บทที่ 70 ซูซือหานปวดเอว

ซูซือหานอมยิ้มก้มหน้าด้วยความขบขันกับท่าทางของพวกเขา ฉินล่างเองก็หัวเราะตาม เขาก้มมองร่มในมือของซูซือหานแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปเอ่ยถามว่า "ซือหาน เรากางร่มคันเดียวกันกลับบ้านเนอะ?"

ซูซือหานเข้าใจเจตนาของเขาทันที จึงรีบยื่นร่มสีดำในมือส่งไปให้

ฉินล่างส่งร่มสีดำนั้นให้หยางปิน "เลิกอิจฉาตาร้อนได้แล้ว เอาไป ฉันกับพี่สะใภ้ของพวกนายกางร่มคันเดียวกลับด้วยกันก็พอ"

หยางปินรับมาด้วยความดีใจ ยิ้มร่าพลางพูดขึ้นว่า "ดีจังโว้ย พวกเราไม่ต้องเดินตากฝนกลับแล้ว นี่สินะที่เขาเรียกว่าคนหนึ่งได้ดี บริวารพลอยได้อานิสงส์ไปด้วย!"

ซุนซวี่กับโจวฉีที่อยู่ข้างๆ พากันกรอกตาใส่ "มึงว่าใครเป็นบริวารวะ?"

"มึงด่าใครเป็นหมา?"

หยางปินตอบว่า "หมาโสดก็ถือเป็นหมาเหมือนกันนะเว้ย! ต่อหน้าเฮียล่างกับพี่สะใภ้ พวกเราก็เป็นได้แค่หมาโสดผู้น่าสงสารกันหมดนั่นแหละ"

ฉินล่างหัวเราะเบาๆ แล้วหันหลังเดินกลับไปพร้อมกับซูซือหาน

ฝนตกหนักไม่เบา แถมยังมีลมพัด ละอองฝนจึงพัดสาดเข้ามาใต้ร่มตลอดเวลา

ซูซือหานเดินเคียงข้างฉินล่าง ร่มคันใหญ่ในวันที่ฝนตกหนักขนาดนี้ไม่อาจบดบังคนสองคนได้มิด แขนของฉินล่างจึงเอียงร่มไปตั้งแต่แรก พื้นที่ส่วนใหญ่ของร่มกางอยู่เหนือศีรษะของซูซือหาน ส่วนหัวไหล่ข้างซ้ายของเขาเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนไปเกินครึ่งแล้ว

"รูมเมตของนายนี่ตลกจังนะ" ซูซือหานพูดพลางยิ้มขำ

"พวกนั้นปากเปราะน่ะ ผู้ชายอยู่ด้วยกันก็เป็นแบบนี้แหละ" ฉินล่างดึงตัวเธอเข้ามาใกล้ชิดอีกนิด

ทั้งสองแทบจะเดินแนบไหล่กัน ด้วยระยะห่างที่ใกล้ชิดขนาดนี้ ซูซือหานคล้ายกับจะสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากเสื้อยืดของฉินล่าง จนเธออดไม่ได้ที่จะหายใจถี่กระชั้นขึ้นมา

"ลมแรงเกินไป เดินกลับไปแบบนี้คงได้เปียกโชกกันทั้งคู่แน่ ผมกอดเธอไว้นะ" ฉินล่างพูดจบก็ยกแขนข้างหนึ่งโอบซูซือหานไว้ ดึงเธอเข้ามากอดแนบอกอย่างมั่นคง จากนั้นก็เอียงร่มไปข้างหน้าเพื่อกันละอองฝนที่พัดมาจากทางทิศเหนือ

ใต้ร่มคันเล็ก ทั้งสองแนบชิดกันอย่างแนบแน่น ซูซือหานซบศีรษะลงกับอกของฉินล่าง ฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นทรงพลังจากข้างใน เธอเผยรอยยิ้มเอียงอายออกมา

วันฝนตกนี่…โรแมนติกจริงๆ เลยน้า

ทั้งคู่เร่งฝีเท้าตลอดทาง พอมาถึงโครงการคอนโด ร่างกายซีกหนึ่งของฉินล่างก็เปียกไปหมดแล้ว ส่วนซูซือหานได้รับการปกป้องจากเขาเป็นอย่างดี แต่ถึงอย่างนั้นชายกางเกงขายาวก็ยังเปื้อนน้ำฝนอยู่ดี

ฉินล่างขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางเอ่ยขึ้น "คราวหน้าห้ามออกไปรับผมอีกนะ ฝนตกหนักขนาดนี้ ถ้าเธอเป็นหวัดขึ้นมาจะทำยังไง?"

