บทที่ 80 เฝ้ารออนาคต

พ่อซูขมวดคิ้วพูดว่า "ยังไงก็ไม่มีคนอยู่มาตั้งนานแล้ว ต้องทำความสะอาดอีกรอบ ของใช้ส่วนตัวก็เปลี่ยนใหม่ให้หมด แล้วก็บอกให้ป้าแม่บ้านซื้ออาหารทะเลสดๆ กลับมาด้วย ปูที่ลูกชอบกิน เลือกตัวแน่นๆ ซื้อมา แล้วก็…"

ฟางหย่าเสียนเห็นเขาพูดไม่หยุด ก็ก้มหน้ายิ้มแล้วเอ่ยว่า "ตาเฒ่าซู พอเป็นเรื่องของลูกสาวล่ะก็ ขี้บ่นขึ้นมาเชียวนะ ลูกยังต้องใช้เวลาอีกตั้งสิบกว่าวันกว่าจะถึงบ้าน ไม่ต้องรีบหรอก"

"สิบกว่าวันก็แป๊บเดียว ของพวกนี้ต้องเตรียมไว้แต่เนิ่นๆ" พ่อซูพูดอย่างจริงจัง

ฟางหย่าเสียนเห็นดังนั้นก็ถอนหายใจเบาๆ พลางว่า "ตาเฒ่าซู คุณเสียใจไหมล่ะ"

"เสียใจเรื่องอะไร" พ่อซูสงสัย

ฟางหย่าเสียนส่งสายตาค้อนให้เขาหนึ่งที "ตอนนั้นฉันจะให้ลูกเรียนมหาวิทยาลัยที่หยางเฉิง คุณก็ดันดึงดันจะให้ลูกสอบเข้ามหาวิทยาลัยจงไห่ ตอนนี้อยู่ไกลกันขนาดนี้ ปีกว่าถึงจะได้กลับมาสักครั้ง นี่มันความผิดใครกันล่ะ"

ในใจของพ่อซูเองก็รู้สึกเสียใจอยู่ไม่น้อย ที่ยอมให้ลูกสาวไปเรียนมหาวิทยาลัยที่จงไห่ก็เพราะตอนนั้นเธอสอบได้คะแนนสูง ทั้งยังชอบด้านการออกแบบแอนิเมชัน ซึ่งมหาวิทยาลัยจงไห่คือตัวเลือกที่ดีที่สุด ทว่าพอมาคิดดูในตอนนี้ มันช่างอยู่ไกลบ้านเหลือเกินจริงๆ

อย่างไรก็ตาม พ่อซูก็ยังคงพูดว่า "ลูกโตแล้ว ยังไงก็ต้องออกไปเผชิญโลกกว้าง จะให้อยู่ข้างกายพวกเราไปตลอดชีวิตก็ไม่ได้หรอก"

"แล้วถ้าเกิดลูกไปมีแฟนที่จงไห่ แล้วต้องแต่งงานไปอยู่ที่นั่นจะทำยังไงล่ะ" ฟางหย่าเสียนถาม

พ่อซูพลันชักสีหน้าเย็นชาขึ้นมาทันที "ลูกเพิ่งขึ้นปีสอง จะพูดเรื่องแต่งงานอะไรกัน!"

ฟางหย่าเสียนก็รีบส่ายหน้าตาม "ใช่ๆ ตอนนี้มากังวลเรื่องนี้มันยังเร็วไปจริงๆ"

"มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยต่างหาก! คุณอย่าคิดเพ้อเจ้อไปเรื่อย ลูกสาวพวกเราตั้งใจทุ่มเทให้กับการเรียน คุณอย่าไปพูดจาไร้สาระกับเธอล่ะ เดี๋ยวเธอจะคิดไปทางนั้นขึ้นมาจริงๆ"

