บทที่ 81 ทุกคนต่างช่วยกันเสนอความคิดเห็น

“จริงด้วย ดูร้านใหม่กัน!”

ฉินล่างหันไปบอกกับป้าหวัง “ป้าหวังครับ เด็กๆ ตื่นกันแต่เช้า น่าจะเริ่มง่วงแล้ว ป้าพาพวกเขาไปดื่มนมด้านหลังเถอะครับ ถ้าดื่มเสร็จแล้วหลับ ก็ให้นอนพักในโซนพักผ่อนของห้องทำงานไปก่อน”

เขาไม่อยากให้เจ้าตัวเล็กทั้งสามต้องเหนื่อยเลยสักนิด

หลังจากส่งลูกๆ ไปที่ห้องพักผ่อนด้านหลังแล้ว ฉินล่างกับซูซือหานจึงพารูมเมตทั้งหกคนรวมถึงหลินเซียวเดินชมรอบๆ ร้าน

“ตอนก้าวเข้ามาฉันก็กะจะพูดอยู่แล้วเชียว ร้านพวกเธอตกแต่งสไตล์นี้ดูดีมากจริงๆ ได้กลิ่นอายย้อนยุคโบราณสุดๆ พอผลักประตูเข้ามา ได้ยินเสียงกระดิ่งลมดังกรุ๊งกริ๊ง เหมือนดึงเราหลุดเข้ามาอีกโลกหนึ่งเลย ให้ความรู้สึกสงบสุขและงดงามมาก” หลินเซียวเดินดูไปพลางเอ่ยยิ้มๆ

หลิวซีเหลือบมองกระดิ่งลมตรงประตูแล้วเอ่ยขึ้น “กระดิ่งลมอันนี้พิเศษจังเลยค่ะ ดูเหมือนเป็นงานแฮนด์เมดเลย?”

ฉินล่างพยักหน้า “ครับ นอกจากเฟอร์นิเจอร์ชิ้นใหญ่ๆ ในร้านแล้ว อย่างอื่นล้วนเป็นงานฝีมือทำเองทั้งนั้น กระดิ่งลมนี้ผมก็แกะสลักจากไม้เองเหมือนกัน”

“แกะสลักได้สวยจริงๆ ค่ะ มีเอกลักษณ์มาก” หลิวซีชม

หลังจากชื่นชมกระดิ่งลมเสร็จ ทุกคนก็เดินสำรวจในร้านกันต่อ

เดินวนไปรอบหนึ่งและแวะไปดูห้องทำงานด้านหลังเล็กน้อย ทว่าเนื่องจากเจ้าตัวเล็กทั้งสามกำลังหลับอยู่ในห้องพักผ่อน พวกเขาจึงไม่ได้อยู่นานแล้วพากันกลับมายังโซนจัดแสดงด้านหน้า ซึ่งก็คือโถงกลางของร้านซานฉินไจ

พอเดินชมจนทั่ว รูมเมตของทั้งสองฝ่ายต่างก็ตื่นตะลึงตาค้าง แม้แต่หลินเซียวเองก็ยังส่งเสียงทึ่งออกมาเป็นระยะๆ

เหลียงเสี่ยวเจี๋ยพูดพร้อมรอยยิ้ม “สวยมากเลย ซือหาน ร้านพวกเธอให้ฟีลดีสุดๆ ฉันรู้สึกว่าพอได้เดินเข้ามาในนี้ ใจมันสงบลงทันทีเลย เหมือนได้นั่งไทม์แมชชีนข้ามมาอยู่อีกโลกหนึ่งยังไงยังงั้นแหละ~”

“เพื่อนๆ ของพี่สะใภ้นี่สมเป็นผู้มีความรู้จริงๆ บรรยายบรรยากาศออกมาได้เห็นภาพสุดๆ! เรื่องการตกแต่งผมคงไม่ต้องพูดถึงแล้ว สไตล์เข้ากับชื่อซานฉินไจเป๊ะ แต่ผมว่าจุดเด่นที่สุดก็คืองานฝีมือพวกนี้นี่แหละ เฮียล่าง ฝีมือพี่มันสุดยอดเกินไปแล้ว!” โจวฉียกนิ้วโป้งให้ด้วยความทึ่ง

หยางปินกับซุนซวี่ก็กำลังยืนอยู่หน้าชั้นวาง ศึกษาตุ๊กตาแม่ลูกดกไม้แกะสลักอันวิจิตรบรรจงนั้น

“เฮียล่าง ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ว่าทั้งหมดนี้พี่แกะสลักขึ้นมาเอง มันประณีตเกินไปแล้ว ถ้าผมเป็นลูกค้านะ วันนี้คงได้ควักกระเป๋าจนตังค์เกลี้ยงแน่ ตุ๊กตาแม่ลูกดกตัวนี้ แล้วก็ยังมีเซตสิบสองนักษัตรกับเซตสิบสองราศีตรงโน้นอีก ออกแบบมาได้ยอดเยี่ยมสุดๆ จนผมเลือกไม่ถูกเลยว่าจะเอาอันไหนดี!”

