บทที่ 78 เปิดร้าน พ่อฉินช่วยหาฤกษ์มงคล

พอฉินล่างได้ยินก็พยักหน้าเห็นด้วย "อืม ต้องยื่นทั้งลิขสิทธิ์แล้วก็สิทธิบัตรการออกแบบเลย สิทธิบัตรคุ้มครองครอบคลุมกว่า แต่ลิขสิทธิ์จะมีระยะเวลาคุ้มครองยาวนานกว่า ในเมื่อเป็นสมบัติประจำร้านของเรา ก็ทำควบคู่กันไปทั้งสองอย่างเลย พรุ่งนี้เช้าผมจะแวะไปจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย"

ซูซือหานพยักหน้าอย่างมีความสุข

เมื่อเห็นว่างานเตรียมการทุกอย่างค่อยๆ สำเร็จลุล่วงไปทีละขั้น แถมในห้องหนังสือยังมีผลงานชิ้นใหม่ๆ เพิ่มขึ้นอีกเพียบ ซูซือหานก็ยิ่งรู้สึกเปี่ยมไปด้วยความหวังและความตื่นเต้นกับร้านซานฉินไจของพวกเขา

จนกระทั่งก่อนนอน มือถือถึงได้สงบลงในที่สุด ซูซือหานก้มดูยอดตัวเลขสรุป คลิปวิดีโอของเหล่าเจ้าตัวน้อยมียอดเข้าชมสูงถึงหนึ่งแสนครั้ง มียอดกดไลก์เกือบหนึ่งพัน และคอมเมนต์อีกกว่าห้าร้อยข้อความ เธอยังได้ผู้ติดตามเพิ่มขึ้นมาจากคลิปนี้อีกห้าร้อยกว่าคน ตอนนี้มียอดผู้ติดตามรวมทั้งหมด 556 คนแล้ว

ซูซือหานมองตัวเลขเหล่านี้แล้วหันไปพูดกับฉินล่างอย่างเบิกบานใจ "ฉินล่าง ร้านค้าบนโต่วอินของพวกเรา ลูกๆ ต้องกลายเป็นผู้มีพระคุณเบอร์หนึ่งแน่ๆ เลยค่ะ~"

——

สามวันต่อมา ฉินล่างถือใบรับรองสิทธิบัตรกลับมาที่บ้าน ส่วนลิขสิทธิ์นั้นได้รับการอนุมัติประกาศไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

ช่วงนี้เมื่อได้รับการบำรุงดูแลอย่างใส่ใจจากฉินล่าง ร่างกายของซูซือหานจึงฟื้นตัวดีขึ้นมาก ผิวพรรณเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล ประกอบกับร้านใกล้จะเปิดให้บริการ เรื่องมงคลกำลังใกล้เข้ามา แววตาของเธอจึงยิ่งทอประกายสดใสมีชีวิตชีวา

บัญชีโต่วอินที่เธอรับผิดชอบดูแลอยู่มีผู้ติดตามเพิ่มขึ้นมาอีกในช่วงสามวันนี้ ตั้งแต่ใช้เจ้าตัวน้อยสุดน่ารักทั้งสามคนมาเป็นนายแบบนางแบบตัวจิ๋ว ยอดการรับชมก็พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว แม้หลังจากนั้นจะยังไม่มีคลิปไหนที่ไวรัลระเบิดระเบ้อเท่ากับคลิปแรก แต่ยอดเข้าชมก็ทรงตัวอยู่ที่ระดับหลักหมื่น และจำนวนผู้ติดตามก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้นจนแตะ 1,105 คนแล้ว

ทันทีที่ซูซือหานตื่นขึ้นมาเห็นตัวเลขนี้ เธอก็รีบเอามือถือไปยื่นให้ฉินล่างดูเป็นคนแรก

"ฉินล่าง บัญชีโต่วอินของซานฉินไจเราทะลุพันคนแล้วนะ เราเปิดใช้งานตะกร้าเหลืองได้แล้ว พอดีกับที่ขั้นตอนเปิดร้านเถาเป่าก็อนุมัติผ่านแล้วเหมือนกัน พอบนนั้นลงสินค้าเสร็จเมื่อไหร่ ก็จะผูกเข้ากับตะกร้าเหลืองได้เลย ลูกค้าสามารถกดลิงก์ข้ามไปซื้อที่เถาเป่าได้ในคลิกเดียว!"

