บทที่ 72 ฉินล่างพาซูซือหานไปตรวจซ้ำ

ซูซือหานได้ยินเขาพูดแบบนั้น ในใจพลันมีกระแสอบอุ่นเอ่อล้นขึ้นมา

ใครบ้างจะไม่ชอบหน้าท้องที่เรียบเนียน? รอยแตกลายสีม่วงคล้ำเป็นริ้วๆ ย่อมเป็นตำหนิที่น่าเสียดาย ผู้หญิงย่อมเข้าใจถึงความยากลำบากของการตั้งครรภ์สิบเดือน จึงพอจะทำใจยอมรับได้

แต่ผู้ชายเป็นพวกที่ชอบมองอะไรสวยๆ งามๆ พอได้เห็นรอยแตกลายสีม่วงคล้ำที่ดูน่ากลัวเหล่านั้นเข้า ย่อมต้องรู้สึกไม่ชอบ หรืออาจจะไม่อยากมองเป็นครั้งที่สองด้วยซ้ำ

ไม่นึกเลยว่า ฉินล่างจะพูดประโยคเหล่านั้นออกมาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ที่บอกว่ารอยแตกลายคือเครื่องพิสูจน์ความยิ่งใหญ่ของการเป็นแม่ คือเหรียญเชิดชูเกียรติที่เธอให้กำเนิดลูกๆ แก่บ้านตระกูลฉิน เป็นความภาคภูมิใจ เป็นเกียรติยศ!

【ติ๊ง… ตรวจพบว่าคุณแม่ของลูก ซูซือหาน รู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง โฮสต์ต้องการเปิดใช้งานทักษะการนวดสลายรอยแตกลายและการประคบสมุนไพรจีนหรือไม่?】

ฉินล่างได้ยินเสียงในหัวก็ดีใจเป็นล้นพ้น

ระบบมาได้ถูกจังหวะจริงๆ

เขาตอบตกลงกับระบบในใจทันทีเพื่อเปิดใช้งาน

จากนั้น ทักษะการนวดสลายรอยแตกลายรวมถึงการประคบสมุนไพรจีนก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองของเขาทั้งหมด

ไม่ว่ารอยแตกลายจะหนักหนาสาหัสแค่ไหน ก็สามารถใช้วิธีการนวดควบคู่กับการประคบสมุนไพรจีนเพื่อทำให้จางลง จนกระทั่งผิวหนังฟื้นฟูความมีชีวิตชีวากลับมาได้อย่างสมบูรณ์ หมดปัญหาเรื่องรอยแตกลายกวนใจ

ยิ่งไปกว่านั้น การประคบสมุนไพรนี้ไม่เพียงแค่ช่วยลบรอยแตกลาย แต่ยังช่วยฟื้นฟูความยืดหยุ่นของผิวหนัง ทำให้ผิวที่หย่อนคล้อยหลังคลอดกลับมาเต่งตึงกระชับได้อีกครั้ง

ยอดเยี่ยมไปเลย!

มีทักษะนี้อยู่ในมือ ซือหานของเขาก็ไม่ต้องกังวลเรื่องหน้าท้องไม่สวยอีกต่อไปแล้ว

ถึงอย่างไรผู้หญิงทุกคนก็รักสวยรักงาม

ฉินล่างเห็นขอบตาของซูซือหานเริ่มแดงเรื่อ จึงยกมือขึ้นช่วยเช็ดน้ำตาให้เธอ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ยัยบ๊อง เรื่องแค่นี้ก็ต้องร้องไห้ด้วยเหรอ ก็แค่รอยแตกลายเอง ปัญหาเล็กน้อยน่า เดี๋ยวผมช่วยเอาออกให้ รับรองว่าจะคืนเอวคอดขาวเนียนนุ่มนิ่มให้เธอแน่นอน"

แต่ตอนนี้ยังนวดหน้าท้องให้ซูซือหานไม่ได้ เพราะเธอยังไม่ได้กลับไปตรวจติดตามอาการที่โรงพยาบาล ยังไม่รู้ว่าแผลผ่าตัดฟื้นตัวดีแค่ไหน จึงยังไม่เหมาะที่จะลงมือนวดตรงท้องในเวลานี้

ต้องรอให้แผลผ่าคลอดหายสนิทเสียก่อน จึงจะเริ่มนวดลดรอยแตกลายได้

เมื่อซูซือหานได้ยินคำพูดของฉินล่าง ในที่สุดก็เผยรอยยิ้มบางๆ ออกมา

เธอซาบซึ้งใจมาก แต่ก็รู้ดีว่ารอยแตกลายทำได้แค่ป้องกัน เมื่อเกิดขึ้นแล้วแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำให้หายขาด การพึ่งพาหัตถการทางการแพทย์ก็ยุ่งยากเกินไป ทั้งยังไม่สามารถฟื้นฟูกลับมาอยู่ในสภาพที่ดีที่สุดได้อยู่ดี

