บทที่ 77 วิดีโอที่ซูซือหานถ่ายเริ่มมีกระแสขึ้นมาแล้ว

ฉินล่างมองพวกเขาแล้วยิ้มพลางเอ่ย "ได้ งั้นยกหน้าที่นี้ให้พวกมึงแล้วกัน"

พูดจบ เขาก็กดโอนอั่งเปาให้คนละสองร้อยหยวน

งานพาร์ตไทม์ของเด็กมหา'ลัยส่วนใหญ่ก็คือแจกใบปลิวเนี่ยแหละ แต่วันหนึ่งมักจะได้แค่ร้อยกว่าหยวน ไม่ถึงสองร้อยด้วยซ้ำ ครั้งนี้ฉินล่างกะจะพิมพ์แค่สามพันใบ เน้นกลุ่มนักศึกษาละแวกใกล้เคียงเป็นหลัก ย่านมหาวิทยาลัยคนเยอะอยู่แล้ว และเด็กนักศึกษาก็บอกต่อกันได้ดี ดังนั้นใบปลิวจึงไม่ต้องเตรียมไว้เยอะเกินไป

รูมเมตสามคน แบ่งกันคนละหนึ่งพันใบ ไปยืนแจกตรงจุดที่คนพลุกพล่าน ราวๆ สองชั่วโมงก็น่าจะแจกหมดแล้ว

เงินสองร้อยหยวนนี้จึงถือว่าให้เยอะมากทีเดียว

แต่เหล่ารูมเมตกลับไม่ยอมรับเงิน

"เฮียล่าง ช่วยงานมึงแล้วยังจะให้เงินอีกเหรอ มึงเห็นพวกกูเป็นคนยังไงวะ" หยางปินเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์

ซุนซวี่เสริมขึ้น "นั่นสิ เฮียล่าง ความสัมพันธ์ระดับพวกเราแล้ว เรื่องขี้ปะติ๋วอย่างแจกใบปลิวมันไม่ต้องใช้เงินหรอก ตอนนี้มึงต้องเลี้ยงพี่สะใภ้กับลูกๆ ตั้งสามคน ไหนจะต้องเปิดร้านอีก ต้องประหยัดเงินไว้นะเว้ย"

ฉินล่างตบไหล่พวกเขาเบาๆ พลางเอ่ย "กูให้พวกมึงก็รับๆ ไปเถอะ อย่าพูดมากน่า กูมีเงินเปิดร้านได้ ก็แปลว่ารวยกว่าพวกมึงตั้งเยอะ เอ้า รับไปให้หมด ไม่งั้นกูไปจ้างคนอื่นมาแจกแทนจริงๆ ด้วย"

ทั้งสามคนพอได้ยินเขาพูดแบบนั้น ถึงยอมรับเงินไป

โจวฉีมองฉินล่างแล้วเอ่ย "ดูท่าเฮียล่างเราจะซุ่มรวยไม่เบา งั้นพวกกูขออวยพรให้ร้านใหม่ของเฮียขายดิบขายดี เงินทองไหลมาเทมาเลยละกัน!"

ฉินล่างพาพวกเขาไปพิมพ์ใบปลิว จากนั้นก็ช่วยวางแผนเรื่องจุดแจกให้

จุดแรกคือหน้าซูเปอร์มาร์เก็ตฮว่ารุ่น ซึ่งเป็นซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ที่อยู่ใกล้โซนมหาวิทยาลัยที่สุด คนเดินผ่านไปมาเยอะมาก จุดที่สองคือถนนสายของกิน แหล่งรวมตัวของเหล่านักศึกษาเช่นกัน และจุดสุดท้ายคือถนนคนเดิน ที่นี่มีร้านค้าเปิดอยู่เพียบ สินค้าหลากหลาย วันว่างๆ เด็กมหา'ลัยก็ชอบมาเดินเล่นแถวนี้กัน

