บทที่ 73 รอยแหว่งที่แผลผ่าตัดมดลูกงั้นหรือ?

หมอยื่นผลตรวจให้เขาแล้วพูดว่า "ส่วนอื่นๆ ฟื้นตัวได้ดีมากครับ แต่รอยแผลผ่าตัดที่มดลูกมีปัญหานิดหน่อย ตอนนี้ภรรยาคุณมีภาวะแผลผ่าคลอดที่มดลูกสมานไม่สนิทจนเกิดเป็นกระเปาะครับ"

"แผลผ่าคลอดที่มดลูกสมานไม่สนิทจนเกิดเป็นกระเปาะเหรอครับ? มันหมายความว่ายังไงครับ?" เรื่องนี้ฉินล่างไม่รู้เรื่องเลยจริงๆ

"โรคนี้ ทางที่ดีที่สุดคือต้องผ่าตัดรักษาอีกครั้ง โดยใช้การผ่าตัดผ่านกล้อง เลาะรอยแผลเดิมแล้วเย็บซ่อมแซมใหม่ อัตราการรักษาหายอยู่ที่ 60% ถึง 80% ค่อนข้างยากอยู่บ้าง แต่จะไม่มีภาวะแทรกซ้อนที่แย่ลงไปกว่านี้ เพียงแต่ต้องรีบรักษาแต่เนิ่นๆ พวกคุณยังหนุ่มยังสาว ถ้ามีปัญหานี้ ต่อไปถ้าจะอยากมีลูกคนที่สองอาจจะอันตรายมากครับ" หมอกล่าว

【ติ๊ง… ตรวจพบว่าคุณแม่ของลูก ซูซือหาน มีภาวะแผลผ่าคลอดที่มดลูกสมานไม่สนิทจนเกิดเป็นกระเปาะ โฮสต์ต้องการเปิดใช้งานวิธีรักษาภาวะแผลผ่าคลอดที่มดลูกสมานไม่สนิทด้วยศาสตร์แพทย์แผนจีนตอนนี้หรือไม่?】

"เปิดใช้งาน!" ฉินล่างตอบระบบในความคิดทันที

สิ้นเสียงของเขา ข้อมูลมหาศาลเกี่ยวกับความหมายของโรคแผลผ่าคลอดที่มดลูกสมานไม่สนิทจนเกิดเป็นกระเปาะ รวมถึงวิธีรักษาก็หลั่งไหลเข้ามาในสมอง

ในชั่วพริบตานี้ เขารู้สึกราวกับเป็นหมอจีนสูงอายุผู้เชี่ยวชาญด้านสูตินรีเวชที่ศึกษามานานหลายสิบปี มีความเข้าใจโครงสร้างมดลูกของสตรีและชื่อเรียกเฉพาะทางในแต่ละตำแหน่งเป็นอย่างดี

ยิ่งไปกว่านั้น แผนการรักษาที่ระบบมอบให้เป็นรางวัล ยังสามารถรักษาโรคแผลผ่าคลอดที่มดลูกสมานไม่สนิทจนเกิดเป็นกระเปาะนี้ให้หายขาดได้จริงๆ!

เขาอดทึ่งในความล้ำลึกกว้างขวางของศาสตร์แพทย์แผนจีนไม่ได้!

กระเปาะที่มดลูกหมายถึง หลังเย็บแผลผ่าคลอด ชั้นเยื่อบุผิวหรือกล้ามเนื้อมดลูกบางส่วนประสานติดกัน แต่มีกล้ามเนื้อส่วนเล็กๆ บางจุดที่ไม่เชื่อมติด เมื่อมองจากโพรงมดลูกจะเห็นเป็นรอยบุ๋มคล้ายกระเปาะ เรียกว่ากระเปาะรอยแผลผ่าคลอด

ปัญหานี้พบได้บ่อยในการผ่าคลอด อาจเกิดจากเทคนิคการเย็บในกระบวนการผ่าตัด หรืออาจเกิดจากสภาพร่างกายของแต่ละคน สรุปคือเมื่อเกิดขึ้นแล้วต้องรีบรักษา ไม่เช่นนั้นเมื่อประจำเดือนมา อาจมีเลือดออกยาวนาน และแม้หมดรอบเดือนไปแล้วก็อาจยังมีเลือดไหลกะปริดกะปรอยต่อเนื่อง ส่งผลเสียต่อร่างกายอย่างมาก และยังกระทบต่อการตั้งครรภ์ท้องสองด้วย

