บทที่ 86 แผนร้ายของเจิ้งเฟยอวี่ ฉินล่างคลี่คลายได้โดยตรง!

สีหน้าของเจิ้งเฟยอวี่ฉายแววย่ำแย่ขึ้นมาแวบหนึ่ง

แต่เมื่อนึกถึงหมัดของฉินล่าง เขาก็ยังไม่กล้าอาละวาดตรงนั้น ได้แต่ฝืนยิ้มแล้วเอ่ยว่า "อย่าเพิ่งโมโหสิ เดี๋ยวฉันให้คนยกกระเช้าดอกไม้ออกไปเดี๋ยวนี้แหละ"

พูดจบ เจิ้งเฟยอวี่ก็สั่งให้คนยกกระเช้าดอกไม้ออกไปทันที

จากนั้นก็หันมายิ้มให้ฉินล่างต่อ "แบบนี้ฉันเข้าไปเดินชมข้างในได้แล้วใช่ไหม?"

"ดูกล่องป้ายนั่นสิ—" ฉินล่างชี้ไปที่ป้ายซึ่งตั้งอยู่ข้างๆ

เห็นเพียงบนป้ายเขียนไว้ว่า: สุนัขห้ามเข้า

เจิ้งเฟยอวี่โมโหจนแทบจะหน้าเบี้ยว

เขาหมุนตัวเดินจากไปทันที

พอเดินพ้นหัวมุม บรรดาลูกน้องก็เอ่ยถามเจิ้งเฟยอวี่ "พี่เจิ้ง เอาไงต่อดีครับ? ไอ้ฉินล่างมันไม่ยอมให้พวกเราเข้าไป"

"ฉินล่างมันชักจะเหิมเกริมเกินไปแล้ว ถึงขนาดกล้าด่าว่าพี่เจิ้งเป็นหมา"

พูดยังไม่ทันขาดคำ ด้านหลังศีรษะของหมอนั่นก็โดนเจิ้งเฟยอวี่ตบเข้าให้อย่างจัง พร้อมกับตวาดอย่างเกรี้ยวกราด "มึงว่าใครเป็นหมาห๊ะ? มึงนั่นแหละหมา! หมาทั้งโคตรมึงนั่นแหละ!"

หลังจากระบายอารมณ์เสร็จแล้ว เจิ้งเฟยอวี่จึงหรี่ตาลงอย่างเจ้าเล่ห์แล้วเอ่ยว่า "ก็แค่ไม่ให้ฉันเข้าไป มันจะไม่มีวิธีอื่นเลยหรือไง?"

"แกก็ไปหาคนที่หน้าไม่คุ้นตาอีกสักสองคนมาทำงานที่เราจะทำสิ!"

"เตือนให้พวกมันระวังตัวหน่อยก็พอ!"

พวกลูกน้องพากันพยักหน้าเห็นด้วย "จริงด้วยครับ ได้เลยครับพี่เจิ้ง เดี๋ยวผมรีบไปจัดการให้! วันนี้ผมเห็นคนในร้านฉินล่างเยอะมาก ถ้าพวกเราส่งคนเข้าไปสักสองสามคน พวกมันไม่มีทางรู้ตัวหรอกครับ!"

หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีคนสองคนเดินเข้าไปในร้านของฉินล่าง ดูเผินๆ ไม่มีอะไรผิดปกติ เหมือนกับลูกค้าทั่วไปที่เข้ามาเลือกซื้อของ

อยู่ได้ไม่นาน ทั้งสองคนก็เดินออกไป

ต่อมาก็มีลูกค้าเข้ามาอีกสามคน เนื่องจากมีลูกค้าหน้าใหม่ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนเข้ามาตลอดเวลา จึงไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติ

สุดท้ายก็มีนักศึกษาอีกสามคนเดินเข้ามา ทำทีเป็นค่อยๆ เดินดูของเหมือนกับนักศึกษาคนอื่นๆ ที่ตั้งใจมาซื้อของ

ในที่สุด หนึ่งในนั้นก็หยิบ 'หุ่นไม้' ตัวหนึ่งจากชั้นวางตรงมุมร้าน แล้วเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์เพื่อจ่ายเงิน

ซูซือหานซึ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์แคชเชียร์ รับหุ่นไม้ตัวนั้นมาและกำลังจะใช้เครื่องสแกนบาร์โค้ด ทว่าเพียงแค่เหลือบมองแวบเดียว เธอก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ

สินค้าพวกนี้ในร้านล้วนเป็นงานที่ฉินล่างลงมือแกะสลักด้วยตัวเอง ภาพโปรโมตสินค้าทุกชิ้นเธอก็เป็นคนถ่ายและแต่งภาพอย่างประณีตด้วยตัวเองทั้งหมด ประกอบกับสมองระดับหัวกะทิของเธอ เธอจึงจำสินค้าทุกชิ้นได้อย่างแม่นยำ

แม้ว่าหุ่นไม้ตัวนี้จะหน้าตาคล้ายกับของที่ร้าน แต่รายละเอียดกลับหยาบมาก ไม่ใช่ฝีมือระดับฉินล่างอย่างแน่นอน