หลังจากส่งทั้งสามคนไปถึงจุดหมายเรียบร้อยแล้ว ฉินล่างจึงค่อยเดินทางกลับบ้าน

ช่วงบ่ายวันนี้ ซูซือหานเองก็ไม่ได้อยู่บ้านเฉยๆ เลย ฉินล่างบอกให้เธออย่าหักโหมจนเหนื่อยเกินไป แต่เธอกลับไม่รู้สึกเหนื่อยสักนิด ตอนเที่ยงพอฉินล่างลุกจากเตียง เธอก็รีบลุกตามทันที มัวแต่ง่วนอยู่กับการปั้นช่องโต่วอิน ตัดต่อคลิป แล้วโพสต์ผลงานลงไป ทำอย่างกระตือรือร้นสุดๆ

พอคิดว่ากำลังลงแรงเพื่ออนาคตของครอบครัวเล็กๆ ของพวกเขา ซูซือหานก็รู้สึกเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข

เธอโพสต์คลิปลงโต่วอินติดต่อกันไปหลายคลิป แต่ผลตอบรับกลับไม่ค่อยเป็นที่น่าพอใจนัก ผู้ใช้งานบนโต่วอินมีเยอะมาก แต่ละวันมีคลิปสั้นลงใหม่นับไม่ถ้วน การจะโดดเด่นขึ้นมาท่ามกลางคลิปมหาศาลพวกนั้น ไม่ใช่แค่ต้องอาศัยเวลา แต่ยังต้องพึ่งโชคช่วยด้วย

หลายวันต่อมา ผลตอบรับก็ยังคงเป็นแบบนี้ ยอดวิวของแต่ละคลิปมีเพียงแค่ไม่กี่ร้อย ส่วนยอดไลก์ยิ่งน้อยจนน่าใจหาย คาดว่าบางคนคงมือลั่นไปโดนเสียมากกว่า ยอดผู้ติดตามยิ่งน่าสงสารเข้าไปใหญ่ มีอยู่แค่ห้าคนถ้วน

ซูซือหานแอบท้อใจอยู่บ้าง แต่พออยู่ต่อหน้าลูกๆ เธอก็ยังคงยิ้มแย้มสดใส ไม่อยากให้เรื่องนี้มารบกวนชีวิตที่มีความสุขของตัวเองและลูกๆ

ทารกน้อยไร้เดียงสาทั้งสามคนยังไม่เข้าใจความกังวลของหม่าม้า ต่างพากันหัวเราะร่าเริงอยู่บนโซฟา

เมื่อคืนฉินล่างเพิ่งจะแกะสลักของเล่นชิ้นใหม่ให้พวกเขา เป็นสร้อยข้อมือเม็ดท้อที่แกะสลักจากเม็ดท้อ ด้านในเจาะโปร่ง ด้านนอกสลักเป็นลวดลายและรูปทรงต่างๆ ร้อยด้วยเชือกถักสีแดง

ของชิ้นนี้มีความหมายมงคลมาก เด็กเล็กพกติดตัวไว้จะช่วยกันตกใจสะดุ้ง ปัดเป่าเภทภัยสิ่งชั่วร้าย และยังแฝงความหมายถึงความปรองดองผาสุกอีกด้วย

เด็กๆ ทั้งสามชอบสร้อยข้อมือเม็ดท้อชิ้นใหม่นี้กันใหญ่ พอเซวียนเซวียนหยิบไปเล่น อวี่ถงกับเข่อซินก็คลานเข้ามาแย่ง ภาพตรงหน้าเลยดูครึกครื้นขึ้นมาทันตา

ซูซือหานหลุดขำออกมา พลางหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายคลิปวิดีโอไว้ อยากจะบันทึกช่วงเวลาแสนอบอุ่นนี้เก็บไว้ดู

พอถ่ายเสร็จ หน้าจอมือถือก็มีแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา แสดงว่ามีผู้ใช้ที่ไม่รู้จักกดติดตามช่องโต่วอินของเธอ

