บทที่ 83 ซูซือหานหอมแก้มฉินล่างหนึ่งฟอด

ฉินล่างครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า "ได้ครับ งั้นต้องเหนื่อยเธอแล้วนะซือหาน คืนนี้ผมจะทำของอร่อยๆ ให้กิน แล้วอยู่ช่วยงานเป็นเพื่อนเธอเอง"

ช่วงค่ำ หลังจากฉินล่างกับซูซือหานช่วยกันกล่อมลูกๆ หลับแล้ว เธอก็ดิ่งเข้าห้องหนังสือและเริ่มลงมือออกแบบบัญชีทางการอย่างตั้งอกตั้งใจ

เพราะนี่คือบัญชีทางการของร้านตัวเอง ซูซือหานจึงพิถีพิถันเป็นพิเศษ ทั้งภาพโปรโมตและภาพหน้าปกบทความล้วนผ่านการคัดสรรอย่างละเอียด โดยใช้รูปถ่ายของหน้าร้านจริง ซึ่งคราวก่อนเธอถ่ายเก็บไว้เยอะมาก ก่อนจะนำมาลงก็ปรับแต่งแสงเงาและรีทัชรูปจนภาพออกมาดูดีสุดๆ

ฉินล่างยกเก้าอี้มานั่งลงข้างๆ เธอ ซูซือหานจดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ ส่วนเขาก็จ้องมองซูซือหานที่กำลังตั้งใจทำงาน สายตาคู่นั้นทั้งร้อนแรงและเปิดเผย จนแก้มของซูซือหานเริ่มแดงระเรื่อขึ้นเรื่อยๆ

"ฉินล่าง คุณมานั่งจ้องฉันอยู่แบบนี้ ฉันไม่มีสมาธิทำงานพอดี" ซูซือหานหัวเราะอย่างจนใจ

"ทำไมล่ะครับ? ผมยังไม่ได้พูดอะไรสักคำเลยนะ" ฉินล่างยิ้มขำ

ซูซือหานค้อนใส่เขาด้วยความเขินอาย ก่อนจะลุกขึ้นดันตัวเขาให้เดินออกไปข้างนอก "รีบออกไปเลย คุณไม่อยากให้ฉันรีบทำเสร็จแล้วรีบไปนอนหรือไงคะ?"

ฉินล่างยืนอยู่หน้าประตูพลางหัวเราะร่า "ก็ได้ครับ งั้นเดี๋ยวผมไปเตรียมมื้อดึกให้นะ"

ไม่นานนัก เสียงเครื่องดูดควันในครัวก็ดังขึ้น เมื่อซูซือหานได้ยิน มุมปากของเธอก็ยกยิ้มขึ้นมาบางๆ

ปลายนิ้วเรียวกระทบแป้นพิมพ์เบาๆ สอดประสานไปกับเสียงทำอาหารจากด้านนอก ชวนให้รู้สึกอบอุ่นเหมือนบ้านอย่างแท้จริง

สี่ทุ่มครึ่ง ในที่สุดซูซือหานก็ทำบัญชีทางการเสร็จเรียบร้อย เธอจึงส่งลิงก์บัญชีทางการเข้ามือถือของฉินล่างทันที

ฉินล่างเปิดดูก็พบว่ามีบทความโปรโมตชิ้นแรกถูกโพสต์ไว้แล้ว เป็นข่าวการเปิดร้านอย่างเป็นทางการ ภาพประกอบสวยงามสะดุดตา แถบเมนูด้านล่างบัญชีทางการก็มีรายละเอียดครบถ้วน ทั้งกิจกรรมวันเปิดร้าน ลิงก์เก็บคูปองส่วนลด ลิงก์ชำระเงินพร้อมส่วนลด รวมถึงลิงก์เชื่อมต่อไปยังร้านค้าในเถาเป่าและวีแชต

ฉินล่างลองกดดูทีละเมนูเพื่อตรวจเช็กความเรียบร้อย

"ซือหาน บัญชีทางการนี้ทำออกมาดูเป็นมืออาชีพมากเลย เหนื่อยหน่อยนะ"

"ผมนวดแป้งไว้แล้ว เดี๋ยวจะไปลวกบะหมี่ให้ เธอนั่งรอตรงนี้สักแป๊บนะ"

ซูซือหานพยักหน้ารับอย่างดีอกดีใจ แล้วนั่งรออาหารมื้อดึกอยู่ที่โต๊ะอาหาร

บะหมี่ร้อนๆ สองชามถูกยกออกจากเตา ชามหนึ่งเป็นบะหมี่น้ำใสใส่กากหมู ส่วนอีกชามเป็นบะหมี่น้ำมันพริกหม่าล่ารสจัดจ้าน ด้านบนราดด้วยซอสหมูสับเคี่ยวรสเข้มข้น แกล้มด้วยผักกวางตุ้งไต้หวันลวกสดกรอบ เห็นแล้วชวนน้ำลายสอเป็นที่สุด