"พอลูกเรียนจบมหาวิทยาลัย ยังไงก็ต้องกลับมาทำงานที่หยางเฉิงอยู่แล้ว วงการแอนิเมชันเนี่ย พัฒนาที่หยางเฉิงกับเผิงเฉิงเหมาะสมที่สุด เพราะงั้นเราอย่าเพิ่งคิดฟุ้งซ่านเลย อดทนรอให้ลูกเรียนจบมหาวิทยาลัยสี่ปีนี้ไปก่อน หลังจากนั้นก็เป็นวันเวลาดีๆ แล้ว" พ่อซูพูดพลางเต็มไปด้วยความคาดหวังต่ออนาคต

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของพ่อซู ฟางหย่าเสียนก็พลอยเปี่ยมไปด้วยความหวังต่ออนาคตขึ้นมาทันที เธอพยักหน้าอย่างหนักแน่น "อื้ม!"

——

วันต่อมาคือวันที่ 19 มิถุนายน ตรงกับวันเสาร์ เนื่องจากกำหนดเปิดร้านใหม่เป็นวันอาทิตย์ วันนี้ฉินล่างกับซูซือหานจึงตั้งใจจะไปดูที่ร้านสักหน่อยว่ายังมีอะไรตกหล่นอยู่อีกหรือไม่

พวกรมเมตและหลินเซียวได้ยินเรื่องเปิดร้านใหม่ในวันพรุ่งนี้ ต่างก็บอกว่าอยากจะมาดู ฉินล่างคิดว่าให้พวกนั้นมาช่วยดูหน่อยก็ดี เผื่อมีจุดไหนที่เขากับซูซือหานคิดไม่ถึง พอได้ฟังความเห็นของทุกคนแล้ว จะได้ถือโอกาสเตรียมการล่วงหน้าให้พร้อมในวันนี้

ทุกคนจึงนัดเจอกันที่หน้าร้านตอนเก้าโมงเช้า

เวลาแปดโมงครึ่ง ฉินล่าง ซูซือหาน และป้าหวัง ทั้งสามคนช่วยกันเข็นรถเข็นเด็กสามคันมาถึงร้านพร้อมกัน

รูมเมตทั้งหกคนส่งเสียงรบเร้าอยากจะเจอบรรดาตัวน้อย ตอนเช้ายังอุตส่าห์ส่งวีแชตมากำชับเป็นพิเศษว่าต้องพาลูกๆ มาด้วยให้ได้

พัสดุจากจิงตงมาส่งตอนแปดโมงสี่สิบห้า ฉินล่างตรวจรับของทีละชิ้น สิ่งที่มาส่งในวันสุดท้ายนี้ล้วนเป็นของสำหรับเคาน์เตอร์แคชเชียร์ คอมพิวเตอร์สำหรับคิดเงินโดยเฉพาะ เครื่องรูดบัตรที่เชื่อมต่อกับคอมพิวเตอร์แคชเชียร์ได้ เครื่องพิมพ์ใบเสร็จ เครื่องสแกนจ่ายเงินผ่านมือถือที่เชื่อมต่อกับคอมพิวเตอร์ได้เช่นกัน รวมถึงพวกเครื่องเขียนอย่างกระดาษ ปากกา กาว และคลิปหนีบกระดาษ ของทุกชิ้นที่จำเป็นสำหรับการคิดเงิน ฉินล่างกดสั่งซื้อจากจิงตงไว้เรียบร้อยตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

พอจัดวางของเหล่านี้ลงไป เคาน์เตอร์แคชเชียร์ก็ดูแน่นขนัดขึ้นมาทันตา

ฉินล่างจัดวางสิ่งของ โดยมีซูซือหานคอยช่วยอยู่ข้างๆ เช้าตรู่ของฤดูร้อนฟ้าสว่างค่อนข้างเร็ว เวลานี้แสงแดดจึงสาดส่องเข้ามาในร้านเป็นวงกว้าง แอร์ส่วนกลางกำลังพัดลมเย็นฉ่ำออกมาอย่างต่อเนื่อง

