บทที่ 69 เอาร่มไปส่งให้ฉินล่าง

พอกลับถึงบ้าน ซูซือหานเปิดประตูก็ได้กลิ่นกับข้าวหอมๆ ที่คุ้นเคย เธอยกยิ้มมุมปากอย่างห้ามไม่อยู่ เปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะแล้วเดินตรงไปยังห้องครัว

ฉินล่างเห็นเธอเดินเข้ามาก็เอ่ยทักด้วยรอยยิ้ม "กลับมาแล้วเหรอ?"

"อื้อ หอมจังเลย"

"ทำปลาราดซอสเปรี้ยวหวานของโปรดไว้ให้ จมูกไวนักนะเรา"

ฉินล่างยกจานปลาราดซอสเปรี้ยวหวานที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ออกมา น้ำซอสสีแดงสดส่งกลิ่นหอมหวานเข้มข้น แค่เห็นก็น่ากินสุดๆ

ซูซือหานถึงกับลอบกลืนน้ำลาย

"ไปล้างมือก่อนแล้วค่อยมากินข้าว" ฉินล่างเห็นท่าทางเป็นแมวน้อยตะกละของเธอก็อดหัวเราะไม่ได้

ซูซือหานมองปลาราดซอสเปรี้ยวหวานอีกแวบหนึ่งแล้วกัดฟันพูด "ฉันขอไปดูลูกๆ ก่อนนะ เดี๋ยวมา~"

ภายในห้องนอน เบบี๋ตัวน้อยทั้งสามยังคงหลับสนิท เมื่อมองดูใบหน้าขาวผุดผ่องของลูกๆ ซูซือหานก็ก้มลงหอมแก้มเบาๆ ฟอดหนึ่ง ไม่กล้าขยับตัวทำอะไรมากกว่านั้น

ถ้าเผลอทำเจ้าตัวแสบทั้งสามตื่นขึ้นมาล่ะก็ ตัวเองคงไม่ได้เอร็ดอร่อยกับของกินมื้อนี้แน่~

หลังจากล้างมือเสร็จ ฉินล่างก็นั่งรอเธออยู่ที่โต๊ะอาหารแล้ว พอเห็นเธอเดินออกมา เขาก็ตักข้าวสวยยื่นส่งให้

"วันนี้ไปมหา'ลัยเป็นไงบ้าง? อาจารย์ไม่ได้ว่าอะไรใช่ไหม?" ฉินล่างถามด้วยความเป็นห่วง

ซูซือหานส่ายหน้า "ไม่มีอะไร อาจารย์ที่ปรึกษาแค่เอาชีทสรุปเนื้อหาของแต่ละวิชามาให้ ฉันแค่ต้องกลับไปสอบปลายภาคช่วงปลายเดือนมิถุนายนน่ะ"

"จริงสิ ใกล้จะสอบปลายภาคแล้ว ร้านยังต้องใช้เวลาอีกสองสามวันถึงจะเปิด เธอหาเวลาว่างค่อยๆ อ่านนะ อย่าหักโหมจนเหนื่อยเกินไปล่ะ"

ซูซือหานยิ้มหวาน "วางใจเถอะ ฉันมันระดับท็อปของรุ่นนะ~"

คำพูดของเธอไม่ได้เกินจริงเลย ซูซือหานดาวมหาวิทยาลัยจงไห่เป็นที่เลื่องลือเรื่องความเป็นหัวกะทิตัวแม่มาแต่ไหนแต่ไร

"ฉินล่าง ช่วงนี้คุณต้องกลับไปเข้าเรียนที่มหา'ลัย แถมยังต้องแกะสลักของเตรียมไว้ขาย เรื่องสอบปลายภาคเนี่ย…ฉันว่า เรื่องเรียนต้องมาก่อน เรื่องร้านค่อยๆ ทำไปก็ได้นะ" ซูซือหานเอ่ยเตือน

ฉินล่างยิ้มให้เธออย่างมั่นอกมั่นใจ "เธอก็วางใจได้เหมือนกัน สอบปลายภาคแค่นี้สบายมาก เพราะยังไงฉันก็เป็นถึงคนในครอบครัวของเด็กหัวกะทินี่นา"

ซูซือหานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าหัวเราะออกมา

หลังมื้อเที่ยง แสงแดดเริ่มเลือนหายไป พอฉินล่างออกไปเรียน ท้องฟ้าก็เริ่มมืดครึ้มลงเรื่อยๆ

ซูซือหานนอนกลางวันเป็นเพื่อนลูกๆ อยู่ที่บ้าน จู่ๆ ก็ต้องสะดุ้งตื่นเพราะเสียงฟ้าร้อง

เธอหลุดปากเรียกตามสัญชาตญาณ "ฉินล่าง"

มือขวาพลอยแตะไปที่สายรัดข้อมือโดยไม่รู้ตัว ด้านฉินล่างที่กำลังนั่งเรียนอยู่ จู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นที่ข้อมือ พอก้มลงมองก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปาก

