บทที่ 75 มีคนเคียงข้างคอยช่วยเหลือ คือช่วงเวลาที่เหลือของชีวิต

กลางดึก เสียงร้องไห้เบาๆ ปลุกให้ฉินล่างตื่นขึ้น เขารีบลืมตาแล้วหันไปดูลูกน้อยทั้งสามข้างกายทันที

คนที่ตื่นคือซานเป่า เจ้าตัวเล็กนอนกลางวันไปเยอะ พอถึงตอนนี้เลยลืมตากลมโตฉ่ำน้ำ เบะปากทำหน้าตาละห้อยมองเขาอย่างน่าสงสาร

ไม่รู้ว่าตื่นมานานเท่าไรแล้ว

ฉินล่างอุ้มซานเป่าขึ้นมา ก่อนจะค่อยๆ ก้าวลงจากเตียงเงียบๆ เพื่อตรวจดูผ้าอ้อมสำเร็จรูป ไม่ได้ถ่ายหนัก แต่ปัสสาวะออกมา ฉินล่างจึงเปลี่ยนชิ้นใหม่ให้ พอเดินกลับมา เซวียนเซวียนกับอวี่ถงก็ตื่นแล้วเหมือนกัน อวี่ถงแผดเสียงร้องขึ้นมาก่อน จากนั้นเซวียนเซวียนกับเข่อซินก็เริ่มร้องไห้ตาม

ดูท่าเจ้าตัวเล็กทั้งหลายคงจะหิวกันแล้ว ฉินล่างหยิบของเล่นข้างเตียงมายื่นให้พวกแก แล้วกระซิบเสียงเบา “ป๊ะป๋าไปชงนมผงให้นะครับ เด็กๆ เล่นกันไปก่อนนะ รอป๊ะป๋านะลูก”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา พลางเหลือบมองซูซือหานที่นอนอยู่ข้างๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะวันนี้ไปตรวจร่างกายจนเหนื่อยล้าทั้งกายทั้งใจ หรือเป็นเพราะมีเขาอยู่ตรงนี้เลยหลับได้อย่างสบายใจ ซูซือหานในตอนนี้จึงยังไม่ตื่นขึ้นมา

เด็กน้อยทั้งสามสงบลงอย่างรวดเร็วหลังได้รับการปลอบโยนจากฉินล่าง เขาตั้งใจจะวางเข่อซินกลับลงบนเตียงเพื่อไปชงนม แต่ใครจะรู้ว่าพอก้มตัวลงเตรียมปล่อยมือ เข่อซินก็แผดเสียงร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้ง

ฉินล่างจึงจำต้องอุ้มลูกไว้แล้วกล่อมต่อ พอเจ้าตัวเล็กหยุดร้อง ถึงได้ค่อยๆ พยายามวางลงบนเตียงอีกหน ทว่าเข่อซินพอผละออกจากอ้อมอกเขาก็เริ่มร้องไห้ทันที ต้องให้เขาอุ้มพลางคอยกล่อมไปเรื่อยๆ เท่านั้นถึงจะยอมเงียบ

เสียงร้องไห้ที่ดังขึ้นเป็นระยะๆ ในที่สุดก็ปลุกให้ซูซือหานตื่นจนได้ เธอสะลึมสะลือลืมตาขึ้น ร่างกายก็ลุกขึ้นนั่งตามสัญชาตญาณทันที

"ลูกๆ ตื่นกันแล้วเหรอคะ น่าจะหิวแล้วล่ะ ฉินล่าง คุณส่งเข่อซินมาให้ฉันเถอะ แกชอบให้อุ้ม วางลงทีไรก็ร้องทุกที ปกติต้องกล่อมจนหลับสนิทถึงจะค่อยๆ วางได้น่ะค่ะ" ซูซือหานพูดด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

ฉินล่างได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้ส่งลูกสาวคนเล็กให้เธอ แต่เอ่ยขึ้นว่า "เธอนอนต่อเถอะ ให้นมแม่กับเซวียนเซวียนและอวี่ถงก่อน เดี๋ยวผมอุ้มเข่อซินไปชงนมผงเอง เธออย่าเพิ่งอุ้มลูกเลย"

ซูซือหานรู้ว่าเขาเป็นห่วงและไม่อยากให้เธอเหนื่อย

ฉินล่างอุ้มเข่อซินเดินออกไป เจ้าตัวเล็กเวลาอยู่ในอ้อมอกเขาช่างว่าง่ายเหลือเกิน ไม่มีเค้าของเด็กขี้แยเอาแต่ใจเลยสักนิด แต่ซูซือหานเพิ่งบอกว่าเข่อซินเป็นแบบนี้ทุกคืน