ดังนั้นเธอจึงคิดว่าฉินล่างแค่พูดปลอบใจ

แต่คำปลอบโยนเหล่านี้ก็ทำให้เธอมีความสุขมาก

"อื้ม ไม่เป็นไรหรอก ผ่านไปไม่กี่ปีเดี๋ยวรอยพวกนี้ก็ค่อยๆ จางลงเองแหละ"

ฉินล่างลูบหัวเธอเบาๆ "งั้นตอนนี้ยอมให้ผมประคบร้อนกับฝังเข็มได้หรือยังครับ"

ซูซือหานพยักหน้าเบาๆ บอกให้ฉินล่างหันหลังไป ก่อนที่เธอจะถอดเสื้อแล้วนอนคว่ำลงอย่างเรียบร้อย

หลังจากฝังเข็มเสร็จ ฉินล่างก็ใช้ลูกประคบโกฐจุฬาลัมพาประคบร้อนต่ออีกครึ่งชั่วโมง เมื่อเสร็จสิ้นกระบวนการทั้งหมด ซูซือหานรู้สึกว่าช่วงเอวผ่อนคลายสบายขึ้นมาก ร่างกายก็กลับมาเคลื่อนไหวได้คล่องตัวอีกครั้ง

เธอมองฉินล่างด้วยความประหลาดใจ "ฉินล่าง เอวของฉัน… เหมือนจะสบายขึ้นมากจริงๆ ฝีมือการฝังเข็มของคุณเก่งสุดยอดไปเลยนะ!"

ฉินล่างเก็บเข็มเงินพลางยิ้ม "มันแน่อยู่แล้วสิครับ"

"ฉินล่าง คุณมีความสามารถตั้งเยอะแยะ ทั้งแกะสลัก ทั้งแพทย์แผนจีน แถมยังเลี้ยงลูกเก่งกว่าฉันอีก คุณเก่งมากๆ เลยนะ!" ซูซือหานเอ่ยชมจากใจจริง

"ดีใจไหมล่ะครับ" ฉินล่างถาม

"หืม" ซูซือหานทำหน้างง

"ดีใจที่ได้สามีที่เป็นดั่งขุมทรัพย์ยังไงล่ะ!" ฉินล่างขยิบตาพร้อมกับเอ่ยยิ้มๆ

ซูซือหานได้ยินคำว่าสามี แก้มก็แดงระเรื่อขึ้นมาทันที ก่อนจะค้อนใส่เขาอย่างเอียงอาย "ฉันจะนอนแล้ว ราตรีสวัสดิ์ค่ะ!"

แม่คุณคนนี้ ขี้อายเกินไปแล้วจริงๆ~

——

สามวันต่อมา เป็นวันที่ซูซือหานต้องกลับไปตรวจติดตามอาการที่โรงพยาบาล เมื่อคืนฉินล่างจึงทำเรื่องขอลาหยุดกับทางมหาวิทยาลัยไว้ล่วงหน้าเพื่อจะพาเธอไป

ตอนเช้า เขาเตรียมกางเกงขายาวกับเสื้อแขนยาวไว้ให้ซูซือหาน ทั้งยังพกกระบอกน้ำเก็บอุณหภูมิที่ใส่ซุปเนื้อแกะต้มตู้จ้งเอาไว้ ข้างในใส่ทั้งตู้จ้ง โร่วฉงหรง เก๋ากี้ ตั่งเซิน ตังกุย ขิงแก่ และเนื้อแกะ เขาตื่นขึ้นมาตั้งแต่ตีห้าเพื่อเคี่ยวทิ้งไว้สองชั่วโมง วันนี้ซูซือหานต้องงดอาหารเช้า พอพกสิ่งนี้ไปด้วย ตรวจเสร็จปุ๊บก็จะได้ดื่มได้ทันที

เขาเรียกรถแท็กซี่ผ่านแอปพลิเคชันจากบนห้อง รอจนแน่ใจว่ารถมาจอดรออยู่ข้างล่างแล้ว ฉินล่างถึงได้พาซูซือหานลงไป

ตลอดทาง ฉินล่างคอยประคองแขนของเธออย่างระมัดระวัง

ซูซือหานยิ้มอย่างจนใจแล้วเอ่ยขึ้น "ฉินล่าง ฉันไม่เป็นไรแล้ว เอวไม่ปวดแล้วล่ะ ช่วงไม่กี่วันมานี้คุณคอยช่วยฝังเข็มให้ตลอด หลังจากนั้นก็ไม่ปวดอีกเลย ไม่ต้องทำเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้ก็ได้นะ"

ทว่าฉินล่างกลับไม่ยอมปล่อยมือ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ตอนนี้เธอคือเบบี๋คนโตของบ้านเรา จะทำเป็นเรื่องใหญ่แค่ไหนก็สมควรแล้วครับ"

"เบบี๋คนโตเหรอ" ซูซือหานไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองได้ฉายานี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่

ฉินล่างยิ้ม "อื้ม เซวียนเซวียน อวี่ถง กับเข่อซินคือเบบี๋ตัวน้อย ส่วนเธอคือเบบี๋คนโตไง"

