บทที่ 79 กำหนดวันกลับบ้านกับแม่ยาย

เขาหลุดขำออกมาเบาๆ อย่างช่วยไม่ได้ พลางเอ่ย “ครับ งั้นเดี๋ยวผมส่งที่อยู่ไปให้ในวีแชตนะครับ”

พอพูดจบ โทรศัพท์ก็ถูกพ่อฉินคว้าไปอีกรอบ “เสี่ยวล่าง ร้านแกใกล้จะเปิดแล้ว พ่อกับแม่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรมาก แต่ในฐานะพ่อ พ่อมีเรื่องต้องเตือนสติแกสักสองสามคำ”

พอได้ยินน้ำเสียงของพ่อฉิน ฉินล่างก็ปรับท่าทีจริงจังขึ้นมาทันที “ครับพ่อ ว่ามาได้เลย”

“การเปิดร้าน สิ่งสำคัญที่สุดคือสินค้า ร้านค้าที่มีหน้าร้านจริงถ้าอยากจะอยู่รอดได้นานและมีกำไร แกต้องใส่ใจทำสินค้าออกมาให้ดี การบริการก็ต้องดีด้วย ต้องจริงใจกับลูกค้า ไม่ว่าจะเป็นก่อนการขายหรือหลังการขาย ต้องรักษาผลประโยชน์ของลูกค้าให้ดี แบบนี้ถึงจะอยู่ได้ยาวๆ ลูกค้าถึงจะแวะเวียนมาไม่ขาดสาย เข้าใจไหม”

“เข้าใจครับพ่อ เรื่องพวกนี้ผมรู้ดีครับ”

“อืม” พ่อฉินเงียบไปครู่หนึ่งทางปลายสาย ก่อนจะเอ่ย “ตั้งใจทำนะ พ่อเชื่อมั่นในตัวแก”

พอวางสายไป พ่อฉินก็เปลี่ยนจากสีหน้าเคร่งขรึมเมื่อครู่เป็นหัวเราะร่าออกมาอย่างมีความสุข

แม่ฉินค้อนใส่เขาทีหนึ่งพลางเอ่ย “เมื่อกี้ยังเก๊กขรึมใส่ลูกอยู่เลย ตอนนี้เก็บอาการไม่อยู่แล้วล่ะสิ!”

“ลูกชายบ้านเราเนี่ย เผลอแป๊บเดียวก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ตอนนี้ถึงขั้นเริ่มต้นทำธุรกิจเปิดร้านเองแล้วด้วย ดียิ่งกว่าอะไรอีก” ยิ่งคิดแม่ฉินก็ยิ่งมีความสุข

พ่อฉินเองก็ดีใจ ก้มหน้าหัวเราะอย่างเบิกบานใจ

แม่ฉินพูดไปพูดมาก็เอ่ยขึ้นอีก “ไอ้ฉิน หรือว่าพวกเราจะไปจงไห่กันสักรอบดี ร้านของลูกใกล้จะเปิดแล้ว พวกเราไปช่วยงานก็น่าจะดีนะ!”

สำหรับเรื่องนี้ พ่อฉินยังคงมีจุดยืนเดิม เขาส่ายหน้าแล้วพูดว่า “อย่าไปเลย คราวก่อนลูกก็บอกแล้วว่าพวกเขาจัดการกันไหว ถ้าอย่างนั้นเราก็ต้องเชื่อใจเขา ถ้าไม่ไหวจริงๆ เชื่อเถอะว่าลูกต้องบอกพวกเราแน่”

“แต่ว่า…” แม่ฉินยังไม่วางใจ

พ่อฉินตบไหล่เธอพลางเอ่ย “ไม่มีแต่แล้ว ลูกเปิดร้านขึ้นมาได้ด้วยตัวเอง ก็แสดงว่าตอนนี้เขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว พวกเราสองคนผลุนผลันไปแบบนั้น ไม่แน่อาจจะช่วยอะไรไม่ได้ แถมยังจะกลายเป็นภาระให้ลูกเสียเปล่าๆ คนแก่อย่างพวกเรา ดูแลตัวเองให้ดีก็พอ ลูกไม่ได้เอ่ยปาก ก็อย่าไปเพิ่มความวุ่นวายเลย”

แม่ฉินได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้ารับเบาๆ “ก็จริง คนหนุ่มสาวสมัยนี้เขามีความคิดเป็นของตัวเอง พวกเราแก่แล้ว ตามความคิดพวกเขาไม่ทันหรอก ลูกชายกับลูกสะใภ้ก็อยู่ด้วยกัน ขืนพวกเราไปแล้วเกิดกระทบกระทั่งอะไรกันขึ้นมา ลูกชายจะลำบากใจเอา”