ฉินล่างเห็นเธอตื่นเต้นขนาดนั้นก็พลอยยิ้มดีใจไปด้วย ทว่าเขาก็หยิบมือถือขึ้นมาแล้วเปิดแอปพลิเคชันวีแชตอีกบัญชีหนึ่งขึ้นดู พลางเอ่ยว่า "ซือหาน กระแสทางวีแชตถือว่าธรรมดามากเลย พอแจกใบปลิวออกไป ก็มีคนแอดมาไม่กี่สิบคนเอง แถมส่วนใหญ่ก็อยากจะเดินทางมาดูแล้วซื้อที่หน้าร้านจริงมากกว่า"

ซูซือหานฟังแล้วก็พยักหน้ารับ "เป็นเรื่องปกติแหละค่ะฉินล่าง สินค้าที่เราขายคืองานหัตถกรรม จุดขายหลักของเราคืองานแกะสลักด้วยมือ ใครๆ ก็ย่อมอยากมาเลือกดูชิ้นงานจริงกับตากันทั้งนั้น ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็รีบกำหนดวันเปิดหน้าร้านจริงให้เร็วขึ้นหน่อยดีไหมคะ"

ฉินล่างเอ่ยขึ้น "ตกลง ช่วงนี้ผมแกะสลักไม้กับทำสร้อยข้อมือลูกประคำไว้เยอะพอสมควร ตั้งแต่วันที่ตัดสินใจเปิดร้านจนถึงตอนนี้ ก็น่าจะมีสินค้าสะสมไว้เกือบหนึ่งพันชิ้นแล้ว รับมือกับวันเปิดหน้าร้านจริงได้สบายๆ เลย ส่วนร้านค้าออนไลน์ก็เริ่มจัดการไปพร้อมกันได้ เอาสินค้าลงไว้สักสองสามอย่าง แล้วค่อยแปะลิงก์สำหรับงานสั่งทำพิเศษไว้"

เมื่อซูซือหานได้ยินเช่นนั้น แววตาก็ยิ่งเปล่งประกายสดใส เอ่ยขึ้นอย่างกระตือรือร้น "งั้นพวกเรามาเริ่มเตรียมงานเปิดร้านกันเถอะค่ะ~"

การเปิดร้านใหม่ สิ่งแรกสุดที่ต้องกำหนดให้ได้ย่อมเป็นฤกษ์วันเปิดร้าน

ซูซือหานเอ่ย "ถึงแม้ฉันจะเป็นพวกยึดหลักวัตถุนิยม แต่ฉันว่าธรรมเนียมของบรรพบุรุษเราก็น่าสนใจดีนะคะ พวกเรามาเลือกฤกษ์งามยามดีกันเถอะ วันมงคลที่เหมาะสำหรับการเปิดร้าน เอาฤกษ์เอาชัยสักหน่อย~"

ฉินล่างพยักหน้า "ได้สิ"

เขาหยิบมือถือออกมากดเปิดดูปฏิทิน ซูซือหานรีบชะโงกหน้าเข้ามาดูใกล้ๆ ทั้งสองคนช่วยกันศึกษารายละเอียด

ผ่านไปครู่หนึ่ง ซูซือหานก็ขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อย "บนปฏิทินไม่ได้บอกไว้เลยว่าวันไหนเป็นฤกษ์ดีบ้าง แล้วฉันก็จำได้ว่าฤกษ์มงคลยังแบ่งออกเป็นหลายประเภทด้วย เช่น บางวันเหมาะกับแต่งงาน บางวันเหมาะกับการย้ายบ้าน แล้ววันไหนกันแน่ที่เหมาะกับการเปิดร้าน ฉันดูไม่เป็นเลยค่ะ หรือว่าคุณลองเลือกดูหน่อยสิ?"