ซูซือหานถูกเขาดุเบาๆ จึงอดไม่ได้ที่จะก้มหน้าลง พลางพึมพำเสียงอ้อมแอ้ม "แต่ถ้าฉันไม่ไป นายก็ต้องตากฝนกลับมานี่นา"

"ผมเป็นผู้ชายตัวโตคนหนึ่ง ตากฝนนิดหน่อยจะเป็นอะไรไป?" ฉินล่างหลุดขำ

"นาย…นายไม่เป็นไร แต่ฉัน…ฉันเป็นห่วงนี่" เสียงของซูซือหานเบาแทบจะไม่ได้ยิน

ทว่าฉินล่างหูดี จึงยังคงได้ยินประโยคหลังชัดเจน ในใจเขารู้สึกหวานชื่นขึ้นมาทันใด มือหนายื่นไปกุมมือของซูซือหานไว้พลางเอ่ย "ไป เร็ว รีบขึ้นข้างบนกันเถอะ"

ทันทีที่เข้าห้อง ฉินล่างก็รีบตรงไปหยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่ในห้องน้ำมาคลุมตัวซูซือหานไว้ พร้อมบอกว่า "รีบไปอาบน้ำอุ่นเร็วเข้า"

"นายก็ไปด้วยสิ เสื้อผ้านายเปียกหมดแล้ว" ซูซือหานรู้ดีว่าเมื่อครู่ฉินล่างคอยดูแลเธอ ร่างกายของเขาเกินครึ่งจึงไม่ได้อยู่ในร่มเลย

"อื้ม" ฉินล่างพยักหน้า จูงมือพาเธอเดินไปทางห้องน้ำ

อาจเป็นเพราะขยับตัวรีบร้อนเกินไป ซูซือหานพลันขมวดคิ้วแน่น เท้าหยุดชะงัก ร่างค่อยๆ ย่อตัวทรุดลงกับพื้น

ความจริงแล้วเธอปวดหลังมาตลอดทั้งช่วงบ่าย เมื่อครู่ยังออกไปเดินรอบหนึ่ง แถมยังโดนลมเย็นพัดใส่ ตอนนี้จึงยิ่งปวดระบมหนักขึ้นกว่าเดิม

ฉินล่างเห็นดังนั้น หัวใจก็อดแขวนไปอยู่ที่คอหอยไม่ได้ รีบย่อตัวลงไปถามทันที "เป็นอะไรไป?"

ใบหน้าของซูซือหานซีดเผือด มือข้างหนึ่งกุมหลังตรงแนวกระดูกสันหลังไว้ ปวดจนพูดไม่ออก

จังหวะนั้นเองป้าหวังก็รีบวิ่งเข้ามา พอเห็นท่าทางของซูซือหานก็อดเอ่ยขึ้นไม่ได้ "คุณหนูซู ปวดหลังใช่ไหมคะ?"

ซูซือหานพูดไม่ออก ทำได้เพียงพยักหน้า แค่ไม่กี่วินาทีสั้นๆ บนหน้าผากก็ผุดเหงื่อเย็นเต็มไปหมด

ฉินล่างเองก็ร้อนใจ ขมวดคิ้วเอ่ยถาม "อยู่ดีๆ ทำไมถึงปวดหลังล่ะ? วันนี้หกล้มหรือเปล่า?"

ซูซือหานส่ายหน้า ร่างกายไร้เรี่ยวแรงจนต้องเอนพิงอยู่ในอ้อมอกของฉินล่าง ยืนไม่ไหวเลยแม้แต่น้อย

ฉินล่างไม่รู้ว่าเธอหกล้มหรือมีสาเหตุมาจากอะไรที่ทำให้ปวดหลัง ชั่วขณะนั้นจึงไม่กล้าขยับตัวเธอแรงๆ

ตอนนั้นเอง ป้าหวังที่ยืนอยู่ด้านข้างก็พูดขึ้น "คุณหนูซู ปวดหลังหลังคลอดใช่ไหมคะ?"

ซูซือหานพยักหน้า

พอฉินล่างได้ยินดังนั้น ก็รีบช้อนตัวอุ้มเธอขึ้นในท่าอุ้มเจ้าหญิงทันที แล้วค่อยๆ วางเธอบนเตียงใหญ่ในห้องนอนใหญ่อย่างระมัดระวัง

ขอแค่ไม่ใช่การบาดเจ็บที่แนวกระดูกสันหลัง การอุ้มเธอก็ไม่มีปัญหาแล้ว

"ป้าหวังครับ อาการปวดหลังหลังคลอดนี่มันเกิดจากอะไรกันแน่?" ฉินล่างถาม

ป้าหวังตอบ "อาการปวดหลังเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยมากหลังคลอดลูกค่ะ ยิ่งคุณหนูซูผ่าคลอดด้วย โอกาสที่จะปวดหลังก็ยิ่งมีสูงกว่าปกติ เพราะตอนที่ฉีดยาชาก็ฉีดเข็มเข้าไปที่แนวกระดูกสันหลัง อาการของคุณหนูซูตอนนี้น่าจะเกี่ยวกับยาชาตอนผ่าตัดน่ะค่ะ"

【ติ๊ง! ตรวจพบว่าคุณแม่กำลังเจ็บปวดอย่างรุนแรง ไม่ทราบว่าโฮสต์ต้องการเปิดใช้งานทักษะการรักษาอาการปวดหลังหลังคลอดหรือไม่ ทักษะนี้ประกอบด้วยการทำกายภาพบำบัดด้วยการฝังเข็มแบบแพทย์แผนจีน ท่วงท่าการนวด และความรู้เรื่องยาสมุนไพรจีนที่เกี่ยวข้อง】

