บทที่ 71 รอยแตกลายแล้วยังไง? นี่คือเหรียญเกียรติยศ! คือความภาคภูมิใจ! คือ...

ซูซือหานในตอนนี้ไม่มีเรี่ยวแรงเลย ทำได้เพียงเอียงคอไปมองเซวียนเซวียนกับอวี่ถงที่อยู่ข้างๆ เล็กน้อย

ทารกทั้งสามคนราวกับมีโทรจิตเชื่อมโยงกับคนเป็นแม่ วันนี้ซูซือหานรู้สึกไม่สบาย พวกเขาจึงว่าง่ายเป็นพิเศษ หลับยาวไปตลอดช่วงบ่าย เมื่อครู่นี้ตอนที่อวี่ถงกับเซวียนเซวียนตื่นขึ้นมา ก็ไม่ได้ร้องไห้งอแงแต่อย่างใด เพียงแค่ส่งเสียงอ้อแอ้สั้นๆ เท่านั้น

ป้าหวังช่วยเปลี่ยนผ้าอ้อมสำเร็จรูปให้และป้อนนมผง สองตัวน้อยไม่ได้หลับต่อแต่ก็ไม่ยอมงอแง ตลอดช่วงเวลานั้นกระทั่งเข่อซินที่นอนหลับอยู่ข้างๆ ก็ยังไม่ถูกกวนจนตื่น

ซูซือหานมองดูลูกชายกับลูกสาวคนรองที่แสนจะว่าง่าย มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มอันอ่อนแรงออกมา

"เซวียนเซวียน อวี่ถง พวกหนูรู้ว่าหม่าม้าไม่สบาย ถึงได้ว่าง่ายกันขนาดนี้ใช่ไหมลูก? พวกหนูเป็นเด็กดีที่สงสารหม่าม้าสินะ~"

อวี่ถงนอนอยู่ข้างกายซูซือหาน เมื่อได้ยินหม่าม้ากำลังคุยกับตน เจ้าตัวน้อยก็หันหน้ามา เบิกตากลมโตดำขลับจ้องมองหม่าม้า

เซวียนเซวียนนอนอยู่ด้านนอก จึงไม่อาจทำให้หม่าม้ามองเห็นได้ในทันที แต่เจ้าตัวน้อยก็ไม่ได้อยู่นิ่ง เอาใบหน้าเล็กๆ ถูไถกับแขนของซูซือหานไม่หยุด ราวกับกำลังปลอบโยนหม่าม้าอยู่

พอซูซือหานเห็นท่าทางของสองเบบี๋ตัวน้อยที่ว่าง่ายแบบนี้ ชั่วขณะนั้นก็รู้สึกว่าความเจ็บปวดตามร่างกายดูเหมือนจะไม่รุนแรงเท่าเดิมแล้ว

แล้วฉินล่างก็กลับมาเร็วอย่างที่คิดจริงๆ หลังจากจัดเทียบยาเสร็จ เขาก็ยกหน้าที่ในครัวให้ป้าหวังดูแลต่อ

"ซือหาน ผมจะฝังเข็มให้นะ"

ซูซือหานพยักหน้า ฉินล่างจึงอุ้มพวกเจ้าตัวเล็กกลับไปวางบนเตียงเด็ก ตอนฝังเข็มจำเป็นต้องอาศัยตำแหน่งจุดฝังเข็มที่แม่นยำ หากมีลูกๆ อยู่ข้างๆ ซูซือหานอาจจะเสียสมาธิเอาได้

"ตอนนี้เธอพลิกตัวไหวไหม ถ้าไม่ไหว เดี๋ยวผมอุ้มเธอลุกขึ้นมา พอเธอถอดเสื้อผ้าเสร็จแล้ว ผมค่อยประคองให้นอนคว่ำลงไปนะ"

ซูซือหานได้ยินคำพูดของฉินล่าง ดวงตากลมโตคู่สวยก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที "ถะ…ถอดเสื้อผ้าเหรอคะ"

"ฝังเข็มก็ต้องถอดเสื้อผ้าสิครับ ไม่อย่างนั้นจะหาตำแหน่งจุดฝังเข็มให้แม่นยำได้ยังไงกัน" ฉินล่างว่า

แก้มของซูซือหานพลันขึ้นสีระเรื่อ ดูเด่นชัดยิ่งขึ้นบนใบหน้าที่อ่อนล้าและซีดขาวของเธอ

"ฉินล่าง ฉัน…ฉันรู้สึกว่าจู่ๆ มันก็ มะ…ไม่ค่อยปวดเท่าไหร่แล้วล่ะ ไม่ ต้องฝังเข็มแล้วก็ได้ค่ะ" ซูซือหานพูดอย่างลนลาน

สายตาของฉินล่างจับจ้องไปที่เธอ ก่อนจะยิ้มออกมา "เขินเหรอครับ"