ซูซือหานเม้มปากเล็กน้อย กดเข้าไปดูแวบหนึ่ง ปรากฏว่าเป็นบัญชีโต่วอินทั่วไป สงสัยคงมือลั่นไปโดนอีกละมั้งเนี่ย

เธออดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเบาๆ เงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเจ้าตัวเล็กไร้เดียงสาทั้งสามไม่แย่งสร้อยข้อมือกันแล้ว ต่างพากันหันมามองเธอตาแป๋วด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ซูซือหานพลันปิ๊งไอเดียขึ้นมา

การปั้นช่องโต่วอิน ไม่จำเป็นต้องมุ่งเน้นจุดประสงค์ชัดเจนตั้งแต่แรกด้วยการโพสต์ภาพผลงานแบบทื่อๆ เสมอไปนี่นา เพราะระบบอัลกอริทึมเองก็ยังจับทางไม่ได้ว่าช่องนี้ทำอะไรกันแน่ จึงยังไม่สามารถดันคลิปไปหากลุ่มคนที่ชื่นชอบงานแกะสลักได้อย่างแม่นยำ

ถ้าอย่างนั้น สู้ใช้คลิปแนวอื่นมาช่วยเรียกร้องความสนใจและดึงดูดผู้ติดตามก่อนดีกว่า รอจนยอดผู้ติดตามครบหนึ่งพันคนแล้วสามารถเปิดตะกร้าเหลืองได้ ค่อยคิดเรื่องเชื่อมโยงกับร้านค้าเถาเป่าก็ยังไม่สาย!

ซูซือหานกลับมากระตือรือร้นอีกครั้ง รีบนำคลิปของลูกๆ ทั้งสามคนที่เพิ่งถ่ายเมื่อกี้มาตัดต่อคร่าวๆ แล้วโพสต์ลงในบัญชีโต่วอินทันที พร้อมกับเปลี่ยนแฮชแท็กจากแนวด้านศิลปะงานแกะสลักไม้ มาเป็นหมวดชีวิตประจำวันและเจ้าตัวเล็กสุดน่ารักแทน

หลังจากโพสต์คลิปเสร็จ ฉินล่างก็กลับมาถึงบ้านพอดี ซูซือหานจึงวางมือถือไว้ข้างๆ แล้วพาลูกๆ ไปนั่งเล่นกับเขา

จนกระทั่งถึงเวลาอาหารเย็น ซูซือหานถึงนึกขึ้นได้ว่าลืมมือถือไว้ พอนำมาดูก็พบว่ามีการแจ้งเตือนจากโต่วอินเด้งขึ้นมาเต็มหน้าจอ

ซูซือหานชะงักไปครู่หนึ่ง ในใจคิดว่าคลิปโต่วอินที่โพสต์ไปเมื่อช่วงบ่ายคงจะไวรัลเข้าแล้ว

เธอตื่นเต้นรีบกดเปิดแอปโต่วอิน กล่องข้อความแจ้งเตือนขึ้นว่าเก้าสิบเก้าบวกไปแล้ว คลิปของลูกแฝดสามที่เพิ่งโพสต์ไปเมื่อบ่าย ยอดไลก์พุ่งไปถึงห้าร้อยกว่า และยังคงทยอยเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ยอดวิวตอนนี้แตะห้าหมื่นแล้ว แถมยังมีผู้ติดตามเพิ่มขึ้นมาอีกสามร้อยคน คอมเมนต์ก็มีมากกว่าสองร้อยข้อความ

เมื่อเห็นตัวเลขเหล่านี้ ซูซือหานก็หันไปมองฉินล่างด้วยความตื่นเต้นจนแทบพูดไม่ออก

ฉินล่างเห็นท่าทางของเธอ จึงถามด้วยความสงสัย "เป็นอะไรไปเหรอ มีเรื่องอะไรน่าดีใจขนาดนั้น"