กระดิ่งลมไม้แกะสลักตรงประตูส่งเสียงดังกุ๊งกิ๊ง มีคนมาแล้ว

คนที่มาถึงเป็นคนแรกคือหลินเซียว เธอเดินยิ้มแย้มแจ่มใสเข้ามา สายตามองสำรวจไปรอบๆ ก่อน แล้วจึงมาหยุดอยู่ที่ซูซือหานกับฉินล่างที่ยืนเคียงคู่กันราวกับกิ่งทองใบหยก

"ไม่เลวเลยนี่น่า~ ซือหาน ฉินล่าง พวกเธอสองคนนี่ซุ่มเงียบทำเรื่องใหญ่จริงๆ แค่ไม่ถึงเดือนก็เนรมิตร้านใหญ่โตขนาดนี้ขึ้นมาได้แล้ว"

ซูซือหานส่งยิ้มหวานพลางเดินตรงเข้าไปหาเธอ

รูมเมตทั้งหกคนมาถึงในเวลาไล่เลี่ยกัน แถมยังบังเอิญเจอกันที่หน้าร้านพอดี ตอนที่ผลักประตูเดินเข้ามาพร้อมกัน ต่างฝ่ายต่างก็ประหลาดใจ

ซูซือหานกับฉินล่างช่วยแนะนำให้ทุกคนรู้จักกัน หลังจากทำความรู้จักกันแล้ว ทั้งหมดก็พากันไปดูลูกๆ ทันที

รูมเมตสาวทั้งสามคนของซูซือหานเพิ่งจะเห็นเจ้าตัวน้อยไปเมื่อสิบกว่าวันก่อน แต่พอได้เห็นอีกครั้งในตอนนี้ก็ยังคงดีใจยกใหญ่ เมื่อรวมหลินเซียวเข้าไปด้วย สี่สาวจึงยืนล้อมรถเข็นเด็กทั้งสามคันไว้จนแน่นขนัด

หยางปิน ซุนซวี่ และโจวฉี ทำได้เพียงเขย่งปลายเท้าชะเง้อคอมอง

พอมองเห็นเด็กๆ ในรถเข็นได้ชัดเจน หยางปินก็หันกลับมามองฉินล่างด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ "เฮียล่าง นี่แฝดสามบ้านเฮียจริงเหรอเนี่ย"

ฉินล่างกลอกตาใส่เขา "ก็ใช่น่ะสิ"

หยางปินเกาหัวพลางหัวเราะแหะๆ "เฮียล่าง กูไม่ได้สงสัยนะเว้ย แต่กูแค่ตกใจ รู้สึกว่าเปลี่ยนไปจากตอนที่กูเจอที่โรงพยาบาลครั้งแรกเยอะมากเลยว่ะ! วันนั้นที่เจอเซวียนเซวียนที่มหา'ลัยกูก็อยากพูดอยู่แล้ว การเจริญเติบโตของเด็กทารกนี่มันมหัศจรรย์เกินไปแล้วมั้ง!"

ซุนซวี่เอ่ยขึ้น "หยางปิน ถึงได้บอกไงว่ามึงไม่มีความรู้ ตอนพวกเราไปโรงพยาบาล เด็กๆ เพิ่งคลอด เด็กแรกเกิดก็เป็นแบบนั้นกันทั้งนั้นแหละ ตัวจะย่นๆ พอนานไปเครื่องหน้าก็ค่อยๆ เข้าที่ หน้าตาระดับฟ้าประทานของเฮียล่างกับพี่สะใภ้เราเนี่ย มึงใช้หัวแม่ตีนคิดก็รู้แล้วว่าลูกทั้งสามคนไม่ว่าจะเหมือนใคร หน้าตาก็ต้องดีเลิศเป็นอันดับหนึ่งอยู่แล้ว!"