ซูซือหานไม่ได้ตอบอะไร เธอหลุบตาต่ำลง จนอ่านอารมณ์ความรู้สึกไม่ออก

"งั้นเธอก็คิดซะว่าผมเป็นหมอ คิดว่าเป็นหมอแผนจีนรุ่นเดอะสิ อะแฮ่ม" ฉินล่างแกล้งดัดเสียงต่ำ เลียนแบบเสียงคนแก่ "หมอเฒ่าจะมาฝังเข็มให้แล้วนะ แม่หนูน้อย รีบนอนคว่ำเร็วเข้า"

ทว่าครั้งนี้ซูซือหานกลับไม่ขำกับมุกของเขา เธอยังคงก้มหน้าส่ายหัวไปมา "ไม่ต้องหรอกค่ะฉินล่าง คุณ…คุณต้มยาให้ฉันแล้ว เดี๋ยวฉันดื่มยานิดหน่อยก็คงดีขึ้นแล้วล่ะ"

ท่าทีของเธอแน่วแน่มาก จนฉินล่างรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง

แต่ดูเหมือนซูซือหานจะไม่อยากพูดอะไรต่อ ฉินล่างขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางนึกขึ้นได้ว่าในยาจีนมีสรรพคุณช่วยระงับปวดอยู่ เดี๋ยวพอดื่มยาเข้าไป แม้จะไม่ได้หายขาดเป็นปลิดทิ้งในทันที แต่อย่างน้อยก็ช่วยให้ตอนนี้เธอหายปวดได้ก่อน ฉินล่างจึงพูดว่า "งั้นก็ได้ครับ เดี๋ยวผมไปต้มยาให้เธอนะ"

ซูซือหานรอจนเขาเดินออกจากห้องไปแล้ว ถึงค่อยเงยหน้ามองไปทางประตู สีหน้าของเธอดูทั้งน้อยใจและหงุดหงิดใจตัวเอง

ครู่ใหญ่ๆ เธอถึงถอนหายใจออกมาเบาๆ ยื่นมือไปลูบหน้าท้องอย่างแผ่วเบา เพราะตรงนั้นเต็มไปด้วยรอยแตกลายอันน่าเกลียด เธอไม่อยากให้ฉินล่างเห็นมันเลยสักนิด

หลังจากฉินล่างเดินออกมา เขาก็ตรงไปที่ห้องครัวเพื่อดูไฟต้มยาจีน ระหว่างที่เฝ้าหม้อยาอยู่นั้น เขาหยิบมือถือขึ้นมาค้นหาในไป่ตู้เกี่ยวกับปัญหาที่อาจเกิดขึ้นหลังการผ่าคลอด รวมถึงสภาพร่างกายและจิตใจด้านต่างๆ ของคุณแม่หลังคลอด

ก่อนหน้านี้เขาคิดมาตลอดว่ามีระบบคอยช่วยเหลืออย่างทันท่วงที แถมยังอยู่ในศูนย์พักฟื้นหลังคลอด มีผู้เชี่ยวชาญคอยดูแลมากมาย เลยไม่เคยคิดถึงปัญหาพวกนี้มาก่อน ทว่าเหตุการณ์ไม่คาดคิดในวันนี้ทำให้ฉินล่างตระหนักได้ว่า การคลอดลูกสำหรับผู้หญิงคนหนึ่งนั้น ก็เหมือนเดินเฉียดประตูนรกมาหนึ่งก้าว เขาควรจะใส่ใจซูซือหานให้มากกว่านี้ถึงจะถูก

ฉินล่างเปิดอ่านกระทู้ที่คุณแม่หลายคนโพสต์ไว้ รวมถึงคำตอบของปัญหาที่เกี่ยวข้อง อาการปวดเอวหลังคลอดเป็นผลข้างเคียงที่พบได้บ่อยจากการผ่าคลอด หากจัดการได้ไม่ดี บางคนอาจปวดเรื้อรังไปนานหลายสิบปีเลยด้วยซ้ำ แน่นอนว่าเขาจะไม่มีทางปล่อยให้ซูซือหานต้องทนทุกข์กับความเจ็บป่วยแบบนี้เด็ดขาด รางวัลที่ระบบปลดล็อกให้นั้นสามารถรักษาอาการนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบอยู่แล้ว

ทว่านอกจากปัญหาเรื่องปวดเอว ในช่วงอยู่ไฟยังมีความเสี่ยงอื่นๆ อีกมากมาย สิ่งที่ฉินล่างเห็นบ่อยที่สุดคือภาวะซึมเศร้าหลังคลอด หลังจากคุณแม่คลอดลูก ระดับฮอร์โมนในร่างกายจะไม่คงที่ อารมณ์ความรู้สึกจะแปรปรวนขึ้นลงอย่างมาก ช่วงเวลานี้จึงต้องยิ่งใส่ใจดูแลความรู้สึกของเธอเป็นพิเศษ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดภาวะซึมเศร้าหลังคลอดขึ้นมา

เมื่อกี้ซูซือหานดูมีเรื่องในใจชัดๆ แต่เธอไม่อยากพูด ฉินล่างรู้สึกว่า ตัวเองควรเป็นฝ่ายเข้าหาและทำความเข้าใจเธอให้มากกว่านี้

