บทที่ 82 สมแล้วที่เป็นภรรยาหัวกะทิของเขาจริง ๆ

แม้จะคุยกันเสียงเบา แต่ทุกคนยืนอยู่รวมกัน ย่อมได้ยินกันหมด

หลิวซีก็พูดขึ้นบ้าง "พวกเราเปลี่ยนไปร้านที่ชอบกินกันตามปกติเถอะ"

ฉินล่างส่ายหน้าแล้วพูดตรงๆ "ความหวังดีของพวกนายฉันรับไว้นะ แต่มื้อนี้ฉันกับซือหานจองไว้ล่วงหน้าตั้งนานแล้ว ทุกคนมีหน้าที่กินก็พอ เรื่องเงินไม่ต้องเป็นห่วง ฉันมีกำลังจ่ายมากกว่าที่พวกนายคิดอยู่แล้ว"

หลินเซียวรู้ฝีมือของฉินล่างดี วอลนัตสะสมแกะสลักคู่นั้นพ่อของเธอบอกว่ามีมูลค่าถึงห้าแสน ฉินล่างมีฝีมือระดับนี้ย่อมไม่ขัดสนเรื่องเงินอยู่แล้ว

หลินเซียวจึงเป็นคนแรกที่เอ่ยปาก "เชอราตัน โรงแรมนี้ชื่อเป็นมงคลดี งั้นก็ถือโอกาสมื้อนี้แสดงความยินดีกับเถ้าแก่ฉินและเถ้าแก่เนี้ยซูที่ร้านใหม่กำลังจะเปิด ขอให้เงินทองไหลมาเทมา ค้าขายร่ำรวยนะ!"

พอเธอพูดขึ้นมา รูมเมตของฉินล่างก็รีบผสมโรงทันที

"เถ้าแก่ฉินใจป้ำสมคำร่ำลือ! ต่อไปนี้พวกเราขอเกาะแข้งเกาะขาเถ้าแก่ฉินแล้วกันนะ"

"ยินดีด้วยนะซือหาน คุณฉิน~" รูมเมตของซูซือหานพูดพลางยิ้มแย้ม

ทุกคนพูดคุยหัวเราะร่าเริงพลางเดินเข้าไปในโรงแรม

หลังมื้อเที่ยง เหล่ารูมเมตก็พากันกลับมหาวิทยาลัย ส่วนหลินเซียวก็มีธุระต้องขอตัวแยกย้ายไป

ฉินล่างกับซูซือหานพาป้าหวังและลูกๆ กลับไปส่งที่บ้าน รอจนเสี่ยวเป่าทั้งสามหลับปุ๋ยไปแล้ว ทั้งสองถึงค่อยกลับมาที่ร้าน

คำแนะนำที่พวกรูมเมตกับหลินเซียวเสนอเมื่อช่วงเช้าล้วนเข้าท่าทีเดียว เพียงแต่ยังต้องจัดเตรียมสิ่งของเพิ่มอีกเล็กน้อย เพราะเหลือเวลาแค่วันนี้ช่วงบ่าย ฉินล่างกับซูซือหานจึงไม่รอช้า รีบออกไปหาซื้อของทันที แล้วค่อยกลับมาจัดร้านใหม่

กว่าจะจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยก็ปาเข้าไปห้าโมงเย็นแล้ว

ฉินล่างกับซูซือหานปิดประตูกั้นหน้าร้าน ทั้งสองนั่งจิบชาอยู่ในโซนพักผ่อนที่จัดใหม่เรียบร้อย

ซูซือหานมองลอดกระจกไปยังร้านค้าที่ตกแต่งสมบูรณ์แบบแล้วพลางยิ้มตาหยีอย่างมีความสุข "สวยจังเลย ซานฉินไจของเราต้องเป็นที่นิยมมากแน่ๆ ค่ะ~"

"ฉินล่าง พรุ่งนี้ซานฉินไจก็จะเปิดร้านแล้ว กิจกรรมเปิดร้านนายคิดไว้ยังไงบ้างเหรอ?"

ฉินล่างที่กำลังจิบชาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยิน ก่อนจะยิ้มพลางพูดว่า "เรื่องนี้ฉันยังไม่ได้คิดละเอียดเลยแฮะ แต่โปรโมชันเปิดร้านก็คงมีอยู่ไม่กี่แบบ สามวันแรกลดราคา หรือไม่ก็เติมเงินสะสมยอดแล้วได้สิทธิพิเศษอะไรทำนองนั้นมั้ง? ซือหาน เธอมีความคิดอะไรเหรอ?"