“เด็กๆ เท่านั้นแหละที่ต้องเลือก ผู้ใหญ่อย่างเรามันต้องเหมาหมดสิ! เฮียล่าง ผมว่าผลงานพวกนี้ต้องฮิตในหมู่นักศึกษาแน่นอน ประณีตกว่าของแต่งบ้านที่ผลิตแบบโรงงานตามร้านกิฟต์ช็อปข้างนอกตั้งเยอะ!” โจวฉีหัวเราะร่า

ฉินล่างยิ้มพลางเอ่ย “อย่าเพิ่งรีบอวยกันเลยน่า วันนี้เป็นวันสุดท้ายก่อนจะเปิดร้านอย่างเป็นทางการ ที่พาพวกนายมาชมก็อยากให้ช่วยกันดูว่ายังมีตรงไหนที่ต้องปรับปรุงอีกไหม การเตรียมร้านซานฉินไจมีแค่ฉันกับซือหานช่วยกันทำสองคน แต่มุมมองกับความคิดของคนสองคนมันก็มีขีดจำกัด ลูกค้ามีตั้งเยอะแยะ ความต้องการก็คงหลากหลาย เลยอยากฟังข้อเสนอแนะจากพวกนายดูน่ะ”

แขกทั้งเจ็ดคนได้ยินดังนั้น จึงเริ่มกวาดสายตามองสำรวจรอบร้านอย่างละเอียดถี่ถ้วนอีกครั้ง

หลินเซียวเป็นฝ่ายเปิดประเด็นก่อน “ฉันว่าร้านนี้ไม่มีอะไรให้ติแล้วนะ แต่ในฐานะคนที่ทำงานด้านนี้ ฉันก็พอจะเคยได้ยินเรื่องฮวงจุ้ยมาบ้าง ฉันคิดว่าปี่เซียะไม้พะยูงแกะสลักตรงหน้าร้านกับแมวกวักบนเคาน์เตอร์แคชเชียร์ น่าจะลองสลับตำแหน่งกันดูหน่อยนะ”

“ถึงทั้งสองอย่างจะเป็นของมงคลเรียกทรัพย์เหมือนกัน แต่ปี่เซียะเป็นสัญลักษณ์ของการกักเก็บและรวบรวมทรัพย์ ควรตั้งไว้ที่ตำแหน่งขุมทรัพย์ของร้าน นั่นก็คือตรงโต๊ะเก็บเงิน ส่วนแมวกวักเอาไว้ตรงหน้าร้านเพื่อคอยต้อนรับลูกค้าจะเหมาะกว่า”

ซูซือหานมองตามแล้วพยักหน้าเห็นด้วย “ที่เซียวเซียวพูดมาก็ถูกนะ”

ฉินล่างลงมือย้ายสลับตำแหน่งของทั้งสองสิ่งทันที

“หลินเซียว เธอรู้เรื่องฮวงจุ้ยด้วยเหรอเนี่ย?” ฉินล่างถาม

หลินเซียวส่ายหน้า “รู้แค่งูๆ ปลาๆ น่ะ พอดูออกแค่นี้แหละ อย่างอื่นไม่รู้เรื่องหรอก ฮ่าๆ”

ทุกคนพลอยหัวเราะตามไปด้วย

รูมเมตทั้งหกคนก็ทยอยกันเสนอความคิดเห็นเช่นกัน

ผู้หญิงมักจะมีความละเอียดอ่อน ชอบจับความรู้สึกจากรายละเอียดการตกแต่ง เหลียงเสี่ยวเจี๋ยจึงพูดขึ้นว่า “ซือหาน ฉันว่าผนังจัดแสดงตรงนั้นยังดูโล่งไปนิดหน่อยนะ ตู้โชว์ด้านบนกับต้นไม้ด้านล่างดูเข้ากันดีมาก แต่ช่องว่างตรงกลางมันดูโล่งแปลกๆ อาจจะเอายางรถยนต์เก่าๆ มาแขวนไว้ให้ดูมีความวินเทจ แล้วเอาไว้ปลูกพวกไม้อวบน้ำหรือไม้เลื้อยอย่างพลูด่างให้ทิ้งกิ่งก้านลงมา ผลลัพธ์น่าจะออกมาดูดีเลยล่ะ~”

คนอื่นๆ ก็เริ่มเปิดปากคุยกันอย่างออกรส

“ถ้าพูดแบบนั้น ฉันว่าพื้นที่ตรงโซนพักผ่อนมันกว้างไปหน่อย วางแค่โต๊ะเก้าอี้สองชุดดูโล่งจัง เอาทีวีรุ่นเก่าๆ สักเครื่องมาตั้งเป็นของตกแต่งดีไหม” หลินจิ้งเสนอ

โจวฉีบอกว่า “ถ้าจะตั้งตกแต่งเฉยๆ ทีวีเก่ามันกินพื้นที่นะ สู้ทำเคาน์เตอร์บาร์เพิ่ม แล้วเตรียมพวกเครื่องดื่มชาหรือกาแฟไว้ เวลามานั่งพักจะได้จิบชาดื่มกาแฟไปด้วยได้”

หลินจิ้งได้ยินแล้วเกิดไอเดีย จึงรีบพูดขึ้นทันที “ใช่ ความคิดนี้ดีเลย! ต่อไปพอร้านของซือหานมีลูกค้าเยอะขึ้น ยังสามารถพัฒนาตรงนี้ให้เป็นโซนบาร์ชาได้โดยเฉพาะ คิดเงินค่าเครื่องดื่มได้อีก เป็นการเพิ่มรายได้ไปในตัวด้วย!”