ซูซือหานกลืนน้ำลายเอื้อมมองบะหมี่น้ำใสตรงหน้าสลับกับบะหมี่น้ำมันพริกตรงหน้าฉินล่าง สายตาไม่อาจละไปจากชามบะหมี่น้ำมันพริกได้เลย

แม้เธอจะเติบโตที่หยางเฉิง แต่ก็ชอบกินเผ็ด ทว่าตั้งแต่คลอดลูกมา เธอก็กินแต่อาหารรสจืดชืดมาตลอด เพิ่งจะพ้นช่วงอยู่ไฟมาได้หมาดๆ แต่เพราะยังต้องให้นมลูกและกินยาจีนอยู่ จึงจำใจต้องตัดขาดจากพริกไปโดยสิ้นเชิง

พอเห็นบะหมี่ของฉินล่างตอนนี้ เธอจึงเกิดอาการอยากอาหารขึ้นมาจับใจ

"ฉินล่าง ฉันขอกินบะหมี่ของคุณสักคำได้ไหมคะ?" ซูซือหานเอ่ยถาม

ฉินล่างมองเธอพลางส่ายหน้า "ไม่ได้ครับซือหาน ตอนนี้เธอกำลังกินยาจีนอยู่ ต้องคุมอาหารรสอ่อนนะ"

ซูซือหานเบะปากอย่างน้อยอกน้อยใจ สายตาจับจ้องชามบะหมี่ของเขาตาละห้อย พลางเอ่ยอ้อนเสียงเบา "ขอกินคำเดียวเองน่า~ ฉันไม่ได้กินของเผ็ดชามาตั้งนานแล้วนะ…"

ฉินล่างจนใจ ยิ้มพลางลูบศีรษะเธอเบาๆ "เด็กดี ทนอีกนิดนะ รอให้กินยาจีนเทียบนี้หมดก่อน ถึงตอนนั้นพวกเราค่อยไปตรวจร่างกายอีกที พอบำรุงร่างกายจนหายดีแล้ว ฉันจะทำเมนูรสเผ็ดชาสารพัดอย่างให้เธอกินเอง"

ท่าทีของเขาเด็ดขาดมาก ซูซือหานจึงรู้ว่าคืนนี้ตัวเองคงอดกินแน่ๆ แล้ว

อันที่จริงบะหมี่น้ำใสใส่น้ำมันหมูตรงหน้าก็หอมมาก ชามนี้ต่อให้ยกไปเสิร์ฟในโรงแรมห้าดาวก็คงไม่มีที่ติ แต่ยิ่งไม่ได้ สิ่งนั้นก็ยิ่งกวนใจ ตลอดมื้ออาหาร ซูซือหานกินไปพลาง ลอบมองชามบะหมี่ของฉินล่างที่อยู่ฝั่งตรงข้ามไปพลางไม่หยุดหย่อน

ฉินล่างย่อมรู้ว่าเธอกำลังแอบมอง แต่เพื่อไม่ให้เป็นการยั่วใจเธอ เขาจึงก้มหน้าก้มตากินอย่างรวดเร็ว

พอเห็นสายตาของซูซือหานส่งมาบ่อยครั้งเข้า ฉินล่างก็ยกชามซดน้ำซุปจนเกลี้ยงทันที

"เอาล่ะ ผมกินหมดแล้ว"

ซูซือหานชะเง้อคอมองก้นชามของฉินล่าง เหลือแต่เศษพริกเผ็ดชาเพียงก้นถ้วย ไม่เหลือน้ำซุปให้เธอเลยแม้แต่หยดเดียว

ซือหานรู้สึกน้อยใจจริงๆ ฮือๆ~

เธอเงียบๆ ก้มหน้ากินบะหมี่ของตัวเองจนหมด แต่ในใจก็ยังคงนึกอยากลิ้มลองรสชาติของบะหมี่เผ็ดชาอยู่ดี ยิ่งไม่ได้กิน ก็ยิ่งกระวนกระวายใจจนหยุดคิดไม่ได้

เงยหน้าขึ้นมาเห็นริมฝีปากของฉินล่างแดงระเรื่อ ซูซือหานก็ใจเต้นวาบ

เขาเพิ่งซดน้ำซุปไป ถ้างั้นบนริมฝีปากก็น่าจะมีแต่รสเผ็ดชาใช่ไหมนะ?