เขาแตะสายรัดข้อมือเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณตอบกลับ ทางฝั่งซูซือหานจึงได้รับการตอบรับทันที

'ยัยตัวแสบ คงไม่ได้คิดถึงฉันหรอกนะ?' ฉินล่างคิดในใจ

ซูซือหานก้มมองดูเวลา พอนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ฉินล่างน่าจะกำลังเรียนอยู่ก็รู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง ทว่าท่ามกลางความเขินนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมา

ความเคยชินเนี่ย เป็นเรื่องที่น่ากลัวจริงๆ

"คุณหนูซู ตื่นแล้วเหรอคะ? เมื่อกี้ได้ยินเสียงเรียกคุณฉินจากในครัว คุณฉินออกไปเรียนแล้วนะคะ" ป้าหวังปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูห้องนอน

ซูซือหานรีบเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้ "ฉันรู้แล้วค่ะ เมื่อกี้ตกใจเสียงฟ้าร้องเลยเผลอเรียกไป ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะป้าหวัง ป้าไปทำงานต่อเถอะค่ะ"

พูดจบ ซูซือหานก็ขยับตัวลุกจากเตียง ทว่าพอขยับตัว อาการปวดแปลบก็แล่นริ้วขึ้นมาตรงช่วงเอวทันที เธอขมวดคิ้วสูดปากด้วยความเจ็บ มือข้างหนึ่งเอื้อมไปจับที่บั้นเอวไว้

ป้าหวังเห็นสีหน้าของเธอไม่ค่อยดี ขณะที่กำลังจะเดินออกไปจึงหันกลับมาถาม "เป็นอะไรไปเหรอคะคุณหนูซู?"

ซูซือหานส่ายหน้า สีหน้าซีดลงเล็กน้อย "ไม่มีอะไรค่ะป้าหวัง"

ป้าหวังมองดูเธออยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้เดินออกไปทำงานต่อที่ห้องนั่งเล่น

ซูซือหานนั่งอยู่ริมเตียง ช่วงเอวยังคงปวดระบมไม่หาย ตรงแนวกระดูกสันหลังส่วนล่างเดี๋ยวก็รู้สึกเหมือนถูกเข็มทิ่ม เดี๋ยวก็เหมือนมีใครเอาค้อนขนาดใหญ่มากระหน่ำทุบ ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาเป็นระยะๆ

ตลอดทั้งบ่าย ซูซือหานรู้สึกไม่สบายตัวไปหมด พอนั่งก็ปวดจนทนไม่ไหว เธอจึงตัดสินใจล้มตัวลงนอน แต่พอนอนลงไปแล้ว ความเจ็บปวดก็ทุเลาลงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

พอถึงช่วงพลบค่ำ เหลือเวลาอีกเพียงครึ่งชั่วโมงก็จะถึงเวลาเลิกเรียนของฉินล่าง ข้างนอกเริ่มมีสายฝนโปรยปรายลงมา ซ้ำยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด มีแต่จะตกหนักขึ้นเรื่อยๆ

ซูซือหานฝืนทนความเจ็บเดินออกจากห้องนอน พอเห็นป้าหวังอยู่ในห้องนั่งเล่นจึงถามขึ้นว่า "ป้าหวังคะ ตอนฉินล่างออกไปได้พกร่มไปด้วยไหมคะ?"

ป้าหวังส่ายหน้า "เหมือนจะไม่ได้เอานะคะคุณหนูซู ตอนที่คุณฉินออกไปเรียนฝนยังไม่ตกเลย พอเขาออกไปได้สักสี่สิบห้าสิบนาทีฝนถึงค่อยตกลงมาน่ะค่ะ"

ซูซือหานมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นม่านฝนที่ขาวโพลน จึงรีบกลับเข้าห้องไปหยิบเสื้อคลุมมาสวม ถือร่มสองคันแล้วเดินออกจากบ้านทันที

แม้ระยะทางจากมหาวิทยาลัยกลับมาบ้านจะไม่ไกลนัก แต่ถ้าฉินล่างเดินตากฝนกลับมา คงไม่พ้นกลายเป็นลูกหมาตกน้ำแน่

ที่มหาวิทยาลัย

หลังเลิกเรียน

หยางปินมองสภาพอากาศด้านนอกแล้วเอ่ยถาม "อยู่ดีๆ ฝนก็เทลงมาซะงั้นเนี่ยนะ? ฉันไม่ได้พกร่มมาเลย พวกนายเอามากันไหม?"