ซูซือหานได้ยินที่คุณหมอพูด โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายที่ว่า ‘ต่อไปถ้าจะอยากมีลูกคนที่สองอาจจะอันตรายมาก’ เธอก็กลั้นไม่ไหวก้มหน้าหลั่งน้ำตาออกมา

เมื่อฉินล่างเห็นดังนั้น จึงรีบดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกพลางปลอบโยน "ไม่เป็นไรนะซือหาน โรคนี้ผมรู้เรื่อง ผมมีวิธี ผมรักษาให้หายได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่ต้องกังวลนะ"

คุณหมอฝั่งตรงข้ามมองฉินล่างแวบหนึ่ง "พ่อหนุ่ม ทางโรงพยาบาลไม่ได้พูดเล่นนะ อัตราการรักษาหายของโรคนี้สรุปมาจากเคสผู้ป่วยไม่รู้กี่ปีต่อกี่ปี"

ฉินล่างพยักหน้าให้คุณหมอ "ขอบคุณครับหมอ ผมเข้าใจแล้ว วันนี้ตรวจครบทุกอย่างแล้วใช่ไหมครับ?"

"ครับ นอกจากจุดนี้แล้ว อย่างอื่นฟื้นตัวได้ดีมาก" หมอตอบ

"งั้นพวกเราขอตัวก่อนนะครับ ขอบคุณครับคุณหมอ" ฉินล่างประคองซูซือหานเดินออกไป

พอพ้นจากโรงพยาบาล อารมณ์ของซูซือหานดิ่งลงมาก ทั้งร่างขดซบอยู่ในอ้อมแขนของฉินล่าง ใบหน้าซีดเซียว จิตใจห่อเหี่ยวสุดขีด

ฉินล่างหยิบซุปเนื้อแกะออกมา "ตรวจเสร็จแล้ว ดื่มซุปเนื้อแกะสักหน่อยก่อนนะ เดี๋ยวพอกลับถึงบ้านผมจะทำกับข้าวให้กิน"

ซูซือหานจิบไปสองคำ แล้วก็ไม่ดื่มต่อ

ฉินล่างเห็นเธอเป็นแบบนี้ จึงเชยคางเธอขึ้นแล้วเอ่ยถาม "ซือหาน เธอเชื่อใจผมไหม?"

ซูซือหานพยักหน้า

แน่นอนว่าเธอเชื่อใจฉินล่างอยู่แล้ว

"ผมบอกแล้วไงว่าแผลผ่าคลอดที่เป็นกระเปาะน่ะผมรักษาให้หายได้ เธอลืมไปแล้วเหรอ ผมน่ะ แค่กๆ เป็นหมอจีนรุ่นเก๋าเชียวนะ!" ฉินล่างแกล้งดัดเสียงเลียนแบบคนแก่ขึ้นมา

ซูซือหานยิ้มน้อยๆ ออกมาพลางตอบ "อื้อ"

จู่ๆ มารู้ว่าตัวเองป่วย แถมยังอาจส่งผลต่อการมีลูกคนที่สอง ในใจเธอทั้งกลัวทั้งเสียใจ แต่การที่ฉินล่างคอยปลอบโยนอย่างใส่ใจขนาดนี้ ก็ทำให้หัวใจเธออบอุ่นขึ้นมาก

แต่เธอก็ไม่ได้คิดว่าฉินล่างจะรักษาเธอให้หายได้จริงๆ คราวก่อนที่ฉินล่างฝังเข็มให้ ทั้งยังต้มยาจีนให้อีก ซูซือหานจึงรู้ว่าเขาพอมีความรู้ด้านแพทย์แผนจีนอยู่บ้าง

ทว่าเขาอาจจะถนัดแค่เรื่องนั้นเรื่องเดียว

เพราะแผลผ่าคลอดที่เป็นกระเปาะกับอาการปวดเอวมันคนละเรื่องกันเลย

ฉินล่างไม่มีทางรักษาเรื่องนี้ได้ด้วยหรอก

หมอจีนรุ่นเก๋าที่เชี่ยวชาญรอบด้านล้วนแต่อายุเจ็ดแปดสิบปี ผ่านการรักษาคนไข้มาทั้งชีวิต สั่งสมประสบการณ์จากเคสการรักษานับหมื่นๆ ราย ถึงจะพอมีความมั่นใจอยู่บ้าง

ยิ่งไปกว่านั้น แพทย์ผู้เชี่ยวชาญก็บอกแล้วว่าโรคนี้ อัตราการรักษาให้หายขาดไม่ใช่หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์

แล้วฉินล่างจะรักษาให้หายขาดร้อยเปอร์เซ็นต์ได้อย่างไร?

