บทที่ 84 ญาติพี่น้องและเพื่อนร่วมชั้นต่างตกตะลึง: ฉินล่าง นายเปิดร้านแล้วเหรอเนี่ย!

วันที่ 20 มิถุนายน เป็นฤกษ์งามยามดีสำหรับการเปิดร้าน

วันนี้ป้าหวังมาถึงบ้านตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าเพื่อช่วยดูแลเด็กๆ ทำให้ฉินล่างกับซูซือหานมีเวลาเหลือเฟือในการเปลี่ยนเสื้อผ้าและเตรียมตัวสำหรับพิธีเปิดร้านในวันนี้

"ยินดีด้วยนะคะคุณผู้ชายคุณผู้หญิง ขอให้ร้านซานฉินไจค้าขายรุ่งเรือง เงินทองไหลมาเทมา นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากฉัน รบกวนรับไว้ด้วยนะคะ" ป้าหวังยื่นซองแดงให้ด้วยสองมือพร้อมรอยยิ้มเบิกบาน

เวลาเจ็ดโมงครึ่ง ที่บ้านเริ่มทานอาหารเช้ากัน วันนี้ทานเร็วกว่าปกติครึ่งชั่วโมง เพราะร้านจะเปิดอย่างเป็นทางการตอนเก้าโมง และมีพิธีตัดริบบิ้นตอนเก้าโมงครึ่ง จึงต้องเผื่อเวลาพอสมควรเพื่อไปถึงร้านล่วงหน้า

ที่โต๊ะอาหาร ซูซือหานกำลังง่วนอยู่ไม่หยุด เธอเลือกรูปถ่ายร้านที่แต่งภาพอย่างประณีตจำนวนเก้ารูปในมือถือแล้วส่งให้ฉินล่าง

"ฉินล่าง รูปเก้ารูปนี้เป็นภาพร้านจากมุมและตำแหน่งต่างๆ ฉันแต่งรูปเรียบร้อยแล้ว เอาไว้โปรโมตวันเปิดร้าน เธอช่วยโพสต์แบบเก้าช่องลงโมเมนต์หน่อยสิ"

"ได้เลย" ฉินล่างดูรูปแล้วเห็นว่าเข้าที จึงจัดการเรียงรูปทั้งเก้าเป็นตารางเก้าช่อง จากนั้นก็เขียนข้อความแนะนำการเปิดร้านใหม่ ทั้งเวลาเปิด พิกัดร้าน รวมถึงกิจกรรมโปรโมชันต่างๆ ในวันเปิดร้าน

หลังจากโพสต์ลงโมเมนต์ไปได้ไม่นาน มือถือของฉินล่างก็เริ่มสั่นไม่หยุด

มีแต่เสียงแจ้งเตือนจากวีแชตทั้งนั้น

ผลตอบรับในโมเมนต์คึกคักอย่างยิ่ง เพราะช่วงที่เตรียมการก่อนหน้านี้ ฉินล่างแค่บอกพ่อแม่กับรูมเมตสามคนเท่านั้น เพื่อนร่วมรุ่นและเพื่อนคนอื่นๆ ยังไม่มีใครรู้เลย วันนี้จึงถือเป็นครั้งแรกที่ทุกคนรู้ว่าฉินล่างกำลังจะเปิดร้าน

พ่อฉินกับแม่ฉินเป็นคนกลุ่มแรกที่เข้ามากดไลก์ อาจเพราะรู้ว่าวันนี้ร้านใหม่ของลูกชายจะเปิด และผู้ใหญ่ทั้งสองก็ตื่นแต่เช้าตรู่ คงคอยเฝ้าดูวีแชตของลูกชายอยู่ตลอด พอฉินล่างโพสต์ปุ๊บ พ่อกับแม่ก็กดไลก์ทันที

คุณแม่ยังคอมเมนต์ไว้ข้างล่างด้วยว่า "ขอให้ร้านใหม่ของลูกชายแม่เปิดกิจการราบรื่น ร่ำรวยๆ นะลูก!"

คอมเมนต์นี้ดึงดูดความสนใจของบรรดาญาติๆ ได้อย่างรวดเร็ว ฉินล่างเห็นในกลุ่มครอบครัวว่าคุณน้าแชร์โพสต์นี้เข้าไป ไม่นานพวกญาติๆ ก็เริ่มคุยกัน ทั้งกดไลก์ ทั้งคอมเมนต์ บรรยากาศในกลุ่มพูดคุยกันอย่างออกรส

ญาติทุกคนต่างตกตะลึง และที่มากกว่านั้นคือความเซอร์ไพรส์ยินดี

"ล่างล่างเปิดร้านที่มหาวิทยาลัยเหรอเนี่ย ปีนี้เขาเพิ่งอยู่ปีสองไม่ใช่เหรอ @แม่ฉิน"

"ปีสองจ้ะ แต่เขาอยากเริ่มต้นทำธุรกิจ พอดีตัวเองแกะสลักงานฝีมือเป็นอยู่บ้าง ก็เลยเปิดร้านนี้ขึ้นมา อยู่ใกล้ๆ มหาวิทยาลัยนี่เอง"

"ล่างล่างเก่งจริงๆ เลยนะ เพิ่งอยู่มหาวิทยาลัยก็เริ่มทำธุรกิจแล้ว แถมยังเปิดร้านใหญ่ขนาดนี้ ต่อไปต้องหาเงินได้มหาศาลแน่!"

