปมหาวิทยาลัยสักหน่อยนะ ใกล้จะสอบปลายภาคแล้ว อาจารย์ที่ปรึกษาให้ฉันไปรับเอกสารทบทวนบทเรียนเพื่อเตรียมตัวสอบน่ะ”

“ได้เลย เช้านี้ผมอยู่บ้านพอดี มีเรียนอีกทีตอนบ่าย” ฉินล่างว่า

ซูซือหานพยักหน้า จัดแจงเตรียมตัวเสร็จแล้วจึงก้าวออกจากบ้านไป

เธอตรงดิ่งไปยังห้องพักครูของอาจารย์ที่ปรึกษา พออาจารย์เห็นซูซือหานก็ส่งยิ้มพลางกวักมือเรียก

ทันทีที่ซูซือหานนั่งลง อาจารย์ที่ปรึกษาก็กวาดสายตามองหน้าท้องของเธอ เอ่ยด้วยความประหลาดใจไม่น้อย “ซือหาน หุ่นเธอกลับมาเข้าที่เร็วขนาดนี้เชียวเหรอ มองไม่ออกเลยนะเนี่ยว่าเพิ่งคลอดลูกมา จริงสิ อาจารย์ยังไม่ได้แสดงความยินดีกับเธอเลยนะ~ ได้ลูกชายหรือลูกสาวล่ะ?”

อาจารย์ที่ปรึกษาทราบเรื่องที่เธอตั้งครรภ์เป็นอย่างดี เพราะเรื่องดำเนินเอกสารกับทางมหาวิทยาลัยล้วนต้องผ่านเธอทั้งหมด ระหว่างนั้นช่วงที่ท้องของซูซือหานเริ่มโต เธอก็เคยมาหาอาจารย์เพื่อจัดการเรื่องต่างๆ เช่นกัน

“เป็นแฝดสามค่ะ พี่คนโตเป็นผู้ชาย แล้วก็มีน้องสาวอีกสองคน” ซูซือหานบอก

อาจารย์ที่ปรึกษาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เกือบจะร้องอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น แต่เมื่อเห็นว่าในห้องยังมีคนอื่นอยู่ จึงรีบลดเสียงให้เบาลง “แฝดสามเลยเหรอเนี่ย? ซือหาน เธอเก่งจริงๆ เลยนะ!”

“ขอบคุณค่ะอาจารย์อู๋” ซูซือหานตอบอย่างเรียบเฉย

อาจารย์ที่ปรึกษายิ้มมองเธอ ก่อนจะหยิบเอกสารปึกหนึ่งมาวางตรงหน้า “นี่เป็นเอกสารทบทวนบทเรียนที่อาจารย์ไปขอมาจากอาจารย์แต่ละวิชา เธอเอากลับไปอ่านนะ เทอมนี้หน่วยกิตของเธอเก็บครบหมดแล้ว แต่ยังไงก็ต้องเข้าสอบปลายภาค อาจารย์รู้ว่าเธอเพิ่งผ่านเรื่องสำคัญครั้งใหญ่ในชีวิตมา แต่อาจารย์คิดว่า ผู้หญิงยุคใหม่อย่างพวกเรา จะเอาแต่แต่งงานมีลูกเหมือนคนสมัยก่อนไม่ได้ ถึงแม้เธอจะเป็นแม่คนแล้ว แต่ก็ยังทิ้งการเรียนไม่ได้เด็ดขาด”

“สมัยนี้นักศึกษาแต่งงานมีลูกไม่ใช่เรื่องแปลกแล้ว สองปีก่อนทางเอกภาษาอังกฤษก็มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ดรอปเรียนไปปีหนึ่งเพื่อกลับไปแต่งงานคลอดลูก แต่พอมีลูก เธอก็คงไม่มีกะจิตกะใจจะเรียน พอกลับมาก็สอบตกติดกันตั้งห้าวิชา จนถูกมหาวิทยาลัยให้ออก สุดท้ายใบปริญญาก็ไม่ได้ ซือหาน เธอเป็นเด็กหัวกะทิ ตอนสอบเข้ามาก็เป็นที่หนึ่งของสาขาเรา อาจารย์เชื่อมั่นว่าเธอจะไม่เป็นแบบนั้น ใช่ไหมล่ะ?”

“วุฒิการศึกษานี่น่ะ ต่อไปในอนาคตยังสำคัญมากนะ โดยเฉพาะวุฒิจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ” อาจารย์ที่ปรึกษากล่าวด้วยความห่วงใยและจริงจัง

ซูซือหานพยักหน้า “อาจารย์อู๋วางใจได้ค่ะ ฉันเข้าใจดี”

เธอยังต้องร่วมสร้างอนาคตไปพร้อมกับฉินล่าง ย่อมไม่มีทางทิ้งการเรียนของตัวเองอย่างแน่นอน

“ดีแล้ว อาจารย์เชื่อใจเธอ” อาจารย์ที่ปรึกษายิ้มรับ

เมื่อเดินออกมาจากห้องพักครู ซูซือหานก็กอดเอกสารเดินไปตามทางในมหาวิทยาลัยที่ไม่ได้มาเสียนาน

พอเดินขึ้นมาบนถนนสายหลัก ก็บังเอิญเจอกับเจิ้งเฟยอวี่เข้าอย่างจัง

ทันทีที่เจิ้งเฟยอวี่เห็นซูซือหาน แววตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ทว่าพอหวนนึกถึงเรื่องที่ถูกฉินล่างซัดจนน่วมคราวก่อน ก็อดขยาดหวาดระแวงไม่ได้

แต่พอเห็นว่าเวลานี้ซูซือหานอยู่เพียงลำพัง เขาจึงรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหา

“รุ่นน้องซู เธอกลับมาที่มหาวิทยาลัยแล้วเหรอ?”

