บทที่ 85 เปิดร้านฤกษ์ดีมีชัย

“เซวียนเซวียน อวี่ถง เข่อซิน มองหม่าม้านะคะ หม่าม้าจะสอนทำท่ากงสี่ฟาไฉนะ~”

ซูซือหานประสานมือทำท่าคารวะอวยพร พลางเอ่ย “กงสี่ฟาไฉ ขออั่งเปาหน่อยค่า~”

เซวียนเซวียนมองหม่าม้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น ในดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความฉงนสงสัย

อวี่ถงพอได้ยินหม่าม้าเรียกชื่อตัวเอง ก็หันมามองแค่แวบเดียว ก่อนที่ความสนใจจะถูกสิ่งอื่นดึงดูดไปอย่างรวดเร็ว

ส่วนเข่อซินเดิมทีก็ไม่ได้ตั้งใจ ‘ฟังบทเรียน’ แต่พอได้ยินหม่าม้าพูดคำว่า “กงสี่ฟาไฉ ขออั่งเปาหน่อยค่า” ความสนใจของเจ้าตัวเล็กก็ถูกดึงกลับมาทันที

ซูซือหานสอนซ้ำๆ อยู่สี่ห้ารอบ เซวียนเซวียนก็ยังคงไม่ค่อยเข้าใจความหมายของหม่าม้า คงรู้สึกว่าน่าเบื่อ เลยหันไปเล่นมือน้อยๆ กับน้องสาวอย่างอวี่ถงแทน

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของลูกชายและลูกสาวคนรอง ซูซือหานก็ได้แต่ยิ้มพลางส่ายหัว

พอมองไปทางเข่อซิน เจ้าตัวเล็กกำลังจ้องหม่าม้าตาแป๋ว จู่ๆ ก็ยื่นกำปั้นน้อยๆ สีชมพูทั้งสองข้างออกมาประกบเข้าหากัน แล้วแกว่งเบาๆ ปากเล็กๆ อ้าออก เผยรอยยิ้มน่ารักสดใส

แม้ท่วงท่าจะไม่ใช่การประสานมือคารวะที่ถูกต้องเป๊ะๆ แต่ก็เลียนแบบได้คล้ายคลึงถึงเจ็ดแปดส่วนแล้ว

พอทำท่าเสร็จ เจ้าตัวเล็กก็เอื้อมมือไปคว้าจับทางซูซือหาน เธอจึงก้มลงมอง ก็พบว่าสิ่งที่เจ้าตัวเล็กเล็งจะคว้าไว้คือมุมซองอั่งเปาที่โผล่ออกมานั่นเอง

ซูซือหานหลุดหัวเราะพรืด ลูบหัวทุยๆ ของเข่อซินแล้วพูดว่า “เข่อซินบ้านเรานี่เป็นยัยหนูหน้าเงินตัวน้อยที่ฉลาดจริงๆ พอพูดถึงอั่งเปาก็รู้เรื่องทันทีเลยใช่ไหมเนี่ย?”

เข่อซินตอบรับหม่าม้าด้วยรอยยิ้มหวานเจี๊ยบ~

ฉินล่างเดินออกมาเห็นภาพนี้เข้าพอดี ก็อดที่จะหัวเราะตามไปด้วยไม่ได้

หลังจากเตรียมตัวเสร็จเรียบร้อย ทั้งครอบครัวก็มุ่งหน้าไปที่ร้าน พอไปถึงร้านก็เพิ่งจะแปดโมงตรง ฉินล่างเปิดประตูร้านออก ไม่นานนักกระเช้าดอกไม้สี่กระเช้าที่สั่งส่งด่วนในเมืองก็มาถึง ซึ่งเป็นของที่พ่อฉินกับแม่ฉินสั่งเอาไว้

บริเวณหน้าร้านปูพรมแดงผืนยาว กระเช้าดอกไม้วางเรียงรายอยู่สองฝั่ง มองดูแต่ไกลก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศแห่งความน่ายินดี

ร้านรวงแถวนั้นเริ่มทยอยเปิดบริการกันแล้ว พอเห็นว่ามีร้านใหม่มาเปิด ก็พากันแวะเวียนมามุงดูความคึกคัก

ยังไม่ทันถึงเวลาตัดริบบิ้นเปิดร้าน หน้าร้านก็มีคนมารวมตัวกันไม่น้อยแล้ว

“ยินดีด้วยนะ ยินดีด้วย ต่อไปพวกเราก็เป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว ร้านพวกเธอขายอะไรเหรอ? ดูเหมือนพวกงานหัตถกรรมเลยนะ วันก่อนเดินผ่านมองเข้าไปทางกระจก ตกแต่งร้านได้สวยจริงๆ”

“ขอบคุณครับ เป็นงานแกะสลักทำมือแท้ๆ ครับ มีหลากหลายวัสดุเลย”

ร้านค้าประเภทนี้พบเห็นได้ไม่บ่อยนัก บนถนนสายนี้มีเพียงร้านนี้ร้านเดียว จึงไม่มีความขัดแย้งหรือการแข่งขันทางการค้ากับร้านอื่น ทุกคนพอได้ยินดังนั้นย่อมยินดีและอวยพรจากใจจริง

