บทที่ 74 คืนนี้ครอบครัวห้าคนนอนเตียงเดียวกัน

พูดจบ ซูซือหานก็เดินเข้าห้องนอนไปดูลูกๆ

ป้าหวังเป็นคนอาบน้ำร้อนมาก่อน ย่อมมองออกว่ามีอะไรบางอย่าง แต่ในเมื่อซูซือหานไม่อยากพูด เธอก็ไม่ได้ซักไซ้ให้มากความ

หลังจากฉินล่างเก็บยาสมุนไพรจีนเรียบร้อยแล้ว ก็เดินตามเข้าไปในห้องนอน

เจ้าตัวเล็กทั้งสามตื่นอยู่ พอเห็นป๊ะป๋ากับหม่าม้ากลับมา ก็เบะปากเตรียมร้องไห้โยเยด้วยความน้อยใจทันที

ซูซือหานกอดเซวียนเซวียน แล้วก็หอมแก้มอวี่ถงกับเข่อซิน ไม่อยากให้ลูกคนไหนรู้สึกว่าถูกละเลย

ฉินล่างเดินเข้ามา เห็นเธอทำอะไรแทบไม่ถูก จึงรีบตรงเข้าไปอุ้มลูกสาวทั้งสองคนไว้คนละข้าง

เมื่อเห็นลูกๆ ซูซือหานก็นึกถึงสภาพร่างกายของตัวเองขึ้นมาจนจมูกเริ่มแสบขึ้นมาอีกครั้ง แต่เธอก็พยายามเงยหน้าสะกดกลั้นเอาไว้ ไม่อยากจะร้องไห้ต่อหน้าลูก

ฉินล่างเห็นดังนั้น จึงรีบอุ้มลูกสาวพลางเอ่ยปลอบว่า "อวี่ถง เข่อซิน ไม่ได้เจอหม่าม้ามาทั้งเช้า คิดถึงหม่าม้ามากเลยใช่ไหม ไปหอมแก้มหม่าม้าเร็วเข้า"

เขายื่นสองตัวเล็กเข้าไปใกล้ เจ้าตัวน้อยรู้ความโดยอัตโนมัติ รีบยื่นหน้าเข้าไปหาหม่าม้า เอาปากเล็กๆ แนบลงไป ฝากคราบน้ำลายกลิ่นหอมชื่นใจไว้สองรอย

ซูซือหานยิ้มแก้มปริ หันไปหอมแก้มลูกสาวทั้งสองคนทันที

"อวี่ถงกับเข่อซินเด็กดีที่สุดเลย~"

เซวียนเซวียนที่อยู่ในอ้อมกอดเห็นว่าตัวเองไม่ได้รับคำชมจากหม่าม้า ก็แผดเสียงร้องไห้จ้าออกมาทันที

ซูซือหานรีบโอ๋ลูกชายยกใหญ่ "เซวียนเซวียนของเราก็เด็กดีสุดๆ เหมือนกันจ้ะ หม่าม้ารักเซวียนเซวียนนะ~ เซวียนเซวียนไม่ร้องนะลูก"

เจ้าตัวน้อยได้ยินดังนั้นก็สูดน้ำมูกฟุดฟิด แล้วหยุดร้องไห้อย่างรวดเร็ว

พอมีเจ้าตัวเล็กทั้งสามคอยอยู่ข้างๆ ซูซือหานก็ลืมเรื่องเมื่อช่วงเช้าไปเสียสนิท นั่งเล่นกับลูกๆ อยู่บนเตียง อารมณ์ดูดีขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด

ฉินล่างเห็นแบบนั้น ถึงได้เดินออกจากห้องนอนไป

วันนี้เขาขอลาหยุดหนึ่งวัน ไม่ต้องไปเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัย ช่วงบ่ายเขาจึงขลุกอยู่ในห้องหนังสือ เตรียมชิ้นงานไว้สำหรับขายที่ร้าน พอตกเย็นก็เริ่มลงมือทำอาหารค่ำ

หลังจากป้าหวังกลับไปแล้ว เขาก็ไม่ได้อยู่นิ่งเฉย ถือไม้ถูพื้นมาถูบ้าน จัดการกวาดเศษขี้เลื่อยในห้องหนังสือ ฉีดสเปรย์ปรับอากาศ ตลอดหลายชั่วโมงนี้ฉินล่างไม่ได้หยุดพักเลยแม้แต่นาทีเดียว

แม้ว่าป้าหวังจะรับหน้าที่ดูแลงานบ้านทั้งหมด แต่เพราะต้องคอยช่วยดูลูกแฝดสามไปด้วยทำให้บางครั้งอาจมีบางจุดที่หลงลืมไปบ้าง ฉินล่างไม่อยากปล่อยให้ซูซือหานต้องมาคอยเก็บกวาดเอง เขาจึงชิงจัดการทุกอย่างเท่าที่นึกออกให้เรียบร้อยเสียก่อน