ซูซือหานไม่รู้จะพูดยังไง เลยยื่นหน้าจอมือถือให้เขาดูตรงๆ

ฉินล่างมองการแจ้งเตือนของโต่วอินที่ยังคงเด้งรัวๆ ไม่หยุด ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มแล้วเอ่ยว่า "ยินดีด้วยนะซือหาน ในที่สุดก็มีคลิปไวรัลคลิปแรกจนได้"

หลายวันมานี้ซูซือหานคอยดูแลช่องโต่วอินตลอด ฉินล่างรู้เรื่องนี้ดี เห็นเธอนั่งเครียดเพราะไม่มีคนดู ฉินล่างเคยคิดจะยอมควักเงินยิงแอดโปรโมตให้ แต่ซูซือหานไม่ยอม เธออยากลองพึ่งพาความสามารถของตัวเองดูก่อน อีกอย่างหน้าร้านก็ลงเงินทุนไปไม่น้อยแล้ว ช่องทางโต่วอินเธอก็เพิ่งลองทำเป็นครั้งแรก ในช่วงแรกเริ่มจึงไม่อยากทุ่มเงินเยอะเกินไป

ซูซือหานมีความสุขมาก ถือมือถือคอยเลื่อนอ่านคอมเมนต์ทีละข้อความ ส่วนใหญ่เป็นคอมเมนต์ที่ชมว่าเด็กๆ น่ารักขนาดไหน แต่ก็มีคนสังเกตเห็นของเล่นที่เด็กๆ แย่งกันอยู่ แล้วถามเข้ามาว่าเป็นงานแฮนด์เมดใช่ไหม บอกว่าดูประณีตมาก พร้อมกับถามว่าซื้อมาจากที่ไหน

และยังมีคนเลื่อนย้อนไปดูรูปโปรโมตร้านที่ซูซือหานเคยโพสต์ไว้ก่อนหน้านี้ แล้วส่งข้อความมาถามว่างานฝีมือพวกนี้ขายไหม สามารถสั่งทำสร้อยข้อมือเม็ดท้อแบบนี้ได้หรือเปล่า

แม้เสียงสอบถามพวกนี้จะมีแค่ส่วนน้อย แต่ได้ผลลัพธ์ขนาดนี้ ซูซือหานก็พอใจมากแล้ว

ระหว่างที่กินข้าว ยอดสถิติต่างๆ ของคลิปนี้ก็ยังคงพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ผู้ติดตามก็เพิ่มขึ้นไม่หยุด ซูซือหานดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ เฝ้ามองจอมือถือไม่วางตาพลางคุยกับฉินล่างเรื่องคอมเมนต์เหล่านั้นอย่างสนุกสนาน

ฉินล่างเองก็พลอยยินดีไปด้วย เขายิ้มพลางเอ่ยขึ้น "ซือหาน พวกเรากินข้าวก่อนเถอะ คอมเมนต์พวกนั้นเดี๋ยวค่อยดูก็ได้ อย่าปล่อยให้ตัวเองหิวสิ"

"อื้อๆ" ซูซือหานได้ยินดังนั้นจึงยอมวางมือถือลงอย่างว่าง่าย แล้วก้มหน้าเริ่มกินข้าว

กินไปได้แค่สองคำ เธอก็นึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง จึงเอ่ยกับฉินล่าง "ฉินล่าง วันนี้ฉันไปอ่านพวกกระทู้เกี่ยวกับการเปิดร้านมา เห็นเขาบอกว่างานออกแบบเชิงศิลปะบางอย่างก็ต้องยื่นขอสิทธิบัตรการออกแบบด้วยนะ วอลนัตลูกที่นายแกะสลักเมื่อคราวก่อนประณีตขนาดนั้น ฉันคิดว่าเอามาเป็นสมบัติประจำร้านเราได้เลย น่าจะลองไปยื่นขอสิทธิบัตร หรือไม่ก็จดลิขสิทธิ์ไว้ดีไหม"