“ยินดีด้วยนะ ค้าขายร่ำรวยล่ะ ต่อไปอยู่ถนนเส้นเดียวกันแล้ว มีอะไรก็เรียกพวกเราได้ตลอดนะ~”

ซูซือหานยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มแย้มพูดคุยกับทุกคนอย่างเป็นกันเอง

หลินเซียวเป็นคนแรกที่มาถึง ด้านหลังเธอมีชายร่างกำยำหลายคนช่วยกันยกต้นศุภโชคสองกระถางและกระเช้าดอกไม้อีกหกกระเช้า เดินเรียงแถวเข้ามาอย่างยิ่งใหญ่

“ยินดีด้วยนะเถ้าแก่ฉินกับเถ้าแก่เนี้ยซู ขอให้เปิดร้านเฮงๆ รวยๆ เงินทองไหลมาเทมาจ้า!”

พอของของเธอถูกวางลง สองฝั่งของพรมแดงก็เต็มแน่นขนัดไปในทันที

พวกรูมเมตคงนัดแนะกันไว้แล้ว ตอนมาถึงจึงมีกระเช้าดอกไม้มาด้วย รูมเมตของทั้งสองฝั่งร่วมกันส่งกระเช้าดอกไม้มาสองกระเช้า ส่วนเพื่อนร่วมห้องของซูซือหานยังนำช่อดอกไม้สดติดไม้ติดมือมาด้วย

พอเลยเก้าโมงเช้า คนในร้านก็เริ่มทยอยเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ พิธีตัดริบบิ้นกำหนดไว้ตอนเก้าโมงครึ่ง ตอนนี้ทุกคนจึงพากันยืนดูอยู่ด้านนอก

มีเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยของฉินล่างมากันเพียบ เกือบทั้งหมดเห็นโพสต์จากโมเมนต์ของฉินล่างแล้วตามมา

ทุกคนพอได้เห็นร้าน ก็พากันตกตะลึงตาค้าง

“คิดไม่ถึงเลยว่าเดือนมหา'ลัยอย่างฉินล่างจะซ่อนคมไว้ขนาดนี้ ปกติอยู่ที่มอ เดือนมหา'ลัยทำตัวติดดินเกินไปแล้วมั้ง นึกว่ามาจากครอบครัวธรรมดาๆ ซะอีก ใครจะไปคิดว่าเพิ่งอยู่ปีสอง ก็เปิดร้านใหญ่โตขนาดนี้ได้ด้วยตัวเองแล้ว!”

“ร้านนี้อยู่ใกล้มอขนาดนี้ ค่าเช่าปีหนึ่งไม่มีทางถูกแน่ อย่างน้อยๆ ก็น่าจะหลักแสนเลยนะ~ แถมการตกแต่งในร้านยังทำออกมาดีขนาดนี้ ต้องใช้เงินไปไม่น้อยแน่ๆ เดือนมหา'ลัยนี่ลงทุนก้อนโตเลยนะเนี่ย!”

ทุกคนต่างส่งเสียงแซวถามฉินล่าง ฉินล่างไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่ยิ้มรับโดยไม่เอ่ยปาก

ความลึกลับแบบนี้ยิ่งทำให้ทุกคนจินตนาการไปไกล

“ของที่ขายในร้านนี้เป็นงานหัตถกรรมแกะสลักทำมือแท้ๆ ทั้งนั้น งานฝีมือทำมือนี่มีมูลค่าสูงมากเลยนะ เมื่อกี้เดือนมหา'ลัยบอกว่าเขาแกะสลักเองทั้งหมดด้วย โคตรเทพเลยว่ะ!”

“ใช่เลย ร้านของเดือนมหา'ลัยร้านนี้อนาคตไกลแน่นอน ฉันจะบอกพวกนายให้นะ พ่อฉันชอบเล่นวอลนัตสะสมอยู่แล้ว พวกนายเห็นงานแกะสลักเม็ดวอลนัตที่จัดแสดงอยู่ในตู้กระจกนั่นไหม ฉันว่าวอลนัตแกะสลักคู่นั้นน่ะ อย่างต่ำๆ ต้องหลายแสน หรืออาจจะถึงหลักล้านเลยก็ได้!”

ทุกคนพอได้ยินตัวเลขนี้เข้า ต่างก็อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

“เชี่ย แพงขนาดนั้นเลยเหรอ!”

“เดือนมหา'ลัยโคตรเจ๋งเลยว่ะ!”