กระทั่งถึงเวลาเข้านอน ฉินล่างป้อนนมให้ลูกทั้งสามคนก่อน จากนั้นก็กล่อมจนหลับปุ๋ยไปทั้งหมด

ซูซือหานอาบน้ำเสร็จแล้วก็นั่งลงข้างเตียงพลางเอ่ยว่า "ฉินล่าง วันนี้นายเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว รีบกลับไปนอนพักที่ห้องเถอะนะ"

ฉินล่างยังคงยืนนิ่งแล้วบอกว่า "ซือหาน คืนนี้ผมขอนอนห้องนอนใหญ่ด้วยคนนะ"

ซูซือหานชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าพลันซับสีเลือดด้วยความขวยเขิน

ฉินล่างรีบอธิบาย "ร่างกายเธอยังไม่ค่อยสบาย ตกดึกเด็กๆ ต้องตื่นขึ้นมากินนมอีก แถมตอนนี้น้ำหนักตัวก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะเซวียนเซวียน กลายเป็นเด็กจ้ำม่ำไปแล้ว ผมกลัวว่าเธอจะเหนื่อยเกินไป ถ้าผมอยู่ด้วย ถึงเวลาจะได้ช่วยอุ้มช่วยกล่อมพวกเขา เธอจะได้พักผ่อนให้เต็มที่ไง"

ด้วยเหตุผลที่แสนจะใส่ใจเช่นนี้ ซูซือหานย่อมไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธได้ลงคอ

เธอพยักหน้าเบาๆ ก้มหน้าลงด้วยความเขินอายโดยไม่พูดอะไร

"งั้นผมไปเอาของก่อนนะ" ฉินล่างเดินไปยังห้องนอนแขกฝั่งตรงข้าม ขากลับมาเขาหอบผ้านวมสองผืนกับหมอนหนึ่งใบติดมือมาด้วย

"เธอนอนบนเตียงเถอะ ผมปูนอนที่พื้นเอง"

ขณะพูด เขาก็วางของทั้งหมดในมือไว้บนขอบหน้าต่างบานยื่น จากนั้นหยิบผ้านวมที่ค่อนข้างหนาผืนหนึ่งมาปูนอนบนพื้น

ฉินล่างจัดที่นอนบนพื้นอย่างเรียบร้อย แล้ววางหมอนกับผ้าห่มบางทับลงไป เมื่อเห็นซูซือหานนั่งอยู่บนเตียงพลางมองลงมาที่พื้น เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า "รีบนอนเถอะครับ"

ซูซือหานพยักหน้าเบาๆ สายตาหยุดอยู่ที่ที่นอนชั่วคราวอันแสนเรียบง่ายนั้นอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่หน้าแดงแล้วเอนตัวลงนอน

ฉินล่างล้มตัวลงนอนเช่นกัน แม้เขาจะตั้งใจหยิบผ้านวมหนามาปูบนพื้น แต่ใยฝ้ายเพียงชั้นเดียวรองรับแรงกดได้น้อยเกินไป ด้านล่างยังคงเป็นพื้นแข็งๆ ตัวเขาก็ทั้งสูงขายาว จึงนอนไม่ค่อยสบายตัวเท่าไรนัก

ผ่านไปครู่เดียว เขาก็พลิกตัวไปมาอย่างอึดอัด

เมื่อซูซือหานได้ยินเสียงเขาพลิกตัว ในใจก็เกิดความสับสนลังเลขึ้นมา

ฉินล่างนอนบนพื้นคงไม่สบายแน่ๆ แต่ถ้าจะให้เขาขึ้นมาบนเตียง ระยะห่างระหว่างพวกเขาก็จะใกล้ชิดกันเกินไป…

ทว่าสุดท้าย ความสงสารและเป็นห่วงก็มีชัยเหนือสิ่งอื่นใด

ซูซือหานลุกขึ้นนั่งแล้วเปิดโคมไฟข้างเตียง

ฉินล่างได้ยินเสียงจึงลุกขึ้นนั่งตาม ถามด้วยความห่วงใยว่า "เป็นอะไรเหรอซือหาน ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?"