ฉินล่างทำสีหน้าไม่ต่างจากเธอ สำหรับเรื่องฤกษ์ผานาทีของบรรพบุรุษ วัยรุ่นอายุยี่สิบปีอย่างพวกเขาทั้งสองคนไม่ได้มีความรู้ความเข้าใจเลยสักนิด

เขาผายมือออกอย่างจนปัญญา "ผมก็ดูไม่รู้เรื่องเหมือนกัน"

"งั้น… หรือว่าจะไปหาซินแสฮวงจุ้ยมาช่วยดูให้ดีคะ หรือไม่ก็หมอดูสักคน?" ซูซือหานเอียงคอถาม

ฉินล่างหัวเราะเบาๆ "ทำแบบนั้นก็ได้อยู่หรอก แต่เราจะไปตามหาจากที่ไหนกันล่ะ"

ซูซือหานส่ายหน้า

ขณะที่ทั้งคู่กำลังจนปัญญากันอยู่นั้น เสียงมือถือของฉินล่างก็ดังขึ้นกะทันหัน เป็นสายเรียกเข้าจากแม่ของเขานั่นเอง

พอซูซือหานเห็นว่าเป็นแม่สามีในอนาคตโทรมา เธอก็รีบนั่งตัวตรงแหน็ว "ฉัน… ฉันไปดูลูกๆ ก่อนนะคะ"

พูดจบ เธอก็รีบปลีกตัวเดินกลับเข้าไปในห้องนอนทันที

เพราะยังไม่เคยพบหน้าแม่สามีมาก่อน ซูซือหานจึงยังรู้สึกขวยเขินอยู่บ้าง~

ฉินล่างมองแผ่นหลังที่รีบเดินหนีไปด้วยความเขินอายของเธอแล้วก็ก้มหน้าอมยิ้มอย่างเอ็นดู

เมื่อเขากดรับสาย เสียงของแม่ฉินก็ดังแว่วมาตามสายทันที

"ลูก กำลังยุ่งอยู่หรือเปล่า แม่โทรมาขัดจังหวะอะไรไหม?"

แม่ฉินรู้ดีว่าช่วงนี้ลูกชายมีภาระให้จัดการมากมาย ทั้งต้องคอยดูแลภรรยา และยังต้องเตรียมเปิดร้านอีก

"ไม่ครับแม่ ผมกำลังนั่งพักอยู่ที่ห้องนั่งเล่น วันนี้ที่ร้านไม่ค่อยยุ่งเหรอครับ"

"ก็พอได้จ้ะ เรื่องทางบ้านลูกไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ แม่จะบอกว่า ลูกต้องซื้อไก่แก่มาตุ๋นกินบ่อยๆ นะ มันดีต่อร่างกาย มีคุณค่าทางโภชนาการสูง รู้ไหมจ๊ะ แล้วรู้หรือเปล่าว่าต้องแยกแยะไก่แก่แท้ๆ กับพวกไก่กระทงโตเร็วยังไง ทุกวันนี้ในตลาดมีไก่โตเร็วเต็มไปหมด แบบนั้นห้ามซื้อเด็ดขาดเลยนะ พวกนั้นมันฉีดฮอร์โมนทั้งนั้น…" ว่าแล้วแม่ฉินก็เริ่มเปิดประเด็นเรื่องนี้ พลางสอนวิธีดูความแตกต่างระหว่างไก่โตเร็วกับไก่แก่แท้ๆ ให้ฉินล่างฟังยกใหญ่

ฉินล่างรีบหยิบสมุดขึ้นมาจดโน้ตไว้ เรื่องนี้สำคัญมากจริงๆ

ตอนนี้ซูซือหานกำลังอยู่ในช่วงให้นมบุตร จะกินเนื้อสัตว์ที่มีสารเร่งฮอร์โมนพวกนั้นไม่ได้เด็ดขาด