พ่อฉินพยักหน้าอย่างโล่งอกแล้วเอ่ย “ปล่อยให้ลูกลุยให้เต็มที่เถอะ พวกเราแค่ช่วยเขาดูแลตัวเองให้ดี คอยเป็นแนวหลังที่มั่นคงก็พอ”

“หาเงินให้ได้เยอะๆ หน่อย ถึงเวลาลูกชายจะซื้อบ้าน เราจะได้ช่วยได้บ้าง ตอนนี้ราคาบ้านที่จงไห่ปรับขึ้นแทบทุกวัน แพงขึ้นเรื่อยๆ แล้ว”

แม่ฉินได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้ารับอย่างหนักแน่น “อืม! พวกเราสองคนต้องขยันทำงานให้มากขึ้น หาเงินให้เยอะเข้าไว้ รีบซื้อบ้านให้ลูกที่จงไห่แต่เนิ่นๆ ถึงเวลาที่ลูกชายกับลูกสะใภ้จะแต่งงานกันจะได้มีเรือนหอใหม่ ทางแม่ยายจะได้พูดคุยกันง่ายขึ้นด้วย”

“พูดถึงเรื่องหาเงิน ไอ้ฉิน ช่วงนี้เขากำลังฮิตสั่งซื้อของสดแบบกรุ๊ปบายกัน ฉันอยากจะเอาเข้าระบบที่จุดรับส่งพัสดุของเราบ้างจัง”

พ่อฉินสูบบุหรี่ไปคำหนึ่งแล้วตบหน้าขาพลางพูดว่า “เอาสิ! ตามกระแสโลกให้ทัน! อะไรที่พอหาเงินเพิ่มได้ ก็หาเพิ่มซะ!”

จงไห่

หลังจากฉินล่างวางสาย เขาก็เดินไปบอกซูซือหานว่าพ่อฉินช่วยดูปฏิทินโบราณให้แล้ว วันมะรืนนี้เป็นฤกษ์ดี

ซูซือหานได้ยินดังนั้นก็เอ่ยด้วยความดีใจ “ดีจังค่ะ งั้นพวกเราก็เปิดร้านวันมะรืนนี้เลยนะ!”

“อืม” ฉินล่างพยักหน้าแล้วนั่งลงข้างเตียง เจ้าตัวเล็กทั้งสามคนหลับปุ๋ยไปแล้ว ภายในห้องเปิดโคมไฟตั้งโต๊ะแสงสีส้มละมุน บรรยากาศเงียบสงบสบายตา

เขาไม่ได้พูดถึงเรื่องเปิดร้านต่อ แต่กลับเอ่ยถึงแผนการช่วงปิดเทอมขึ้นมาแทน

“ซือหาน หลังร้านเปิดวันมะรืนนี้ อีกไม่นานพวกเราก็ต้องสอบปลายภาคแล้ว มหา'ลัยของเธอสอบวันที่ยี่สิบแปดกับยี่สิบเก้ามิถุนายนสองวันก็เสร็จ ส่วนของมหา'ลัยผมกำหนดไว้วันที่สามสิบมิถุนายนกับวันที่สองกรกฎาคม วันที่สามก็ยังต้องแวะเข้าไปอีกรอบ เพราะงั้นอย่างเร็วที่สุดก็ต้องเป็นวันที่สี่ถึงจะจัดการเรื่องที่มหา'ลัยเสร็จเรียบร้อย”

“ซือหาน พอเสร็จเรื่องที่มหา'ลัยแล้ว พวกเราไปบ้านเธอกัน ดีไหม?”

พอซูซือหานนึกถึงเรื่องที่จะต้องไปพบพ่อแม่ ในใจก็อดประหม่าขึ้นมาไม่ได้ แต่เมื่อสบเข้ากับสายตาของฉินล่าง เธอก็พยักหน้ารับเบาๆ

“แล้วเรื่องที่ร้านล่ะคะ…” เธอคิดขึ้นมาได้ว่าร้านเพิ่งจะเปิด แต่ถ้าหากเธอกับฉินล่างกลับไปกันหมด ที่ร้านก็จะไม่มีคนอยู่

“ช่วงปิดเทอมหน้าร้อน ร้านเราปิดไว้ก่อนก็ได้ แถวนี้เป็นเมืองมหาวิทยาลัย พอถึงวันหยุดยาวพวกนักศึกษาก็กลับบ้านกันหมด คนเดิมทีก็ไม่ได้เยอะอยู่แล้ว ถึงเปิดร้านไว้ก็คงไม่มีลูกค้าเดินเข้าร้านเท่าไหร่ อีกอย่าง เรื่องไปพบพ่อแม่เป็นเรื่องใหญ่ ต้องให้ความสำคัญเป็นอันดับแรกก่อน แล้วพอกลับไป พวกเราก็ยังเปิดร้านออนไลน์ต่อได้อยู่ดี”