"น้องสาวมีบุญจริงๆ ล่างล่างฉลาดมาตั้งแต่เด็ก อนาคตไกลแน่นอน เผลอๆ ต่อไปจะเก่งกว่าเธอกับน้องเขยตอนนั้นเสียอีกนะ!"

พ่อฉินกับแม่ฉินรีบเข้าร่วมวงสนทนาในกลุ่ม ทั้งสองคุยเรื่องร้านใหม่ของลูกชาย พอได้ยินทุกคนเอ่ยชมฉินล่าง แต่ละข้อความที่ตอบกลับไปก็แฝงไว้ด้วยความปลาบปลื้มใจระคนภาคภูมิใจ

ญาติบางคนที่แอบอิจฉาตาร้อนต่างพากันเงียบกริบไม่ยอมโผล่หน้ามา ในใจรู้สึกสะเทือนใจอย่างแรงที่ฉินล่างเพิ่งอยู่แค่ปีสองก็เปิดร้านได้แล้ว วันนี้คงไม่มีกะจิตกะใจทำงานทำการ แถมบางคนยังแอบแช่งในใจให้ร้านของฉินล่างเจ๊งเร็วๆ อีกต่างหาก

ฉินล่างเห็นข้อความในกลุ่มก็ยิ้มขำแล้วกดปิดไป จากนั้นจึงเข้าไปดูในโมเมนต์

เพื่อนร่วมมหาวิทยาลัย เพื่อนสมัยมัธยมปลาย มัธยมต้น ไปจนถึงประถม ต่างถูกโพสต์นี้ปลุกให้ตื่นเต้นกันยกใหญ่

"ฉินล่าง รวยแล้วนะเพื่อน! ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี นายถึงกับเริ่มทำธุรกิจเปิดร้านเองแล้ว ร้านตกแต่งสวยมากเลยว่ะ ถ้าไม่ได้อยู่จงไห่นะ ฉันคงแวะไปเดินดูแล้ว!"

"เพื่อนเดือนมหา'ลัย นายจะเก่งเกินไปแล้วนะ อยู่ปีสองก็เริ่มทำธุรกิจ แถมยังเป็นร้านงานแกะสลักอีก โคตรเท่เลย!"

"เฮียล่าง นึกไม่ถึงจริงๆ เลยว่าพี่จะมีฝีมือขนาดนี้ ตอนนี้กลายเป็นเถ้าแก่ใหญ่ไปแล้วสิเนี่ย! ปิดเทอมหน้าร้อนจะกลับมาไหม เดี๋ยวจัดงานเลี้ยงรุ่นแล้วมาเจอกันหน่อย!"

"ร้านสวยจังเลย งานไม้แกะสลักข้างในก็ดูดีสุดๆ ท่านเดือนมหา'ลัย เดี๋ยวฉันจะแวะไปอุดหนุนนะ!"

"คนเรานี่ต่างกันลิบลับจริงๆ พวกเรายังต้องมานั่งอ่านหนังสือหามรุ่งหามค่ำเตรียมสอบปลายภาคอยู่เลย แต่ท่านเดือนมหา'ลัยเปิดร้านใหญ่โตขนาดนี้แล้ว น่าอิจฉาตาร้อนชะมัด!"

"ยินดีกับท่านเดือนมหา'ลัยที่ได้เป็นเจ้าของร้านใหม่ด้วยนะ ขอให้ค้าขายร่ำรวยจ้า~"

"…"

คอมเมนต์มีเยอะเกินไปจนฉินล่างอ่านไม่ไหว จึงตอบขอบคุณรวมๆ ไปประโยคหนึ่งในโมเมนต์ แล้ววางมือถือไว้ข้างตัว

หลินเซียวก็เห็นโพสต์นี้ในโมเมนต์เช่นกัน ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้แลกช่องทางติดต่อกับฉินล่างไว้ แต่เมื่อเห็นว่าความสัมพันธ์ระหว่างซูซือหานกับฉินล่างมาถึงขั้นนี้แล้ว ในใจเธอก็ร่วมยินดีด้วยความจริงใจ เมื่อวานนี้เธอจึงเป็นฝ่ายแอดวีแชตของฉินล่างไปก่อนเพื่อให้ติดต่อกันได้สะดวก