แต่ในเมื่อฉินล่างตั้งใจจะช่วยรักษา เธอจึงยอมให้ความร่วมมือ

ระหว่างทางกลับบ้าน รถขับผ่านหน้าหมู่บ้านแต่ไม่ได้เลี้ยวเข้า ซูซือหานจึงเอ่ยถามอย่างสงสัย "ฉินล่าง พวกเราจะไปไหนกันคะ?"

"ไปร้านขายยาจีนน่ะ ร้านขายยาหน้าปากซอยบ้านเราคราวก่อนผมไปดูมาแล้ว สมุนไพรจีนมีไม่ค่อยครบ ถนนข้างหน้ามีร้านยาจีนเฉพาะทางอยู่ร้านหนึ่ง พวกเราไปซื้อยาที่นั่นกัน"

ซูซือหานนึกไม่ถึงเลยว่า ฉินล่างเพิ่งบอกว่าจะช่วยรักษาเรื่องแผลผ่าคลอดที่เป็นกระเปาะให้ จู่ๆ ก็จะไปซื้อยาเดี๋ยวนี้เลย

ไม่กลับบ้านไปเปิดตำราดูก่อนหน่อยเหรอ?

หรือว่าฉินล่างจะรักษาโรคนี้ได้จริงๆ?

ซูซือหานเดินตามเขาเข้าไปในร้านขายยาจีน ทันทีที่ก้าวเข้าไปก็ได้กลิ่นหอมเข้มข้นของตัวยาสมุนไพร

หลังเคาน์เตอร์ตรงนั้นมีแพทย์หญิงวัยห้าสิบกว่าปีสวมแว่นตานั่งอยู่ ดูแล้วคงเป็นหมอจีนที่มีประสบการณ์สูงมาก

"ต้องการอะไรจ๊ะ?"

"หวงฉี ไป๋จู๋ ตั่งเซิน เปลือกทับทิม ตี้หลงกู่ เซียงฟู่จื่อ…" ฉินล่างเอ่ยชื่อสมุนไพรจีนติดต่อกันกว่ายี่สิบชนิด

หมอจีนสูงวัยฟังไปจดไป พอเขียนไปถึงตัวยาท้ายๆ เธอก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองฉินล่าง

คนหนุ่มอายุราวๆ ยี่สิบปีมาร้านขายยาจีน ในมือไม่มีใบสั่งยาติดมาเลยสักใบ แถมข้างกายยังมีสาวสวยเดินเคียงข้างมาด้วย ตอนแรกแพทย์หญิงคิดว่าพวกเขามาซื้อยาจีนบำรุงผิวให้ขาวเสียอีก เพราะหลายปีมานี้พวกสาวสวยมักจะสรรหายาจีนไปใช้ประทินผิวกันอยู่บ่อยๆ

แต่คาดไม่ถึงเลยว่า พอฉินล่างเปิดปากก็ต้องการตัวยามากมายขนาดนี้

อีกทั้งหลังจากได้ยินชื่อสมุนไพรทั้งหมด ในใจเธอก็คาดเดาได้ทันที

"พ่อหนุ่ม เธอจะเอาไปจัดเทียบยารักษาแผลผ่าคลอดที่เป็นกระเปาะเองเหรอ?"

ซูซือหานได้ยินดังนั้นก็หันขวับไปมองฉินล่างด้วยความประหลาดใจ

นี่มัน… หมอแค่ฟังชื่อยาก็รู้แล้วว่าใช้รักษาโรคนี้ แปลว่าฉินล่างไม่ได้พูดปลอบใจเธอเล่นๆ แต่เขาทำได้จริงๆ!