“อื้อ ตกลงค่ะ เอาตามที่คุณจัดแจงเลย” ซูซือหานเอ่ยเสียงเบา

“วันที่สี่เสร็จเรื่องที่มหา'ลัยแล้ว พวกเราค่อยพักอีกวันเพื่อเก็บกวาดร้านกับเคลียร์เรื่องที่บ้าน จากนั้นวันที่หกค่อยเดินทางไปหยางเฉิง ดีไหมครับ?” เขาเอ่ยถามความเห็น

แม้เรื่องนี้จะตกลงกันไว้นานแล้ว แต่ฉินล่างก็รู้ดีว่าซูซือหานยังคงมีความกลัวเรื่องการพาเขาไปพบพ่อแม่อยู่ลึกๆ ดังนั้นเขาจึงถามความสมัครใจของเธออีกครั้ง

ซูซือหานสัมผัสได้ถึงความใส่ใจของเขา ในใจรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด ความกล้าพลันเพิ่มพูนขึ้นมาไม่น้อย

เธอยกมือขึ้นแตะหลังมือของฉินล่างเบาๆ แล้วพูดเสียงแผ่วทว่ามั่นคง “ตกลงค่ะ”

สิ้นเสียงของเธอ โทรศัพท์มือถือของซูซือหานก็ดังขึ้น

เป็นสายวิดีโอคอลจากฟางหย่าเสียน

การรับสายในครั้งนี้ ซูซือหานไม่ได้ตื่นตระหนกเหมือนคราวก่อนแล้ว เธอกดเปลี่ยนจากวิดีโอคอลเป็นสายสนทนาธรรมดาอย่างสุขุม

“ฮัลโหลค่ะแม่”

“ซือหาน ทำไมไม่เปิดกล้องล่ะลูก?” ฟางหย่าเสียนถาม

“รูมเมตกำลังอ่านหนังสือกันอยู่ค่ะ ไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ ตอนนี้หนูอยู่ที่ระเบียง มืดตื๋อมองอะไรไม่เห็นหรอกค่ะ” ซูซือหานหาข้ออ้างได้อย่างคล่องแคล่ว

ฟางหย่าเสียนไม่ได้คิดอะไรมาก จึงพูดว่า “จริงสิ พวกหนูใกล้สอบปลายภาคแล้วใช่ไหม? ช่วงนี้คงกำลังยุ่งกับการอ่านหนังสือทบทวนอยู่ล่ะสิ?”

“ค่ะ” คำพูดนี้ซูซือหานไม่ได้โกหก นอกจากเรื่องร้านค้าออนไลน์แล้ว เวลาว่างที่เหลือเธอก็นั่งดูเอกสารทบทวนบทเรียนตลอด

“ซือหาน ถึงจะเป็นการสอบปลายภาค แต่ก็อย่ากดดันตัวเองมากเกินไปนะลูก ต้องหาเวลาพักผ่อนบ้าง รักษาสุขภาพด้วย แม่เชื่อว่าหนูทำได้สบายอยู่แล้วล่ะ อ้อจริงสิ พวกของบำรุงที่แม่เอาไปให้คราวก่อน หนูได้กินบ้างหรือเปล่า?”

“กินแล้วค่ะ แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูดูแลตัวเองอย่างดีเลย”

“อืม” ฟางหย่าเสียนขานรับแล้วถามต่อ “ซือหาน คราวก่อนลูกบอกว่ายังไม่แน่ใจว่าปิดเทอมมีแพลนอะไรหรือเปล่า ตอนนี้กำหนดได้หรือยังลูก? ปิดเทอมหน้าร้อนปีนี้จะกลับบ้านได้วันไหนเหรอ?”

ซูซือหานเหลือบมองฉินล่างที่อยู่ข้างๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา “แม่คะ หนูจะกลับวันที่หกกรกฎาคมนี้ค่ะ”

หลังจากวางสาย ฟางหย่าเสียนก็ซ่อนรอยยิ้มไม่อยู่ เธอหันไปพูดกับพ่อซูที่นั่งมองหน้าจอคอมพิวเตอร์แต่เงี่ยหูฟังอยู่ตลอดว่า “ตาเฒ่าซู เมื่อกี้ลูกสาวบอกว่า วันที่หกกรกฎาคมนี้จะกลับบ้านแล้วนะ”

พ่อซูได้ยินเข้า สีหน้าก็เปี่ยมไปด้วยความยินดีเช่นกัน

“ให้ป้าแม่บ้านทำความสะอาดห้องของลูกสาวชุดใหญ่ใหม่อีกสักรอบดีไหม” พ่อซูเสนอขึ้นมา

ฟางหย่าเสียนยิ้มพลางเอ่ย “ห้องของลูก ป้าเขาก็เข้าไปเก็บกวาดให้ทุกวันอยู่แล้ว สะอาดเอี่ยมจะตายไป”