หลังจากเห็นโพสต์นี้ หลินเซียวแทบไม่ต้องคิด จัดการแชร์โพสต์นี้ต่อทันที เธอมีเพื่อนในวีแชตเยอะมาก รวมๆ แล้วกว่าสองพันคน ตลอดช่วงเวลาที่ทำงานมาหลายปีก็ได้สะสมทั้งเพื่อนและเส้นสายคอนเนกชันไว้มากมาย เธอจึงอยากอาศัยโมเมนต์ของตัวเองช่วยโปรโมตให้อีกแรง

หลังจากหลินเซียวโพสต์ไปได้ไม่นาน พ่อหลินก็เลื่อนมาเห็นเข้า

เพราะเป็นโพสต์ที่ลูกสาวแชร์มา เขาจึงตั้งใจกดเปิดดูรูปตารางเก้าช่องขนาดใหญ่

ในบรรดารูปทั้งเก้าใบ รูปตรงกลางเป็นรูปงานแกะสลักเม็ดวอลนัตที่วางอยู่ในกล่องจัดแสดงโปร่งใสสุดประณีต ข้างๆ มีใบรับรองสิทธิบัตรวางอยู่ด้วย นี่คือสมบัติประจำร้านที่ฉินล่างตั้งใจแกะสลักขึ้นมา

สายตาของพ่อหลินถูกดึงดูดเข้าหาวอลนัตคู่นี้ทันที เขามองซ้ำไปซ้ำมา ยิ่งดูก็ยิ่งถูกใจ ทว่าเมื่อเพ่งมองอย่างละเอียด ลายเส้นและฝีมือการแกะสลักนี้กลับดูคุ้นตา เหมือนกับคู่ที่ลูกสาวเคยซื้อมาให้ไม่มีผิด ราวกับมาจากฝีมือของคนคนเดียวกัน

หรือว่าจะเป็นร้านที่พ่อหนุ่มชื่อฉินล่างคนนั้นเปิดขึ้นมา?

ซานฉินไจ… ชื่อนี้มีโอกาสสูงมากที่จะตั้งตามแซ่ของเจ้าของร้าน

พ่อหลินตื่นตัวขึ้นมาทันควัน ก่อนหน้านี้เขาอยากเจอพ่อหนุ่มที่มีฝีมืองานช่างชั้นเลิศคนนี้มาตลอด แต่เซียวเซียวมักจะบอกว่ายังไม่ค่อยสะดวก ตอนนี้ในเมื่ออีกฝ่ายเปิดร้านแล้ว เขาก็ถือโอกาสแวะไปเดินดูที่ร้านสักหน่อย ไปดูตัวฉินล่าง และไปยลโฉมผลงานแกะสลักเม็ดวอลนัตอันวิจิตรคู่นี้ด้วยตาตัวเอง!

พ่อหลินเปลี่ยนเสื้อผ้า เตรียมจะออกจากบ้าน แต่จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหยิบมือถือโทรหาเพื่อนเก่าที่ชอบสะสมงานแกะสลักเม็ดวอลนัตด้วยกันหลายคน บอกว่าตนเองเจอของชั้นเลิศเข้าแล้ว

คนกลุ่มนี้ล้วนเป็นสมาชิกของสมาคมวอลนัตสะสมแห่งเมืองจงไห่ และชื่นชอบงานแกะสลักเม็ดวอลนัตเป็นชีวิตจิตใจ พอได้ยินแบบนั้นก็รีบตกลงว่าจะไปด้วยกันทันที พ่อหลินวางสายด้วยความอารมณ์ดี จริงๆ แล้วในใจเขาอยากพาทุกคนไปด้วยเพื่อดูแววของฉินล่าง ฉินล่างมีความสามารถระดับนี้ แถมคราวก่อนยังยอมปล่อยวอลนัตคู่นั้นให้ลูกสาวในราคาแค่สองแสน นิสัยใจคอและความประพฤติก็น่าจะไว้ใจได้

หากฉินล่างสามารถเข้าร่วมสมาคมวอลนัตสะสมแห่งเมืองจงไห่ได้ ย่อมถือเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่งสำหรับสมาคมของพวกเขา!

——

เวลาเจ็ดโมงห้าสิบ ทางด้านฉินล่างกำลังเตรียมตัวจะออกจากบ้าน

ซูซือหานเตรียมชุดสีแดงไว้ให้เด็กๆ คนละชุด ดูแล้วช่างสดใสน่ารักเป็นมงคลยิ่งนัก

เจ้าตัวเล็กทั้งสามสวมเสื้อผ้าชุดใหม่นอนอยู่ในรถเข็นเด็ก ดวงตากลมโตดำขลับเบิกกว้างด้วยความอยากรู้อยากเห็น มองตรงนี้ที เหลียวตรงนั้นที ตอนนี้เด็กๆ อายุครบสองเดือนแล้ว เป็นช่วงวัยที่กำลังสนใจใคร่รู้ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว

ขณะที่ฉินล่างกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า ซูซือหานก็เตรียมตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอจึงอาศัยช่วงเวลานี้สอนให้เด็กๆ ทำท่า "กงสี่ฟาไฉ" ขอให้ร่ำรวย เพื่อความเป็นสิริมงคล