ระหว่างที่ชงนมผง ในใจของฉินล่างก็อดรู้สึกสงสารและปวดใจไม่ได้

หลายวันมานี้เขาพักอยู่ห้องนอนเล็ก ทุกครั้งที่ซูซือหานกดสายรัดข้อมือเขาถึงจะมา แต่ตอนนั้นเจ้าตัวเล็กทั้งสามก็แทบจะไม่ร้องแล้ว ฉินล่างมีหน้าที่แค่เปลี่ยนผ้าอ้อมและป้อนนมผง ส่วนงานกล่อมลูกนอนที่เหลือ ซูซือหานล้วนจัดการด้วยตัวเองทั้งหมด แล้วบอกให้เขากลับไปพักผ่อนก่อน

ฉินล่างนึกว่าตัวเองทำไปเยอะมากแล้ว แต่คาดไม่ถึงเลยว่า ทุกครั้งซูซือหานจะลงแรงมากกว่าเขาเสียอีก

ทุกครั้งที่เธอกดเรียกสายรัดข้อมือ ล้วนเป็นช่วงที่เธอจัดการกับช่วงเวลาที่วุ่นวายที่สุดเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นทุกค่ำคืนที่ผ่านมา เธอจะต้องเหนื่อยกว่าเขามากแน่ๆ

ฉินล่างอุ้มเข่อซินถือขวดนมกลับเข้ามา เซวียนเซวียนกับอวี่ถงดื่มนมแม่ไปบ้างแล้วแต่ยังไม่อิ่ม ทั้งสองคนจึงช่วยกันป้อนนมผงให้เจ้าตัวเล็กทั้งสาม เซวียนเซวียนกับอวี่ถงหลับไปอย่างรวดเร็ว ทว่าเข่อซินยังคงไม่ยอมนอน ฉินล่างจึงอุ้มลูกสาวเดินไปเดินมาข้างเตียง กะว่าจะกล่อมให้หลับสนิทเสียก่อนค่อยวางลง

ซูซือหานนอนอยู่บนเตียง มองดูแผ่นหลังของเขา ริมฝีปากยกยิ้มขึ้นมาบางๆ

แบบนี้มันดีจริงๆ ทุกสิ่งทุกอย่างมีฉินล่างคอยแบ่งเบาไปพร้อมกับเธอ ความหมายของการแต่งงานก็อยู่ที่ตรงนี้ไม่ใช่เหรอ หาใครสักคนมาเผชิญหน้ากับทุกเรื่องราวไปตลอดช่วงชีวิตที่เหลือ และจับมือก้าวเดินไปด้วยกัน

แม้ว่าตอนกลางคืนจะต้องตื่นขึ้นมาถึงสี่รอบ แต่พอตื่นเช้ามา ฉินล่างก็ยังคงรู้สึกกระปรี้กระเปร่า เขาตื่นตั้งแต่หกโมงกว่าๆ เด็กๆ และซูซือหานที่อยู่ข้างๆ ยังคงหลับปุ๋ย เขายิ้มน้อยๆ แล้วขยับตัวลงจากเตียงอย่างแผ่วเบาที่สุด

ป้าหวังยังมาไม่ถึง ฉินล่างจึงส่งวีแชตไปบอกว่าเช้านี้เขาจะออกไปซื้อกับข้าวเอง

ตอนที่กลับมา ฉินล่างหิ้ววัตถุดิบสดใหม่พร้อมกับหม้อนึ่งใบใหญ่ใบหนึ่ง

ป้าหวังกำลังเก็บกวาดบ้านอยู่ พอเห็นหม้อใบนี้ก็อดสงสัยไม่ได้ "คุณผู้ชายคะ ซื้อหม้อนึ่งใบใหญ่ขนาดนี้มาทำอะไรเหรอคะ ที่บ้านจะนึ่งซาลาเปากันหรือเปล่า"

ฉินล่างบอกว่า "ไม่ใช่ครับป้าหวัง ป้าช่วยหาที่วางหม้อใบนี้ไว้หน่อยนะครับ ต่อไปต้องใช้ทุกวัน ผมเอามาต้มนึ่งลูกประคบยาจีนให้ซือหานน่ะครับ"

ปัญหาเรื่องกระดูกเอวของซูซือหาน ช่วงนี้ฉินล่างฝังเข็มให้เธอทุกสามวัน ควบคู่ไปกับการประคบร้อนทุกคืน เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว ตราบใดที่ไม่ปวดก็ไม่จำเป็นต้องกินยา แต่เรื่องถุงผนังมดลูกเจริญผิดที่บริเวณรอยผ่านี่คงต้องกินยาจีนไปสักระยะ แถมยังต้องประคบยาจีนควบคู่ไปด้วย ซึ่งการประคบร้อนวันละสองรอบในแต่ละคืน ล้วนต้องใช้หม้อนึ่งทั้งสิ้น

ป้าหวังได้ยินคำพูดของฉินล่าง แววตาก็เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลง "คุณผู้ชายคะ คุณช่างเอาใจใส่คุณหนูซูดีเหลือเกินจริงๆ"

ฉินล่างยิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไร เขาเดินกลับไปดูที่ห้อง ปรากฏว่าทั้งสี่คนยังคงนอนหลับอยู่