หลิวซีที่เงียบมาตลอดแต่ตั้งใจฟังอยู่ตลอดเสริมขึ้นว่า “ในเมื่อจะมีบาร์ชา ถ้างั้นก็เตรียมพวกหนังสือเกี่ยวกับงานแกะสลักไว้ด้วยสิ ฉันเห็นชั้นวางของตรงห้องพักผ่อนด้านนั้นยังว่างอยู่ เอาหนังสือมาวางตรงนี้ได้พอดี ท่ามกลางบรรยากาศงานหัตถศิลป์แบบนี้ ได้จิบชาไปพลาง เปิดดูหนังสือที่เกี่ยวกับงานไม้แกะสลักไปพลาง จะยิ่งสร้างอารมณ์และกระตุ้นความอยากซื้อของลูกค้าได้ดีขึ้นนะ”

“ฉันว่า…”

ทุกคนช่วยกันระดมสมอง ไม่นานก็ได้ไอเดียใหม่ๆ ขึ้นมาเพียบ ฉินล่างคอยจดข้อเสนอแนะที่เข้าท่าเอาไว้ทั้งหมด

เวลาในช่วงเช้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฉินล่างเหลือบดูนาฬิกา ก็พบว่าเป็นเวลาสิบเอ็ดโมงแล้ว

“วันนี้ขอบคุณทุกคนมากนะที่อุตส่าห์มาช่วยดูแล้วก็ให้คำแนะนำ เที่ยงนี้ผมขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวทุกคนเองครับ” ฉินล่างกล่าว

หยางปินโบกมือปฏิเสธ “เฮียล่าง พวกเราตั้งใจมาเที่ยวกันเองอยู่แล้ว พี่อย่าเกรงใจขนาดนั้นเลย”

“ไม่ได้เกรงใจหรอก ตอนที่เด็กๆ เกิด แล้วก็ตอนวันเด็ก ทุกคนต่างก็ให้ซองอั่งเปากันมาทั้งนั้น ผมยังไม่มีโอกาสได้เลี้ยงข้าวทุกคนอย่างเป็นทางการเลย ครั้งนี้คนอยู่กันพร้อมหน้าพอดี”

“ในเมื่อเป็นการเลี้ยงขอบคุณเพื่อเจ้าตัวเล็กอย่างเป็นทางการ ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ไม่เกรงใจแล้วนะ!” หลินเซียวพูดขึ้นอย่างผ่าเผยและเป็นกันเอง

ซูซือหานส่งยิ้มบางๆ ให้เพื่อนสนิท รูมเมตของทั้งสองฝ่ายเพิ่งจะเจอกันเป็นครั้งแรก ยังมีคนที่ยังไม่คุ้นเคยกันอยู่บ้างเลยรู้สึกเกรงใจ แต่พอหลินเซียวเอ่ยออกมาอย่างสบายๆ แบบนี้ ทุกคนจึงพลอยคลายความกังวลลงไปด้วย

“เฮียล่าง พี่สะใภ้ งั้นพวกเรากินแถวๆ นี้ก็ได้ครับ ข้างมหา'ลัยมีร้านอร่อยๆ ราคาไม่แพงเยอะแยะเลย พี่สะใภ้ คุณกับเพื่อนๆ ว่าไปกินร้านไหนดีครับ? พวกผู้หญิงน่าจะรู้เรื่องของกินดีกว่าพวกผมอยู่แล้ว” หยางปินเอ่ยอย่างเกรงใจ

ซูซือหานเงยหน้าสบตากับฉินล่างอย่างอ่อนโยนแล้วพูดว่า “เฮียล่างของพวกนายจองโรงแรมไว้เรียบร้อยแล้วล่ะ”

ฉินล่างเรียกรถแท็กซี่มาสามคัน ผู้ใหญ่สิบคนกับทารกน้อยอีกสามคน มุ่งหน้าไปยังโรงแรมเชอราตันที่อยู่ตรงถนนคนเดินด้วยกัน

เมื่อมายืนอยู่หน้าโรงแรมหรูหราอลังการแห่งนี้ หยางปินก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นลูบจมูกตัวเองแก้เก้อ

เขาดึงตัวฉินล่างไปคุยข้างๆ “เฮียล่าง มากินข้าวในโรงแรมใหญ่ขนาดนี้มันไม่ถูกเลยนะเว้ย พวกเราเปลี่ยนไปกินร้านอื่นกันดีกว่าไหม ตอนนี้มึงต้องหาเงินเลี้ยงครอบครัว แถมกำลังจะเปิดร้านอีก มีที่ต้องใช้เงินอีกตั้งเยอะแยะ!”