ในใจของเขา ตัวเธอก็เหมือนกับพวกเจ้าตัวเล็ก เป็นสมบัติล้ำค่าของเขาอย่างนั้นเหรอ

หัวใจของซูซือหานพลันอบอุ่นและหวานซึ้งขึ้นมาทันใด

เมื่อมาถึงโรงพยาบาล แผนกสูตินรีเวชมีคนเยอะมาก แพทย์หญิงผู้เชี่ยวชาญท่านนี้ดูแลเรื่องการตรวจติดตามอาการหลังผ่าคลอดเป็นหลัก ดังนั้นคนที่นั่งรออยู่ข้างนอกจึงเป็นคุณแม่ลูกอ่อนที่เพิ่งคลอดลูกเหมือนกับซูซือหาน

เมื่อพ้นช่วงอยู่ไฟแล้ว บรรดาแม่ๆ ส่วนใหญ่ก็มักจะมาคนเดียว หรือไม่ก็มากับแม่ของตัวเองหรือไม่ก็แม่สามีพร้อมกับอุ้มลูกๆ มาด้วย ตลอดทางเดินจึงมีเสียงเด็กร้องไห้ดังขึ้นเป็นระยะ ช่างดูคึกคักอย่างยิ่ง

ตอนที่ฉินล่างประคองซูซือหานเดินเข้ามา จึงดึงดูดสายตาของผู้คนไม่น้อย

เพราะการที่คุณแม่หลังคลอดมาตรวจร่างกายแล้วมีสามีคอยตามมาดูแลด้วยนั้น ถือว่าหาได้ยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร

ตอนเข้าคิวรอตรวจครรภ์มักจะมีผู้ชายคอยยืนรอเป็นเพื่อนอยู่ข้างนอก แต่พอคลอดเสร็จแล้ว ผู้ชายก็แยกย้ายไปยุ่งกับเรื่องของตัวเองกันหมด

พอเห็นว่าซูซือหานมีสามีคอยเคียงข้าง บรรดาคุณแม่คนอื่นๆ จึงอดไม่ได้ที่จะมองดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฉินล่างกวาดสายตามองไปรอบๆ เห็นว่าเหลือที่นั่งเพียงที่เดียว จึงให้ซูซือหานนั่งลง ส่วนตัวเขายืนพิงกำแพงอยู่ข้างๆ ด้วยท่วงท่าสูงโปร่งสง่างาม

คิวด้านหน้ายังเหลืออีกหลายคน ฉินล่างจึงหยิบแท็บเล็ตออกมา เปิดซีรีส์เกาหลีแล้วถือไว้ในมือเพื่อให้ซูซือหานดูแก้เบื่อ

ผ่านไปสักพัก ฉินล่างรู้สึกว่าเก้าอี้นี้นั่งนานๆ ซูซือหานคงจะไม่สบายตัว จึงหยิบหมอนอิงใบเล็กออกมาจากกระเป๋าใบใหญ่ แล้วสอดไว้ด้านหลังให้เธอพิง

คราวนี้ บรรดาคุณแม่ที่อยู่รอบๆ ถึงกับนั่งไม่ติดกันเลยทีเดียว

"ฮือๆ นี่สินะที่เขาเรียกว่าสามีของคนอื่น ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะได้เห็นกับตาตัวเอง หนุ่มหล่อคนนี้ดูแลเมียดีเกินไปแล้ว!"

"ผู้ชายส่วนใหญ่สนใจแต่ลูกของตัวเองนั่นแหละ คนที่พามาตรวจครรภ์ฉันยังพอเคยเห็นบ้าง แต่คนที่ตามมาดูแลตอนตรวจหลังคลอดเนี่ย หายากจริงๆ น่าอิจฉาชะมัด"

"ผู้ชายที่อ่อนโยนเอาใจใส่แบบนี้ในโลกยังมีอยู่อีกนะ เสียดายที่ไม่ใช่ผัวฉัน"

ซูซือหานได้ยินคำพูดเหล่านั้นก็ก้มหน้าอมยิ้มเล็กน้อย

พอถึงคิวของซูซือหาน เธอก็เดินเข้าไปข้างในคนเดียว ฉินล่างบีบมือเธอเบาๆ พลางปลอบ "ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวพอตรวจเสร็จแล้ว ผมจะเข้าไปหา"

ซูซือหานพยักหน้า แล้วเดินเข้าห้องตรวจไป

หลังจากตรวจเสร็จสิ้นทุกขั้นตอน พยาบาลสาวคนหนึ่งก็เดินออกมาเรียกฉินล่างเข้าไปข้างใน

ซูซือหานนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ดวงตาของเธอแดงก่ำ

ใจของฉินล่างพลันหล่นวูบขึ้นมาทันที เขารีบก้าวเข้าไปกุมมือของซูซือหานไว้ แล้วเอ่ยถามแพทย์หญิงตรงหน้า "คุณหมอครับ ภรรยาของผมฟื้นตัวเป็นอย่างไรบ้างครับ"