ข่าวแพร่กระจายไปทั่วมหาวิทยาลัยอย่างรวดเร็ว เหล่านักศึกษาที่ตอนแรกตั้งใจมาดูเรื่องสนุก พอมาถึงจุดนี้กลับถูกสินค้าในร้านดึงดูดเข้าอย่างจัง ตั้งใจว่าพอตัดริบบิ้นตอนเก้าโมงครึ่งเสร็จแล้ว จะหาซื้ออะไรติดไม้ติดมือกลับไปสักหน่อย ดังนั้นหลายคนจึงถ่ายรูปโพสต์ลงโมเมนต์ ข่าวของร้านซานฉินไจแทบจะยึดหน้าฟีดไปหมด

เมื่อจ้าวลู่ลู่เห็นข้อความพวกนี้ ตอนเห็นโพสต์แรก เธอก็แค่รู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจ แต่พอเลื่อนลงไปแล้วเจอแต่เรื่องนี้เต็มไปหมด เธอก็ถึงกับปิดมือถือทิ้งไปเลย

ทางด้านเจิ้งเฟยอวี่ก็ได้รับข่าวอย่างรวดเร็วเช่นกัน

คราวก่อนที่โดนฉินล่างซัดไปยกหนึ่ง แถมยังถูกหมัดของเทพธิดาทำให้ผวา พอมาคิดดูทีหลัง ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่ยอมแพ้ ทว่าเขาก็ไม่กล้าไปหาเรื่องฉินล่างตรงๆ จึงคิดจะใช้วิธีอ้อมค้อม โดยไปตีสนิทเป็นเพื่อนกับนักศึกษาชายท่าทางหงอๆ ขี้ขลาดคนหนึ่งในห้องเรียนของฉินล่าง เพื่อคอยสืบเรื่องของฉินล่างทางอ้อม

วันนี้ร้านของฉินล่างเปิดกิจการ เขาจึงได้รับข่าวเป็นคนแรกๆ ทันที

เจิ้งเฟยอวี่คิดทบทวนไปมา รู้สึกว่าไม่อาจปล่อยให้ร้านใหม่ของฉินล่างเปิดตัวไปได้อย่างราบรื่นแบบนี้

เขาพินิจพิจารณาดูโพสต์ในโมเมนต์นั้นอย่างละเอียด พอเห็นคำว่า ‘ทำมือแท้ๆ’ ที่เน้นย้ำไว้ในข้อความโปรโมต ในใจก็ผุดแผนการขึ้นมาทันที

เขาหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาเพื่อนสนิทสองสามคน หลังสั่งการไปไม่กี่ประโยค เขาก็พูดขึ้นว่า “ทำให้เนียนๆ หน่อยล่ะ อย่าให้มีพิรุธเด็ดขาด แล้วก็สั่งกระเช้าดอกไม้ไว้สักสองสามกระเช้า เดี๋ยวฉันจะไปแสดงความยินดีกับร้านใหม่ของเทพธิดาฉันสักหน่อย พวกนายรอฟังข่าวอยู่ข้างนอกก่อน”

หลังวางสาย เจิ้งเฟยอวี่ก็แสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ หมุนตัวเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

เวลาเก้าโมงครึ่ง หลังจากเสร็จสิ้นพิธีตัดริบบิ้นอย่างเป็นทางการ หน้าร้านก็เปิดต้อนรับลูกค้าทันที โปรโมชันเปิดร้านทั้งหมดถูกเขียนไว้บนกระดานดำอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง ทุกคนเริ่มเลือกซื้อสินค้าที่ตนเองถูกใจ ภายในร้านเล็กๆ อัดแน่นไปด้วยผู้คน บรรยากาศคึกคักเป็นที่สุด

ฉินล่างและซูซือหานยืนอยู่ตรงบริเวณประตู ซูซือหานรับหน้าที่คิดเงินที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์ ส่วนฉินล่างคอยต้อนรับและแนะนำให้ทุกคนสแกนคิวอาร์โค้ด

ทำงานเข้าขากันได้เป็นอย่างดี

ไม่นานนัก เจิ้งเฟยอวี่พร้อมเพื่อนอีกสองคนก็ถือกระเช้าดอกไม้มายืนอยู่ที่หน้าประตู

“รุ่นน้อง ร้านเปิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมไม่เห็นเธอโปรโมตในโมเมนต์บ้างเลยล่ะ? ยังดีที่ฉันเห็นข่าวพอดี เลยสั่งกระเช้าดอกไม้มาสองกระเช้า ถือเป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ แล้วก็ถือว่าขอโทษสำหรับเรื่องคราวก่อนด้วยนะ ขอให้พวกเธอค้าขายเจริญรุ่งเรืองนะ”

ซูซือหานเห็นเขา คิ้วเรียวงามก็ขมวดมุ่น สีหน้าดูไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที แต่วันนี้เป็นวันฤกษ์งามยามดีในการเปิดร้าน เธอจึงไม่สะดวกที่จะไล่อีกฝ่ายให้ ‘ไสหัวไป’ ทำได้เพียงแกล้งเมินเฉยไปเสีย

ฉินล่างปรายตามองเจิ้งเฟยอวี่พลางส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ เจ้าหมอนี่ ดูท่าคราวก่อนคงยังโดนซัดไม่เข็ดสินะ

“นายเห็นบ้านฉันเหมือนคนขาดแคลนกระเช้าดอกไม้เหรอ? เอามาจากไหน ก็ไสหัวกลับไปตรงนั้นซะ!”