โจวฉีไม่รู้ว่าเบียดเข้าไปอยู่ท่ามกลางกลุ่มสาวๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาก้มหน้าพินิจดูลูกๆ อย่างตั้งอกตั้งใจพลางพูดขึ้น "ยังไงก็เหมือนเฮียล่างมากกว่าหน่อยนะ แต่เด็กผู้หญิงสองคนตาโตดำขลับ แถมยังมีตาสองชั้นชัดเจน เหมือนพี่สะใภ้เลย โตขึ้นต้องเป็นสาวสวยแน่ๆ"

พอเขาเอ่ยทักขึ้นมาแบบนี้ เหลียงเสี่ยวเจี๋ยก็ร้องอุทานอย่างแปลกใจ "จริงด้วยสิ~ ซือหาน ครั้งก่อนที่พวกเราเจอเด็กๆ เปลือกตาของน้องสาวทั้งสองคนยังไม่เห็นเป็นสองชั้นชัดขนาดนี้เลยนะ~ ฉันจำได้ว่าตอนนั้นเหมือนคุณฉิน คือเป็นตาสองชั้นหลบในน่ะ ตอนนี้กลับกลายเป็นตาสองชั้นชัดเปรี๊ยะไปแล้ว! มหัศจรรย์จังเลย~"

ซูซือหานยิ้มน้อยๆ แล้วเอ่ยว่า "เด็กเล็กโตไวน่ะค่ะ ตอนเด็กๆ เครื่องหน้ายังไม่เข้าที่ ลักษณะเด่นบางอย่างเลยยังไม่ค่อยชัด ก็เหมือนคำโบราณที่ว่า ยิ่งโตยิ่งเปลี่ยนนั่นแหละค่ะ"

"ผู้หญิงยิ่งโตยิ่งเปลี่ยน ยิ่งเปลี่ยนก็ยิ่งสวยขึ้น! ลูกทูนหัวของฉันทั้งหล่อทั้งสวยขึ้นทุกวันเลยจริงๆ ซือหาน ตอนแรกฉันก็เอ็นจอยกับชีวิตโสดแบบนี้ดีอยู่หรอกนะ แต่พอเห็นเสี่ยวเป่าทั้งสามคนแล้ว บอกตามตรงเลยว่า ฉันอิจฉาแกจริงๆ ว่ะ!" หลินเซียวมองดูเด็กๆ ด้วยสายตาเปี่ยมความรักใคร่เอ็นดู

หลินจิ้งแลบลิ้นน้อยๆ แล้วพูดอย่างเขินอายว่า "เบบี๋บ้านซือหานเนี่ย ทรงพลังยิ่งกว่าโปสเตอร์รณรงค์ให้มีลูกคนที่สองซะอีก น่ารักขนาดนี้ ใครเห็นก็อยากมีลูกกันทั้งนั้นแหละค่ะ~"

รูมเมตทั้งสามคนของฉินล่างพอได้ยินแบบนี้ ต่างก็ส่งสายตาละห้อยมองไปยังทารกทั้งสามคนเช่นกัน

คนหนุ่มสาววัยยี่สิบปี เป็นช่วงวัยที่สัญชาตญาณความเป็นพ่อแม่เพิ่งจะเริ่มผลิบาน ทั้งเจ็ดคนพอเห็นเด็กแฝดสามเข้าก็แทบจะลืมไปเลยว่าวันนี้มาทำอะไรกันแน่ ต่างคนต่างพากันรุมล้อมเด็กๆ ไม่ยอมขยับไปไหน

กระทั่งอวี่ถงอ้าปากหาวหวอดใหญ่ ฉินล่างเหลือบไปเห็นเข้าพอดีจึงยิ้มพลางเอ่ยขึ้นว่า "เอาละ พวกนาย วันนี้ไม่ได้มาดูร้านใหม่กันหรอกเหรอ?"

ทุกคนพอถูกเขาทักขึ้นมาแบบนี้ ถึงได้นึกเป้าหมายของการมาเยือนครั้งนี้ขึ้นมาได้