"ขอโทษนะคะ รบกวนรอสักครู่ค่ะ" ซูซือหานวางเครื่องสแกนบาร์โค้ดลง แล้วเรียกฉินล่างมา

"ฉินล่าง ชิ้นนี้ไม่ใช่ของร้านเราค่ะ" ซูซือหานยื่นหุ่นไม้ให้เขาดู

ฉินล่างมองปราดเดียวก็เอ่ยทันที "อืม! นี่ไม่ใช่ของในร้านเราจริงๆ"

เด็กหนุ่มทั้งสามคนเห็นท่าไม่ดีก็เริ่มโวยวายขึ้นมาทันที ที่นี่คนเยอะ ขอแค่พวกตนส่งเสียงดังเข้าไว้ ฉินล่างก็คงไม่กล้ามีเรื่องแตกหักกับพวกเขาตรงๆ เพราะยังไงวันนี้ก็เป็นวันแรกที่เปิดร้าน หากชื่อเสียงป่นปี้ขึ้นมาคงได้ไม่คุ้มเสีย

ดังนั้น เด็กหนุ่มคนที่มาคิดเงินจึงตะโกนเสียงดัง "ที่บอกว่าไม่ใช่ของร้านนายหมายความว่ายังไง? ของก็หยิบมาจากชั้นวางในร้านนายแท้ๆ ถ้าไม่ใช่ของร้านนายแล้วมันจะมาจากไหนได้อีกล่ะ? เมื่อกี้ฉันก็เพิ่งหยิบมาจากชั้นตรงนั้นเอง!"

เขาชี้ไปทางตำแหน่งของชั้นวางของ

"ของในร้านตัวเองแท้ๆ กลับไม่ยอมรับ มีอะไรตุกติกซ่อนอยู่หรือเปล่า!" เด็กหนุ่มชิงเปิดฉากก่อน แย่งหุ่นไม้กลับคืนไปแล้วจงใจชูขึ้นสูงเพื่อเพ่งมอง ให้ลูกค้าคนอื่นๆ ที่แห่กันเข้ามามุงดูความวุ่นวายได้เห็นกันชัดๆ

"เดี๋ยวนะ นี่มันไม่ใช่หุ่นไม้ที่ขายในร้านกิฟต์ช็อปหน้ามหา'ลัยเราหรอกเหรอ?"

คนที่อยู่ข้างๆ รีบเอ่ยสมทบทันที "เฮ้ย เหมือนจะเป็นของที่ขายอยู่หน้ามหา'ลัยจริงๆ ด้วย!"

เด็กหนุ่มคนนั้นแค่นหัวเราะแล้วชูหุ่นไม้ขึ้นให้สูงกว่าเดิม

"ร้านพวกนายกำลังหลอกลวงผู้บริโภคนี่หว่า!"

"แปะป้ายอ้างว่าเป็นงานฝีมือแท้ๆ แต่กลับเอาของโหลที่รับส่งมาจากข้างนอกมาขาย ของข้างนอกขายกันตัวละห้าหยวน ร้านนายดันตั้งราคาขายตั้งสามสิบหกหยวน! หน้าเลือดเกินไปแล้วมั้ง!"

เด็กหนุ่มตะเบ็งเสียงดัง ลูกค้าคนอื่นๆ โดยรอบเริ่มส่งเสียงซุบซิบ บางคนก้มมองสำรวจสินค้าที่ตัวเองเลือกไว้ในมืออย่างละเอียด ส่วนคนที่หูเบาหน่อย ตอนนี้ก็เริ่มเอาของในมือกลับไปวางคืนบนชั้นแล้ว

"ซานฉินไจมันร้านค้าหน้าเลือดชัดๆ หลอกลวงผู้บริโภค เดี๋ยวฉันจะโทรฟ้องสายด่วนคุ้มครองผู้บริโภคเล่นงานพวกนาย!" เด็กหนุ่มเห็นปฏิกิริยาของผู้คนรอบข้าง ก็ยิ่งได้ใจและแสดงท่าทีอหังการขึ้นไปอีก

【ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์กำลังถูกใส่ร้าย เพื่อรับประกันว่าลูกน้อยจะได้เติบโตอย่างมีความสุข จึงเปิดใช้งานภารกิจฉุกเฉิน: ให้โฮสต์โต้กลับอีกฝ่าย รางวัลภารกิจ: คลิปวิดีโอจากกล้องวงจรปิดที่คมชัดบันทึกเหตุการณ์ทั้งหมด และการจับกุมตัวคนสามคนที่แอบนำของปลอมมาวาง】

เมื่อฉินล่างได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบในหัว เขาก็ยกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชาขึ้นมาทันที

เมื่อกี้ตอนที่เห็นเด็กหนุ่มคนนั้นพูดยืนยันอย่างมั่นอกมั่นใจ เขาก็ก้มลงเปิดดูกล้องวงจรปิดในมือถือแล้ว เขาเห็นอีกฝ่ายหยิบหุ่นไม้ตัวนี้ออกมาจากชั้นวางตรงมุมร้านจริงๆ ท่าทางดูเหมือนลูกค้าทั่วไปที่มาหยิบของ และไม่มีพิรุธอย่างอื่น