ซุนซวี่ส่ายหน้า โจวฉีได้แต่แบมืออย่างจนใจ

หยางปินขมวดคิ้ว "เชี่ย งั้นพวกเราคงต้องวิ่งลุยกลับแล้วล่ะ"

"เฮียล่าง พกร่มมาป่ะ?" ซุนซวี่หันไปถามฉินล่าง

ฉินล่างมองดูท้องฟ้าแล้วส่ายหน้าอย่างจนปัญญาเช่นกัน "ไม่ได้เอามา"

"อ้าว แล้วมึงจะทำไงวะ? พวกกูวิ่งกลับหอก็แค่สามสี่นาที อย่างมากก็แค่เปียกฝนนิดหน่อย แต่มึงต้องกลับบ้านนี่หว่า" หยางปินพูดด้วยความเป็นห่วง

"ร่างกายฉันแข็งแรงจะตาย เปียกฝนแค่นี้จะกลัวอะไร?" ฉินล่างหัวเราะเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องเรียนอย่างสบายอารมณ์

ตรงทางเดินหน้าประตูมีนักศึกษาออกันอยู่เพียบ ทุกคนต่างติดฝนกันอยู่ที่นี่

มีเด็กหนุ่มบางคนพุ่งพรวดฝ่าสายฝนออกไป หวังจะใช้ความเร็วเอาชนะทุกสิ่ง แต่นักศึกษาส่วนใหญ่ก็ยังคงยืนรออยู่ที่เดิม

ฉินล่างกำลังคิดจะวิ่งฝ่าฝนกลับบ้านเหมือนกัน ทว่าจู่ๆ สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างระหงกำลังเดินเข้ามาอย่างแช่มช้อย

ซูซือหานกางร่มสีม่วงเข้ม ในมือยังถือร่มสีดำอีกคันหนึ่ง กำลังเดินตรงมาทางนี้ สายตาของเธอกวาดมองไปท่ามกลางกลุ่มนักศึกษา คล้ายกำลังมองหาใครบางคน

พอมองเห็นฉินล่าง สีหน้าของเธอก็พลันอ่อนโยนลงทันใด มุมปากยกยิ้มขึ้นน้อยๆ

รอยยิ้มของหญิงงาม ทำเอาเพื่อนๆ รอบข้างถึงกับสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตะลึง

สมแล้วที่เป็นดาวมหาวิทยาลัยจงไห่ระดับที่ร้อยปีจะมีสักคน แค่ยิ้มเดียวก็ทำเอาคนหลงเสน่ห์กันทั้งบาง!

หยางปินก็เห็นซูซือหานเหมือนกัน เขาใช้ศอกสะกิดไหล่ฉินล่างอย่างมีเลศนัย "พี่สะใภ้มารับกลับบ้านแล้วว่ะเฮียล่าง"

ฉินล่างก้าวลงจากบันได ซูซือหานรีบเร่งฝีเท้าเข้ามาทันที จนกระทั่งทั้งสองมายืนอยู่ใต้ร่มคันเดียวกัน

"เธอมาได้ยังไง?" ฉินล่างถาม

"ฉันเห็นฝนตกหนักดูท่าจะไม่หยุดง่ายๆ เลยมารับคุณไง" ซูซือหานตอบ

ฉินล่างเอื้อมมือไปปาดหยดน้ำฝนบนหน้าผากของเธอออกเบาๆ "ฝนตกหนักขนาดนี้ แถมลมก็แรง เธอควรพักผ่อนอยู่ที่บ้านสิ"

"ไม่เป็นไรสักหน่อย ฉันพกร่มมาด้วยนี่นา~" ซูซือหานแกว่งร่มในมือให้ดู

"สายฝนเหน็บหนาวสาดซัดกระทบใบหน้าอย่างไร้ทิศทาง… หยาดน้ำตาอุ่นๆ ไหลรินปะปนกับสายฝนอันเย็นเยียบ…"

จู่ๆ เสียงร้องเพลงก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ฉินล่างกับซูซือหานหันกลับไปมอง ก็เห็นรูมเมตทั้งสามคนกำลังทำท่าแกล้งร้องไห้คร่ำครวญกันยกใหญ่

พอเห็นทั้งคู่หันมา หยางปินก็แกล้งโอดครวญ "เฮ้อ อาหารหมาจานโตแบบนี้ ยัดลงคอจนกระเพาะฉันเย็นเฉียบไปหมดแล้วเนี่ย"

ซุนซวี่ "เฮียล่างคนมีครอบครัวแล้วมันต่างกันจริงๆ ฝนตกก็มีคนมารับ ไม่เหมือนพวกหมาโสดอย่างพวกเรา ทำได้แค่มาร้องเพลงฝนหนาวอย่างเหงาๆ หงอยๆ"

โจวฉี "อยู่ใต้ต้นมะนาวมีแต่ผลมะนาวเปรี้ยวๆ อิจฉาจนตาร้อนผ่าว เหม็นความรักโว้ย"

เพื่อนนักศึกษาแถวนั้นพากันหัวเราะครืน ทว่าพอมองดูฉินล่างกับซูซือหานที่ยืนเคียงข้างกันใต้ร่มคันเดียวกันท่ามกลางสายฝนแล้ว ต่างก็อดที่จะอิจฉาตาร้อนไม่ได้จริงๆ