ฉินล่างที่กำลังฟังคำอธิบายของป้าหวังอย่างร้อนใจ เสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัวทันที

เยี่ยมไปเลย มีระบบออกโรงในเวลานี้ ย่อมรักษาได้ตรงจุดหายปลิดทิ้งแน่นอน

"เปิดใช้งาน"

ฉินล่างออกคำสั่งในใจ เพียงชั่วพริบตา ความรู้สึกเหมือนสมองกำลังถูกพัฒนาขึ้นก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ในหัวของเขาผุดท่วงท่าการนวดบำบัดอาการปวดหลังหลังคลอด การรักษาด้วยการฝังเข็ม ตลอดจนความรู้ที่เกี่ยวข้องต่างๆ มากมาย

ป้าหวังกำลังพูดอยู่ จู่ๆ ก็เห็นสายตาของฉินล่างดูเปลี่ยนไป สภาวะอารมณ์ของเขาทั้งคนก็แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

เธอรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ขณะนั้นฉินล่างก็เอ่ยขึ้นว่า "ผมเข้าใจแล้วครับ คุณช่วยดูแลซือหานไปก่อนนะ ผมจะออกไปซื้อของข้างนอก เดี๋ยวรีบกลับมา"

พูดจบ ฉินล่างก็ถือร่มตรงดิ่งลงไปที่ร้านขายยาชั้นล่างทันที เขาซื้อชุดเข็มสำหรับฝังเข็มมาหนึ่งชุด รวมถึงโกฐจุฬาลัมพา ชวนอู เฉ่าอู กิ่งอบเชย มาหวง ตู้จ้ง หนิวซี จิงเจี้ย ฟางเฟิง อู่เจียผี เวยหลิงเซียน และตังกุย ซึ่งเป็นสมุนไพรจีนอีกชุดใหญ่

พอกลับถึงบ้านพร้อมข้าวของพะรุงพะรัง ป้าหวังก็กำลังคอยดูแลซูซือหานอยู่ในห้อง อาการของเธอดูดีขึ้นมานิดหน่อยแล้ว แต่ใบหน้ายังคงขาวซีดไร้สีเลือด

"คุณฉิน นี่คุณ…"

"ผมซื้อสมุนไพรจีนมาน่ะครับ เดี๋ยวผมจะต้มยา ป้าหวังช่วยดูให้หน่อยนะครับ ส่วนผมจะฝังเข็มให้ซือหาน"

"คะ?" ป้าหวังตกตะลึง

ซูซือหานเองก็มองเขาด้วยความประหลาดใจเช่นกัน "ฉินล่าง นาย…นายจะฝังเข็มให้ฉันเหรอ? นายเป็นหมอจีนด้วยเหรอ?"

ฉินล่างพยักหน้า เดินเข้าไปลูบศีรษะเธออย่างอ่อนโยน ท่วงท่าเบามือกว่ายามปกติ ค่อยๆ เช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผากให้เธออย่างทะนุถนอม

"ไม่ต้องกลัวนะ อีกเดี๋ยวก็ไม่ปวดแล้ว"

"คุณฉิน คุณมีความรู้แพทย์แผนจีนด้วยเหรอคะ? การฝังเข็มนี่ทำยากมากเลยนะคะ ต้องหาตำแหน่งจุดฝังเข็มให้แม่น คุณทำเองที่บ้านจะไม่มีปัญหาจริงๆ เหรอคะ?" ป้าหวังถาม

ฉินล่างตอบ "วางใจเถอะครับป้าหวัง เดี๋ยวผมจะไปจัดยาก่อน ป้าไปรอผมที่ครัวเลยครับ เดี๋ยวช่วยผมต้มยานะ"

เมื่อป้าหวังเห็นท่าทางมั่นอกมั่นใจของเขา ในใจก็ไม่คลางแคลงใจอีกต่อไป แม้ฉินล่างจะยังอายุน้อย แต่ก็เป็นคนที่มีความสามารถ ผลงานแกะสลักของเขายังยอดเยี่ยมขนาดนั้น ในเมื่อเขาบอกว่าทำได้ ป้าหวังก็เชื่อมั่นว่าเขาไม่มีปัญหาแน่นอน

"ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวป้าไปล้างหม้อดินใบเล็กเตรียมไว้ให้นะคะ"

หลังจากป้าหวังเดินออกไป ฉินล่างมองซูซือหานที่นอนหน้าซีดอดทนต่อความเจ็บปวดอยู่บนเตียง ในแววตาเต็มไปด้วยความสงสารและเป็นห่วง

เขาอุ้มเซวียนเซวียนกับอวี่ถงที่ตื่นแล้วขึ้นมาบนเตียง วางไว้ข้างๆ ซูซือหาน

"ซือหาน ผมไปต้มยาก่อนนะ ให้ลูกๆ อยู่เป็นเพื่อนเธอไปพลางๆ ก่อน เดี๋ยวผมรีบกลับมา"

ซูซือหานยิ้มอย่างอ่อนแรง พลางพยักหน้าเบาๆ