แสดงว่าหุ่นไม้ตัวนี้มีคนแอบเอามาวางไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

เขากรอวิดีโอย้อนกลับไปก่อนหน้านั้นอีกช่วงหนึ่ง ก็พบว่าในกล้องวงจรปิดก่อนหน้านี้ มีคนกลุ่มหนึ่งเดินมาป้วนเปี้ยนตรงชั้นวางตรงมุมร้านนี้ ทว่าพื้นที่ด้านหลังกลับถูกคนกลุ่มนั้นยืนบังไว้มิด จึงมองไม่เห็นว่าพวกเขาแอบเอาของจากข้างนอกมาสับเปลี่ยนอย่างไร

แต่ที่แน่ๆ ต้องเป็นฝีมือคนกลุ่มนี้แน่นอน!

ในเมื่อตอนนี้ระบบจะมอบรางวัลเป็นคลิปวิดีโอวงจรปิดที่คมชัดบันทึกเหตุการณ์ทั้งหมด ย่อมต้องบันทึกภาพตอนที่คนกลุ่มนั้นแอบเอาของจากข้างนอกมาวางบนชั้นในร้านของเขาได้อย่างชัดเจนแน่นอน

ถ้าแบบนี้ เรื่องก็ง่ายขึ้นเยอะแล้ว!

ฉินล่างเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบในทันที "นายมีหลักฐานอะไรมาพิสูจน์ว่าของชิ้นนี้เป็นของร้านฉัน?"

เด็กหนุ่มคนนั้นเริ่มมีท่าทีหงุดหงิด ขมวดคิ้วแล้วเอ่ย "ฉันหยิบมาจากชั้นวางของในร้านนาย คนตั้งเยอะตั้งแยะเห็นกับตา แค่นี้ยังไม่พออีกเหรอ?"

"เหอะ พูดแบบนี้ก็แปลว่าไม่มีหลักฐานโดยตรงสินะ แต่ฉัน มีหลักฐานที่จะพิสูจน์ได้ว่าของชิ้นนี้ไม่ใช่ของร้านฉัน!"

【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจฉุกเฉินสำเร็จ ไฟล์วิดีโอจากกล้องวงจรปิดถูกส่งไปยังโฟลเดอร์ 'วงจรปิด' ในคอมพิวเตอร์เรียบร้อยแล้ว】

【คนสามคนที่แอบนำของปลอมมาวางถูกตำรวจจับกุมตัวไว้ได้แล้ว】

ฉินล่างแค่นหัวเราะ จากนั้นก็หมุนหน้าจอคอมพิวเตอร์หันไปทางทุกคน แล้วเปิดโฟลเดอร์กล้องวงจรปิด หาไฟล์วิดีโอแล้วกดเล่นทันที

เวลาที่ปรากฏในคลิปเห็นได้อย่างชัดเจน ตรงกับเวลากล้องวงจรปิดในร้านเป๊ะๆ เพียงแต่มุมกล้องแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

กล้องของที่ร้านมีคนยืนบังอยู่ แต่มุมกล้องในคลิปนี้ ทุกคนมองเห็นได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้งว่าคนกลุ่มหนึ่งล้วงของออกมาจากกระเป๋าเสื้ออย่างไร จากนั้นก็ทำท่าทางล่อกแล่กเหลียวซ้ายแลขวา ก่อนจะแอบอยู่หลังเพื่อนอีกสองคนแล้วเอาของไปวางไว้บนชั้นวาง

พอคลิปวิดีโอนี้เปิดออกมา เด็กหนุ่มคนนั้นก็อึ้งตาค้างไปเลย!

ไหนบอกว่าจัดการอย่างแนบเนียน ไม่มีทางมีใครจับได้ไงล่ะ?

ทว่าคนที่อยู่ในคลิปไม่ใช่ตัวเขา เขาจึงพูดเสียงเย็นชาว่า "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ นี่มันบอกได้แค่ว่าของในร้านพวกนายถูกคนสับเปลี่ยน แต่ไม่ใช่ฉันเป็นคนเปลี่ยนสักหน่อย!"

"อีกอย่าง ใครจะไปรู้ว่าไอ้พวกคนที่มาสลับของน่ะ เป็นคนพวกนายจ้างมาเองหรือเปล่า"

"เพราะเอาของจากโรงงานมาขายในราคางานฝีมือน่ะมันได้กำไรเกินควรนี่นา!"

"เพื่อเงินน่ะ บางคนทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ!"

ฉินล่างรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่มีทางยอมรับว่าตนเองเป็นคนทำเรื่องนี้ คนพวกนี้วางแผนมาอย่างรัดกุมไร้ช่องโหว่จริงๆ แต่เขามีระบบอยู่ ต่อให้พวกมันจะวางแผนรอบคอบแค่ไหน ก็อย่าหวังจะมาฮุบเงินจากร้านเขา หรือมาทำลายชื่อเสียงร้านของเขาได้!

ทันใดนั้น ฉินล่างก็กดโทรแจ้งตำรวจโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงอีกต่อไป