ซูซือหานพยักหน้าเล็กน้อย ท่าทีที่มีต่อเขาเย็นชาอย่างยิ่ง

เมื่อเจิ้งเฟยอวี่เห็นดังนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น “รุ่นน้องซู ในฐานะรุ่นพี่ ฉันคงทนเห็นเธอเดินไปในทางที่ผิดไม่ได้ ฉันต้องขอเตือนเธอหน่อยนะ ไอ้ฉินล่างนั่นมันไม่ใช่คนดีอะไรเลย เธออย่าไปคบหากับมันนานนักเลย”

พอได้ยินเขาเอ่ยชื่อฉินล่าง ซูซือหานก็ชะงักฝีเท้าลงทันที

เธอจำได้ว่า ตนเองไม่เคยบอกชื่อของฉินล่างให้เจิ้งเฟยอวี่รู้เลย แล้วเจิ้งเฟยอวี่รู้ได้อย่างไร?

เจิ้งเฟยอวี่เห็นซูซือหานหยุดเดิน ก็นึกในใจว่าเข้าทางแล้ว จึงรีบพูดต่อทันที “รุ่นน้องซู ไอ้ฉินล่างนั่นน่ะ มันรุนแรงป่าเถื่อนเกินไป คราวก่อนมัน…แค่กๆ คราวก่อนฉันเจอมัน ยังไม่ได้พูดอะไรเลย มันก็ลงไม้ลงมือต่อยตี ฉันว่ามันมีแนวโน้มชอบใช้ความรุนแรง ไม่แน่ว่าแต่งงานไปอาจจะซ้อมคนในครอบครัวก็ได้ คนพรรค์นี้น่ะ เธอต้องอยู่ให้ห่างๆ เข้าไว้!”

ฉินล่างเคยต่อยเจิ้งเฟยอวี่งั้นเหรอ?

ซูซือหานครุ่นคิดในใจ พลันนึกเชื่อมโยงไปถึงคราบเลือดบนเสื้อของฉินล่างในวันนั้นทันที

เขาบอกว่าไปเจอกับพวกอันธพาลข้างนอกมา แต่ดูจากตอนนี้แล้ว คงเป็นเจิ้งเฟยอวี่ที่ไปหาเรื่องฉินล่างจนโดนซัดกลับมามากกว่า

เจิ้งเฟยอวี่ไม่ได้สังเกตเลยว่าสีหน้าของซูซือหานเย็นชาลงขนาดไหน เขายังคงพล่ามต่อไปไม่หยุด “รุ่นน้องซู ฉันได้ยินจากเพื่อนร่วมห้องของฉินล่างมาว่า ตอนนี้มันยังเช่าห้องอยู่ข้างนอกเลย ไอ้เด็กยากจนแบบนั้นน่ะ ไม่มีอนาคตหรอก แต่ฉันไม่เหมือนมันนะ ที่บ้านฉันซื้อรถให้แล้ว แถมยังซื้อคอนโดให้อีกห้องหนึ่ง อยู่แถวนี้เองด้วย ถ้าเธอคบกับฉัน ฉันจะดูแลเธอเป็นอย่างดี เลี้ยงดูปูเสื่อเธอประหนึ่งเจ้าหญิงตัวน้อยเลย ฉัน…”

เจิ้งเฟยอวี่ยังพูดไม่ทันขาดคำ หมัดลุ่นๆ ที่แฝงแรงลมก็พุ่งวูบเข้าใส่ดั้งจมูกของเขาอย่างจัง

การจู่โจมกะทันหันนี้ทำให้เจิ้งเฟยอวี่ถึงกับตาค้าง ยกมือขึ้นกุมจมูกแล้วถอยหลังกรูดไปหนึ่งก้าวด้วยแววตาตื่นตระหนก

หลังจากโดนฉินล่างอัดคราวนั้น นอกจากเขาจะต้องจ่ายเงินชดใช้ค่าเสียหายให้โรงฝึกศิลปะการต่อสู้แล้ว ยังต้องเสียเงินค่าเล่าเรียนก้อนโตอีก ช่วงนี้เขาไปฝึกซ้อมอยู่ที่โรงฝึกตลอด ดังนั้นหมัดนี้ของซูซือหาน เขาจึงดูออกทันทีว่าเธอผ่านการฝึกฝนมา

ไม่นึกเลยว่า หมัดของดาวมหาวิทยาลัยคนนี้จะไม่อ่อนข้อให้ใครเหมือนกัน!

“ฉันขอเตือนนายไว้ อย่าสะเออะไปหาเรื่องฉินล่างอีก ไม่อย่างนั้น…ฉันจะซัดจนนายดูแลตัวเองไม่ได้เลยคอยดู!” ซูซือหานกำหมัดแน่น เอ่ยขู่ด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

เจิ้งเฟยอวี่อึ้งกิมกี่ไปโดยสมบูรณ์

เขาไม่คิดเลยว่า ดาวมหาวิทยาลัยจะปกป้องฉินล่างถึงขนาดนี้!

เมื่อซูซือหานเห็นเขายืนทึ่มทื่อมองตนเองด้วยความหวาดกลัว ก็ปรายตามองอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง ก่อนจะไม่สนใจเขาอีก แล้วหมุนตัวก้าวเดินจากไป