ความอยากอาหารเข้าครอบงำ ร่างกายของซูซือหานขยับเร็วกว่าสมองสั่งการ พอเห็นฉินล่างกำลังจะเก็บชามและตะเกียบ เธอจึงรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ประทับริมฝีปากสีชมพูระเรื่อลงบนริมฝีปากของฉินล่าง จากนั้นก็แลบปลายลิ้นเล็กๆ สีชมพูนุ่มนวลออกมาเลียเบาๆ หนึ่งที

สัมผัสกะทันหันนี้ทำให้ฉินล่างถึงกับชะงักไปทั้งตัว ส่วนซูซือหานหลังจากได้ลิ้มรสแล้ว สติสัมปชัญญะก็พลันตื่นเต็มตา เมื่อสบเข้ากับแววตาตกตะลึงของกันและกัน เธอจึงเพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองได้ทำเรื่องสะเทือนฟ้าดินอะไรลงไป

ใบหน้าพลันแดงก่ำขึ้นมาในพริบตา ซูซือหานถอยหลังกรูดอย่างลนลาน สายตาไม่กล้ามองฉินล่างแม้แต่นิดเดียว ก่อนจะเอ่ยด้วยความเขินอายว่า "ฉัน… ฉันเข้าห้องก่อนนะ!"

พูดจบ เธอก็ใส่เกียร์หมาวิ่งหนีไปทันที

ประตูห้องปิดลงอย่างรวดเร็ว ซูซือหานยืนพิงบานประตู ยกมือขึ้นทาบอกกดหัวใจที่เต้นระรัวจนแทบจะกระดอนออกมาทางคอหอย พลางพึมพำกับตัวเองอย่างนึกเสียใจภายหลัง "ซูซือหาน เมื่อกี้เธอทำอะไรลงไปเนี่ย เธอใจกล้าขนาดนี้ได้ยังไง ถึงได้เป็นฝ่ายจูบฉินล่างก่อนน่ะ กรี๊ด น่าอายชะมัดเลย"

ฉินล่างเองก็คงตกใจเหมือนกันใช่ไหม

แต่ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจจะจูบเขาเสียหน่อย แค่อยากจะชิมดูจริงๆ เท่านั้นเอง

พอนึกถึงรสชาติขึ้นมา ซูซือหานก็อดเลียริมฝีปากสีชมพูไม่ได้ รสเผ็ดชากลมกล่อมยังคงหลงเหลืออยู่ เป็นรสชาติอันยอดเยี่ยมที่ไม่ได้ลิ้มลองมาเสียนาน

เธอหวนคิดถึงรสชาตินั้นอย่างเปี่ยมสุข แล้วในที่สุดก็ปล่อยวางความเขินอายลงได้

ช่างเถอะ ได้ชิมรสชาตินี้ ต่อให้ใจกล้าไปหน่อยก็คุ้มแล้ว!

ในห้องอาหาร ฉินล่างยืนอึ้งอยู่นานสองนาน ถึงได้ค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมา

เขายกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเอง บนนั้นคล้ายกับยังหลงเหลือสัมผัสนุ่มละมุนและไออุ่นเมื่อครู่อยู่เลย

เขารู้ดีว่าซูซือหานแค่อยากชิมบะหมี่ของเขา แต่จูบนี้กลับเป็นครั้งแรกที่ซูซือหานเป็นฝ่ายจูบเขาก่อน มันจึงมีความหมายน่าจดจำอย่างยิ่ง

ทั้งที่ในปากยังคงมีรสเผ็ด แต่เวลานี้กลับทำให้เขารู้สึกหวานชื่นไปทั้งตัว

ฉินล่างถือชามกับตะเกียบเดินเข้าครัวไปด้วยความเบิกบานใจ ขณะเก็บกวาดห้องครัว เขาก็เผลอฮัมทำนองเพลงรักเบาๆ ออกมาอย่างอารมณ์ดี

เขาทำความสะอาดห้องครัวและห้องอาหารจนเรียบร้อยด้วยความกระปรี้กระเปร่า จากนั้นก็นำลูกประคบสมุนไพรไปต้ม กว่าจะจัดการทุกอย่างเสร็จก็ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว วันนี้ดึกไปหน่อย แต่การประคบร้อนก็ขาดไม่ได้

ฉินล่างถือลูกประคบกลับเข้ามาในห้องนอนใหญ่ สายตาของซูซือหานพลันหลบวูบ ทั้งคู่ต่างรู้ใจกันดีจนไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องเมื่อครู่เลยสักคำ

ซูซือหานนอนคว่ำลงบนเตียงอย่างว่าง่าย ฉินล่างใช้ลูกประคบช่วยประคบร้อนที่เอวให้เธอ

บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัด แต่ใบหน้าของทั้งสองในห้องนอนใหญ่กลับขึ้นสีแดงระเรื่อ บรรยากาศคลุมเครือหวานซึ้งตลบอบอวลโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด

"อุณหภูมิเป็นยังไงบ้าง" ฉินล่างเอ่ยถาม

"ร้อนไปนิดหนึ่งค่ะ"

ฉินล่างจึงวางผ้าขนหนูรองที่เอวด้านหลังเพิ่มให้อีกผืน แล้วถามว่า "ตอนนี้ล่ะ"

"อื้อ พอดีแล้วค่ะ"