ฉินล่างชะโงกดูแวบหนึ่งแล้วค่อยๆ ถอยออกมาเงียบๆ พอกลับมาที่ห้องครัว เขาก็เริ่มง่วนกับการเตรียมอาหารเช้า และเตรียมลูกประคบสำหรับช่วงเช้าด้วย

ลูกประคบโกฐจุฬาลัมพา หากประคบที่เอวตอนกลางคืนจะได้ผลดีกว่า แต่ตัวยาสลายลิ่มเลือดกระจายเลือดคั่ง ใช้ตอนตื่นนอนตอนเช้าจะดีกว่า ฉินล่างจึงเตรียมไว้ก่อน

พอซูซือหานตื่นขึ้นมา ลูกประคบของฉินล่างก็อุ่นได้ที่พอดี เขาหยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่เดินเข้ามาพร้อมกับลูกประคบ

ซูซือหานมองเขาอย่างแปลกใจ "ฉินล่าง ไม่ใช่ว่าต้องประคบร้อนตอนค่ำเหรอคะ ทำไมวันนี้เปลี่ยนมาเป็นตอนเช้าล่ะ"

"อันนี้สำหรับรักษาถุงผนังมดลูกเจริญผิดที่บริเวณรอยผ่า สลายลิ่มเลือดกระจายเลือดคั่ง ใช้ตอนตื่นนอนตอนเช้าจะดีกว่า เธอไม่ต้องนอนคว่ำนะ นอนหงายราบไปเลย"

ซูซือหานได้ยินดังนั้นก็นอนลงอย่างว่าง่าย ฉินล่างเลิกชายเสื้อของเธอขึ้น ซูซือหานก็เริ่มรู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที

ฉินล่างรู้ว่าเธอกำลังกังวลเรื่องรอยแตกลายของตัวเอง แม้ว่าเขาจะบอกไปแล้วว่าไม่ถือสา แต่ขึ้นชื่อว่าผู้หญิงย่อมอยากดูดีต่อหน้าคนที่ตัวเองรัก เธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ยังไงก็ต้องใส่ใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว

ดังนั้นฉินล่างจึงขยับมืออย่างรวดเร็ว คลี่ผ้าขนหนูคลุมทับลงไปทันที

ซูซือหานเห็นแบบนั้นถึงค่อยผ่อนคลายลง "ฉินล่าง ผ้าขนหนูนี่…"

"ผิวตรงหน้าท้องบอบบางมาก ถ้าลูกประคบสัมผัสโดยตรงจะร้อนเกินไป รองผ้าขนหนูไว้ชั้นหนึ่งจะช่วยผ่อนความร้อนลงได้ นอนนิ่งๆ สบายใจได้เลย"

ซูซือหานไม่พูดอะไรอีก เอนกายเพลิดเพลินไปกับสัมผัสอันนุ่มนวลของฉินล่างอย่างเงียบๆ

ไออุ่นแผ่ซ่านจากหน้าท้องไปทั่วทั้งร่างกาย การประคบร้อนในตอนเช้าก็รู้สึกสบายตัวอย่างยิ่ง ราวกับว่าร่างกายที่นอนมาทั้งคืนกลับมาสดชื่นกระปรี้กระเปร่า รูขุมขนทั่วร่างเปิดกว้าง สูดรับอากาศบริสุทธิ์ยามเช้าได้อย่างเต็มปอด

"ฉินล่าง วันนี้คุณต้องไปเรียนไหมคะ"

"ไปครับ ช่วงเช้าเก้าโมงกว่ากับช่วงบ่ายสองโมงกว่ามีเรียน แต่ตอนเที่ยงผมจะกลับมาทำกับข้าวให้ แล้วอยู่เป็นเพื่อนเธอกับลูกๆ นอนพักสักหน่อยค่อยไป" ฉินล่างพูดพลางยิ้ม

ซูซือหานครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น "ฉินล่าง เรื่องร้านน่ะ ฉันมีความคิดอยู่อย่างหนึ่งค่ะ"

"หืม ว่ามาสิ" ฉินล่างยังคงตั้งอกตั้งใจนวดประคบต่อไป

"ฉันคิดว่า ในเมื่อพวกเราจะเปิดร้านกันแล้ว สู้ทำให้มันใหญ่ขึ้นและครอบคลุมกว่านี้ดีกว่าไหมคะ เพราะยังไงเราก็เตรียมตัวกันมาตั้งนานแล้ว น่าจะลองคิดเผื่อให้กว้างขึ้นอีกหน่อย" ซูซือหานกล่าว

ฉินล่างหันไปมองเธอ "ใหญ่ขึ้น ครอบคลุมขึ้นเหรอ"

ซูซือหานอธิบายว่า "ใช่ค่ะ เราเปิดพร้อมกันทั้งหน้าร้าน ร้านค้าออนไลน์ รวมถึงร้านบนโต่วอินและร้านบนวีแชต เปิดบริการไปพร้อมๆ กันทั้งออนไลน์และออฟไลน์เลยไงล่ะคะ"