หลังจากคุยกันไปพักใหญ่ ฉินล่างก็นึกขึ้นได้เรื่องฤกษ์เปิดร้าน จึงเอ่ยถามแม่ฉินขึ้นว่า "แม่ครับ ผมจำได้ว่าเหมือนพ่อจะดูปฏิทินโบราณเป็นใช่ไหมครับ"

"ใช่จ้ะ พ่อเขาดูเป็น มีอะไรเหรอลูก" น้ำเสียงของแม่ฉินเจือไปด้วยความตื่นเต้นระริก

หรือว่าเรื่องของลูกชายกับสะใภ้จะลงเอยกันแล้ว ดูฤกษ์งามยามดีเพื่อหาวันแต่งงานใช่ไหมเนี่ย

ฉินล่างไม่รู้เลยสักนิดว่าความคิดของแม่เตลิดเปิดเปิงไปไกลถึงจุดนั้นแล้ว เขาตอบกลับไปว่า "พอดีร้านเล็กๆ ของผมใกล้จะเปิดแล้วครับ แต่ยังไม่รู้ว่าจะเลือกวันไหนดีถึงจะเหมาะสม"

พอแม่ฉินได้ยินว่าเป็นเรื่องเปิดร้านก็ไม่ได้รู้สึกผิดหวัง แม้จะไม่ใช่เรื่องแต่งงาน แต่การเปิดร้านก็เป็นเรื่องที่ดีมาก สร้างเนื้อสร้างตัวสำเร็จเมื่อไหร่ เรื่องแต่งงานก็คงอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้ว~

แม่ฉินรีบพูดทันที "เรื่องนี้พ่อเขาถนัดนัก เดี๋ยวแม่ให้เขาช่วยเปิดดูให้เดี๋ยวนี้เลย!"

พูดจบ แม่ฉินก็ส่งเสียงตะโกนเรียกพ่อฉินผ่านโทรศัพท์ บอกให้เขามาช่วยเปิดดูปฏิทินเพื่อหาฤกษ์มงคลสำหรับเปิดร้าน

ครู่ต่อมา พ่อฉินก็เป็นฝ่ายรับสายไปพูด "ลูก พ่อดูปฏิทินให้แล้วนะ มะรืนนี้เป็นฤกษ์ดีเหมาะกับการเปิดกิจการเลยล่ะ แต่มันจะกระชั้นชิดไปหน่อยไหม ถ้ามะรืนนี้ไม่ทัน ก็คงต้องรอไปอีกหนึ่งสัปดาห์ วันอังคารของสัปดาห์ถัดไปก็เป็นวันดีเหมือนกัน"

ฉินล่างได้ยินดังนั้นจึงรีบตอบกลับทันที "มะรืนนี้ไม่มีปัญหาครับพ่อ งานเตรียมการส่วนใหญ่ทำเสร็จเกือบหมดแล้วครับ"

พอแม่ฉินได้ยินเข้าก็รีบแย่งมือถือไปพูดต่อ "งั้นก็เอามะรืนนี้เลยลูก ส่งที่อยู่ร้านมานะ เดี๋ยวแม่กับพ่อจะสั่งกระเช้าดอกไม้ส่งไปแสดงความยินดีให้ถึงที่สักสองกระเช้า"

"ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอกครับแม่" ฉินล่างหัวเราะ

แม่ฉินเอ่ยว่า "ลำบากอะไรกันล่ะจ๊ะ~ ร้านใหม่ของลูกชายแม่เปิดทั้งที พ่อกับแม่ก็ต้องส่งกระเช้าดอกไม้ไปให้อยู่แล้ว เอาฤกษ์เอาชัยไงลูก~"

ฉินล่างนึกถึงคำพูดของซูซือหานเมื่อครู่ที่บอกว่าอยากได้ฤกษ์งามยามดีเพื่อเอาฤกษ์เอาชัยเหมือนกันไม่มีผิด