พอยาจีนต้มเสร็จ ฉินล่างรอจนมันอุ่นลงแล้วจึงยกเข้าไปในห้อง โดยถือจานผลไม้แช่อิ่มใบเล็กๆ ติดมือเข้าไปพร้อมกับชามยาด้วย

พอดื่มยาลงไป ไม่นานซูซือหานก็รู้สึกว่าเอวไม่ค่อยปวดเท่าไหร่แล้ว ฤทธิ์ระงับปวดเริ่มออกผล สีหน้าของเธอจึงดูดีขึ้นมาบ้าง

เมื่อเห็นแบบนั้น ฉินล่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วเอ่ยขึ้นว่า "ซือหาน สองสามวันนี้อากาศไม่ค่อยดี เธออย่าเพิ่งออกไปข้างนอกเลยนะ เรื่องที่ร้านผมจัดการเองคนเดียวได้ เธอพักผ่อนให้เต็มที่เถอะ รอไปตรวจซ้ำคราวหน้าแล้วฟังคำแนะนำจากหมอก่อนค่อยว่ากัน"

ซูซือหานพยักหน้า ทว่ายังคงไม่อยากพูดอะไรมาก อารมณ์ดูซึมลงไปเล็กน้อย

ฉินล่างไม่ได้ซักไซ้อะไร มื้อเย็นเขาก็ยกเข้ามาให้เธอกินถึงในห้องนอน กระทั่งถึงเวลาจะเข้านอน ฉินล่างจึงถือลูกประคบสมุนไพรจีนที่ทำจากโกฐจุฬาลัมพาเดินเข้ามา

"ซือหาน ผมเพิ่งอังไอลูกประคบสมุนไพรมา เอามาประคบร้อนที่เอวให้เธอนะ"

"อ้อ งั้นฉันทำเองค่ะ" ซูซือหานขยับตัวจะลุกขึ้น

ฉินล่างดึงมือหลบ "เธอจะทำเองได้ยังไง? ต้องประคบร้อนที่เอว ตำแหน่งต้องเป๊ะด้วย เธอนอนคว่ำลงไป เลิกชายเสื้อขึ้นมานิดหน่อยให้เห็นเอวก็พอแล้ว"

พอได้ยินว่าจะต้องเลิกเสื้อขึ้น สีหน้าของซูซือหานก็พลันตึงเครียดขึ้นมาอีกรอบ

ฉินล่างรู้สึกแปลกใจ พวกเขาอยู่ด้วยกันมานานขนาดนี้ ซูซือหานต้องให้นมลูกทุกวัน แถมตอนที่เพิ่งคลอดลูกเสร็จก็เป็นฉินล่างที่คอยดูแลมาตลอด ทำไมพอตอนนี้พูดเรื่องเปิดเสื้อ ซูซือหานถึงได้ดูกระวนกระวายใจขนาดนี้?

"ซือหาน มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?"

ซูซือหานเงียบไป ไม่ยอมพูดจา

ฉินล่างจึงเอ่ยต่อ "ซือหาน ความสัมพันธ์ของเราตอนนี้ไม่มีอะไรที่พูดกันไม่ได้แล้วนะ ถ้าเธอมีความกังวลอะไร ก็บอกผมตรงๆ ได้เลย"

เขามองเธอด้วยสีหน้าจริงใจ ซูซือหานเองก็มองกลับมาที่เขา สีหน้าดูกระวนกระวายจนแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

"ฉินล่าง ฉัน… ท้องของฉัน มันไม่สวยเลย" พอพูดจบ เธอก็พลิกตัวหันหลังให้ทันที

ฉินล่างชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจได้ในทันที

ข้อมูลที่เขาค้นดูเมื่อตอนหัวค่ำก็มีพูดถึงเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน… เรื่องรอยแตกลายหลังคลอด

มันคือรอยที่เกิดจากการที่ผิวหนังถูกยืดขยายมากเกินไปช่วงตั้งครรภ์ ซูซือหานท้องลูกแฝดสาม ท้องจึงใหญ่กว่าคนท้องทั่วไปมาก รอยแตกลายย่อมเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว

พอฉินล่างรู้ต้นสายปลายเหตุ ใจก็พลอยโล่งอกขึ้นมาทันที

เขานั่งลงข้างเตียง แล้วค่อยๆ รั้งตัวซูซือหานให้หันกลับมาเผชิญหน้ากับตน

"แค่เพราะเรื่องรอยแตกลายเนี่ยนะ ตอนเย็นถึงได้ไม่ยอมให้ผมฝังเข็มให้น่ะ?"

ซูซือหานยู่ปาก พูดเสียงเบา "มันน่าเกลียดนี่นา"

"น่าเกลียดที่ไหนกัน? ซือหาน รอยแตกลายพวกนี้คือหลักฐานอันยิ่งใหญ่ของคนเป็นแม่เลยนะ มันคือเหรียญเกียรติยศที่คุณสร้างขึ้นจากการคลอดลูกๆ ให้บ้านตระกูลฉินของเราต่างหาก! เป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจ น่าชื่นชมที่สุดเลยนะ!"