ซูซือหานส่ายหน้า ขยับตัวไปด้านข้างเล็กน้อยแล้วชี้ไปยังพื้นที่ว่างส่วนใหญ่ของเตียงพลางเอ่ยว่า "คุณขึ้นมานอนข้างบนเถอะค่ะ"

ฉินล่างโล่งอก ก่อนจะยิ้มออกมา "ไม่เป็นไรหรอกครับ"

"ไม่ได้ค่ะ บนพื้นมันเย็น ขึ้นมาเถอะนะคะ" ซูซือหานยืนกราน

เมื่อเห็นดังนั้น ฉินล่างจึงไม่ปฏิเสธอีกต่อไป เขาหยิบหมอนแล้วขึ้นมาบนเตียง

ทันทีที่เขานั่งลง เตียงกว้างสองเมตรก็ยุบตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าของซูซือหานยิ่งแดงก่ำขึ้นไปอีก เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงพูดขึ้นว่า "ให้พวกตัวเล็กขึ้นมานอนบนเตียงด้วยเถอะค่ะ"

ฉินล่างรู้ว่าเธอขี้อาย จึงไม่รอช้ารีบอุ้มเสี่ยวเป่าทั้งสามที่กำลังหลับปุ๋ยมาวางไว้ตรงกลางระหว่างคนทั้งสองทันที

ครอบครัวห้าคนนอนอยู่บนเตียงใหญ่ ไม่ได้รู้สึกเบียดเสียดเลยสักนิด เจ้าตัวเล็กทั้งสามนอนเบียดชิดกัน โดยมีป๊ะป๋าและหม่าม้าอยู่ขนาบซ้ายขวา ดูเหมือนจะหลับได้สนิทและฝันหวานเป็นพิเศษ

เดิมทีซูซือหานรู้สึกเคอะเขิน แต่พอมองดูเจ้าตัวน้อยทั้งสามที่อยู่ตรงกลาง อารมณ์ก็พลันผ่อนคลายลง

มองผ่านพวกเจ้าตัวเล็กไป เธอเห็นฉินล่างนอนตะแคงอยู่เช่นกัน ในใจก็พลันบังเกิดความรู้สึกสุขล้นขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

นี่สินะคือความรู้สึกของคำว่าครอบครัว?

มีเธอ มีพวกเด็กๆ และมีฉินล่าง เตียงหลังใหญ่และห้องนอนใหญ่นี้ ดูเหมือนจะอบอุ่นขึ้นมาถนัดตา

แม้ว่าสิ่งเหล่านี้ ในตอนที่รู้ตัวว่าตั้งครรภ์ ซูซือหานจะไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยก็ตาม แต่หลังจากได้ใช้ชีวิตร่วมกับฉินล่างมานานขนาดนี้ เธอกลับพบว่า ตัวเองคล้ายจะยอมรับสถานะนี้ไปตั้งนานแล้ว

พอคิดว่าอีกไม่ถึงหนึ่งเดือน เมื่อการสอบปลายภาคของพวกเขาสิ้นสุดลง ฉินล่างก็จะพาเธอและลูกๆ กลับบ้านไปเผชิญหน้ากับครอบครัวด้วยกัน จากนั้นก็ปรึกษาหารือเรื่องแต่งงาน…

บางทีอีกไม่นาน พวกเขาก็จะได้เป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย และมีชื่อของทุกคนในครอบครัวเขียนอยู่ในทะเบียนบ้านเล่มเดียวกัน

อนาคตเหล่านี้ร่วมกันวาดภาพอันงดงามขึ้นในหัวใจของซูซือหาน ทั้งอบอุ่นและเปี่ยมสุข จนมุมปากของเธอยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ในเวลานี้ ฉินล่างเองก็ยังไม่หลับ การได้นอนเคียงข้างซูซือหานและลูกๆ ทำให้ในหัวของเขาเต็มไปด้วยความคิดมากมาย

เมื่อนึกย้อนไปถึงเรื่องราวที่ผ่านมาในช่วงนี้ ฉินล่างรู้สึกว่าทุกอย่างราวกับความฝัน เป็นความฝันที่แสนวิเศษ

เขาเพิ่งจะถูกจ้าวลู่ลู่บอกเลิกกะทันหัน ยังไม่ทันได้เศร้า ซูซือหานก็มาหาเขาและบอกว่าเธอกำลังตั้งท้องลูกของเขา แถมยังเป็นแฝดสาม จากนั้นในวันเดียวกัน เขาก็ได้พบกับเจ้าตัวเล็กแสนใจร้อนทั้งสาม ทั้งยังเปิดใช้งานระบบคุณพ่อ ระหว่างทางที่เดินร่วมกันมา ความสัมพันธ์ของเขากับซูซือหานก็พัฒนาไปอย่างเป็นธรรมชาติจนสุกงอมมาตั้งนานแล้ว

ตอนนี้ พวกเขาครอบครัวห้าคนใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุข กลางวันเขาออกไปเรียน พอกลับมาก็ได้เห็นรอยยิ้มของซูซือหานกับลูกน้อยทั้งสามที่น่ารักขึ้นทุกวันๆ ตกกลางคืนกลับมา เขาก็นั่งแกะสลักไม้อยู่ในห้องหนังสือ เตรียมความพร้อมสำหรับร้านเล็กๆ ของพวกเขา ชีวิตแบบนี้ ช่างเติมเต็มและงดงามเหลือเกิน

ยามที่ฉินล่างผล็อยหลับไป มุมปากของเขายังคงเปื้อนรอยยิ้มจางๆ