"เธอต้องการสมุนไพรแต่ละอย่างกี่กรัมล่ะ?" แววตาของแพทย์หญิงเป็นประกายขึ้นมา สมุนไพรพวกนี้เธอพอจะรู้ว่าเอาไปทำอะไรได้บ้าง แต่สูตรยาที่แน่ชัดนั้น ลำพังตัวเธอเองยังคิดค้นออกมาไม่ได้

ฉินล่างตอบ "เอาให้อย่างละครึ่งชั่งครับ แล้วก็ผมขอซื้อตาชั่งดิจิทัลความละเอียดสูงอันหนึ่งด้วย"

อีกฝ่ายได้ฟังก็เข้าใจได้ทันที

ไม่ยอมเปิดเผยสูตรยา จะกลับไปชั่งน้ำหนักยาเองที่บ้าน ชายหนุ่มคนนี้รู้ธรรมเนียมดีไม่เบา

หมอหญิงไม่ได้ซักไซ้ต่อ แต่หยิบมือถือออกมาแล้วพูดว่า "พ่อหนุ่ม เราแอดวีแชตกันไว้ดีกว่านะ ยาพวกนี้ต่อไปเธอน่าจะต้องใช้อยู่เรื่อยๆ ยาจีนต้องกินต่อเนื่องเป็นคอร์ส คราวหน้าถ้าต้องการอีกก็ทักข้อความมาหาฉันได้เลย เดี๋ยวให้คนของที่ร้านเอาไปส่งให้ถึงที่"

"ได้ครับ" ฉินล่างไม่ได้ปฏิเสธ ทั้งสองแอดวีแชตกัน หมอหญิงยังช่วยแพ็กห่อยาให้ฉินล่างเป็นอย่างดี แถมยังมอบถุงแบ่งยามาให้อีกด้วย

หลังจากออกจากร้านยาจีน เนื่องจากอยู่ไม่ไกลจากบ้าน ฉินล่างกับซูซือหานจึงพากันเดินเล่นกลับบ้าน

ซูซือหานมองห่อยาสมุนไพรจีนพะรุงพะรัง แล้วเอ่ยถาม "ฉินล่าง คุณเข้าใจโรคนี้จริงๆ เหรอคะ?"

ฉินล่างหันมามองเธอแล้วยิ้มบางๆ "แน่นอนสิ"

"แต่คุณหมอบอกว่า ต้องผ่าตัด แล้วอัตราการหายก็ไม่ได้เต็มร้อยด้วยนะ"

"นั่นเพราะพวกเขาทำไม่ได้ แต่ผมทำได้ ซือหาน ผมบอกแล้วว่าจะรักษาให้หาย มันก็ต้องหายแน่นอน" ฉินล่างตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง

ในวินาทีนี้ ซูซือหานเชื่ออย่างหมดหัวใจว่าฉินล่างทำได้จริงๆ!

ฉินล่างรวบห่อยาจีนทั้งหมดมาถือไว้ด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างก็เอื้อมไปกุมมือน้อยๆ ที่เย็นเฉียบของซูซือหานเอาไว้

"ซือหาน ต่อไปนี้ ผมจะดูแลเธอให้ดีที่สุดเลยนะ"

ซูซือหาน คุณแม่ของลูกๆ ปีนี้เพิ่งจะอายุสิบเก้าปีเท่านั้น แต่กลับยอมสละเอวบางร่างเพรียวเพื่อคลอดลูกให้เขา ยอมใช้มือที่เคยแต่งหน้าถือแก้วไวน์มาทำงานบ้านเพื่อเขา ยอมสละเวลาชอปปิงจิบชายามบ่ายมาคอยเลี้ยงดูลูกๆ ของพวกเขา ผู้หญิงแบบนี้ เขาจะต้องทะนุถนอมให้ดีที่สุด จะไม่ยอมให้เธอต้องเจ็บปวดแม้แต่น้อยเป็นอันขาด!

เมื่อกลับถึงบ้าน ป้าหวังเห็นฉินล่างถือสมุนไพรจีนมาเต็มไม้เต็มมือก็ไม่ได้เอ่ยปากถามอะไร

รอจนฉินล่างเดินเข้าไปเก็บยาจีนในครัว เธอจึงขยับเข้ามาใกล้ซูซือหาน แล้วเอ่ยถามเบาๆ ด้วยความห่วงใย "คุณหนูซู ไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ? ผลตรวจเป็นยังไงบ้าง?"

ซูซือหานไม่อยากให้ป้าหวังและพวกลูกๆ รู้เรื่องอาการป่วยของตน ก่อนจะก้าวเข้าบ้านเธอจึงเช็ดน้ำตาบนใบหน้าจนแห้งสนิทแล้ว เธอตอบป้าหวังไปว่า "ไม่มีปัญหาอะไรหรอกค่ะ ป้าหวังไม่ต้องเป็นห่วงนะ เดี๋ยวฉันไปดูลูกๆ ก่อนค่ะ"