ซูซือหานยิ้มเอียงอายเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ฉันทำแผนงานไว้ชุดหนึ่งน่ะค่ะ"

ฉินล่างมองเธออย่างประหลาดใจ "ไหนลองว่ามาซิ"

ครอบครัวของซูซือหานทำธุรกิจอยู่แล้ว เธอจึงมีความรู้ความเข้าใจเรื่องกิจกรรมเปิดร้านมากกว่า เดิมทีเธอตั้งใจจะคุยกับฉินล่างคืนนี้ แต่ในเมื่อเขาถามขึ้นมาแล้ว เธอจึงค่อยๆ อธิบายอย่างละเอียด

"กิจกรรมเปิดร้านมีไว้เพื่อดึงดูดลูกค้าเป็นหลัก การดึงคนเข้าร้าน การปิดการขาย และการกระตุ้นให้กลับมาซื้อซ้ำ สามข้อนี้เป็นสูตรพื้นฐานทางธุรกิจ แผนงานที่ฉันคิดเลยโฟกัสที่จุดพวกนี้ค่ะ"

"การดึงคนเข้าร้าน ถ้าจะดึงดูดลูกค้าก็ต้องมีโปรโมชันที่คุ้มค่ามากๆ แต่สินค้าของเราเป็นงานแฮนด์เมด แถมยังเป็นนายที่แกะสลักอยู่คนเดียว ค่าแรงถึงเป็นต้นทุนที่มากที่สุด เพราะงั้นฉันเลยกะว่าจะหางานในร้านเราที่มีราคาตั้งไว้ประมาณไม่เกินห้าสิบหยวน แล้วเอามาจัดราคาพิเศษเก้าจุดเก้าหยวนเพื่อใช้เป็นจุดขายในการโฆษณา แต่จำกัดสิทธิ์ซื้อได้คนละหนึ่งชิ้นเท่านั้น"

ฉินล่างฟังแล้วก็พยักหน้าเห็นด้วย "อันนี้เข้าท่านะ เปิดร้านใหม่ฉันแกะสลักไว้ซีรีส์ละประมาณแปดชุด ฉันว่าพวกนักศึกษาน่าจะชอบซีรีส์สิบสองนักษัตรกับกลุ่มดาวมากกว่า สองซีรีส์นี้ราคาปกติที่ตั้งไว้คือชิ้นละสี่สิบแปดหยวน ตรงตามที่เธอว่าเลย"

ซูซือหานยิ้มแล้วพูดต่อ "ดีเลยค่ะ งั้นเราเลือกกิจกรรมจากสองซีรีส์นี้แล้วกัน จำกัดซื้อชิ้นละเก้าจุดเก้าหยวนไว้ใช้ดึงคนเข้าร้าน จากนั้นก็แจกคูปองส่วนลดสิบหยวนให้ลูกค้าทุกคนที่ซื้อของในร้านคนละหนึ่งใบ เงื่อนไขคือซื้อครบห้าสิบหยวนขึ้นไปถึงจะใช้ได้ แบบนี้ก็จะช่วยรั้งลูกค้าส่วนหนึ่งไว้ได้ นี่ก็คือการปิดการขายค่ะ"

"ส่วนการกระตุ้นให้กลับมาซื้อซ้ำ ฉันก็คิดไว้แล้วเหมือนกัน ลูกค้าที่ใช้คูปองส่วนลดไปแล้ว พอกลับมาซื้อสินค้าอีกครั้ง เราจะแจกคูปองเงินสดหนึ่งร้อยหยวนให้ สามารถใช้เป็นส่วนลดได้สิบเปอร์เซ็นต์ของยอดซื้อในแต่ละครั้ง และเมื่อลูกค้าใช้คูปองหนึ่งร้อยหยวนนี้หักลดจนครบแล้ว เราก็จะคืนเงินสดให้อีกหนึ่งร้อยหยวนค่ะ"

"ข้อสุดท้ายเรื่องการกระตุ้นให้ซื้อซ้ำ มองดูเหมือนเราจะคืนเงินสดให้ลูกค้าหนึ่งร้อยหยวน แต่จริงๆ แล้วมันก็แค่ลดราคาสิบเปอร์เซ็นต์สองรอบ เท่ากับได้ส่วนลดรวมยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ซึ่งส่วนลดระดับนี้ถือว่าไม่ต่ำเกินไป เมื่อเทียบกับราคาที่เราตั้งไว้ ถือว่าเป็นการเน้นขายปริมาณเอากำไรน้อย และเหตุผลที่ใช้คูปองหักส่วนลดรวมกับการคืนเงินสดแทนที่จะใช้บัตรสมาชิก ก็เพื่อใช้คำว่าคืนเงินสดมาดึงดูดความสนใจค่ะ"

"เพราะเดี๋ยวนี้คนส่วนใหญ่พอเห็นคำว่าเติมเงินก็อยากจะเดินหนีกันหมด แถมร้านเราเพิ่งเปิดใหม่ ความน่าเชื่อถือยังไม่มั่นคง ไม่เหมาะที่จะใช้ระบบเติมเงินมาดึงลูกค้ากลับ แผนกระตุ้นให้กลับมาซื้อซ้ำแบบที่ฉันบอกจะจูงใจให้พวกเขากลับมาซื้อเรื่อยๆ ยังไงซะสุดท้ายก็ได้เงินสดคืนหนึ่งร้อยหยวน ผู้หญิงหลายคนต้องชอบแน่ๆ ค่ะ"

ฉินล่างฟังจบ สายตาที่มองซูซือหานก็เปี่ยมไปด้วยความชื่นชมในความฉลาดหลักแหลมของเธออย่างไม่ปิดบัง

สมกับเป็นภรรยาสายเด็กเรียนระดับหัวกะทิของเขาจริงๆ แผนการจัดกิจกรรมเปิดร้านไม่เหมือนคนอื่นเลยสักนิด

ยิ่งไปกว่านั้น พอลองวิเคราะห์ดูแล้ว แผนกิจกรรมนี้ช่างเหมาะกับร้านที่เขาเปิดอยู่ในตอนนี้อย่างสมบูรณ์แบบ

เขาบีบมือนุ่มนิ่มของซูซือหานเบาๆ แล้วเอ่ยชม "ซือหานของฉันฉลาดจริงๆ เลย!"

"กิจกรรมเปิดร้านนี้รัดกุมมาก พรุ่งนี้ทำตามแผนนี้ได้เลย!"

พูดจบ ฉินล่างก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปลูบศีรษะของซูซือหาน แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้ม

ซูซือหานได้ยินคำชมพวกนี้และเห็นสายตายกย่องของฉินล่าง ในใจก็เบิกบานอย่างยิ่ง

เธอดีใจมากที่สามารถช่วยแบ่งเบาภาระของฉินล่างได้!

"จริงสิ ยังมีอีกเรื่องค่ะฉินล่าง ร้านเราทำทั้งหน้าร้านและออนไลน์ควบคู่กัน หน้าร้านเราตัดสินใจว่าจะปิดช่วงปิดเทอมฤดูร้อน แต่สองสามวันนี้เราก็โฆษณาไปแล้ว กิจกรรมก็จัดไปแล้ว ต้นทุนก็ถือว่าลงไปแล้วด้วย เพราะงั้นเพื่อรักษาอัตราการขายและรั้งลูกค้าไว้ในช่วงปิดเทอม เราจำเป็นต้องดึงลูกค้าส่วนหนึ่งจากหน้าร้านไปที่ร้านค้าออนไลน์ด้วยนะคะ"

ฉินล่างฟังแล้วก็พยักหน้าพลางพูดว่า "เรื่องนี้ง่ายนิดเดียว แค่เปิดบัญชีทางการในวีแชตขึ้นมา กิจกรรมเปิดร้านพรุ่งนี้ก็ให้ทำผ่านบัญชีทางการในวีแชต ต่อไปเวลาคิดเงิน ก็ใช้ระบบสมาชิกในบัญชีทางการมาคิดราคาพิเศษ แล้วเราค่อยใส่ลิงก์ร้านค้าออนไลน์ในวีแชตกับเถาเป่าไว้ที่แถบเมนูด้านล่างของบัญชีทางการ ทุกคนก็กดเข้าไปดูร้านค้าออนไลน์ได้โดยตรงแล้ว"

ซูซือหานพยักหน้าเห็นด้วย "ไอเดียนี้ยอดเยี่ยมมากเลยค่ะ แถมบัญชีทางการยังเขียนบทความลงได้ คอยอัปเดตประชาสัมพันธ์สินค้าใหม่ๆ รวมถึงจัดกิจกรรมตามช่วงเวลา เช่น เปิดเทอมภาคเรียนหน้า ก็จัดกิจกรรมต้อนรับเปิดเทอม วันชาติ วันไหว้พระจันทร์ ก็จัดกิจกรรมได้หมด ถึงเวลานั้นค่อยโพสต์รายละเอียดกิจกรรมในบัญชีทางการ ให้กดรับคูปองส่วนลดอะไรพวกนี้ ลูกค้าต้องยินดีกดติดตามแน่นอนค่ะ"

"งั้นเดี๋ยวฉันไปหาร้านรับทำบัญชีทางการในเถาเป่า ให้เขาทำเสร็จก่อนพรุ่งนี้เช้าเลย"

ซูซือหานรีบคว้ามือเขาไว้ "ฉินล่าง นายลืมไปแล้วเหรอว่าฉันเรียนเอกอะไร?"

"เธอเรียนออกแบบแอนิเมชัน เรื่องนี้ฉันจะลืมได้ยังไงล่ะ?" ฉินล่างตอบ

ซูซือหานหัวเราะ "คนที่เรียนออกแบบคอมพิวเตอร์ จะทำบัญชีทางการไม่เป็นได้ยังไงล่ะคะ เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเถอะ คืนนี้ฉันก็จัดการเสร็จแล้ว บัญชีวีแชตเป็นบัญชีของร้าน ให้คนอื่นทำฉันไม่วางใจหรอกค่ะ แถมคุยประสานงานกันก็ยุ่งยาก พวกเขาอาจจะทำส่งๆ ไปด้วยซ้ำ ให้ฉันลงมือออกแบบเองจะดีกว่า"