บทที่ 87 เจิ้งเฟยอวี่คิดจะล้างมลทินงั้นหรือ? ฝันไปเถอะ! ไปนอนในห้องขังซะ!

พอฉินล่างโทรแจ้งตำรวจ ทั้งสามคนก็เริ่มทนรับแรงกดดันไม่ไหว

เพราะพวกเขายังเป็นแค่นักศึกษาแถวเขตมหาวิทยาลัยนี้ แค่อยากได้เงินค่าจ้างนิดหน่อยเลยมารับงาน อีกทั้งยังคิดว่าไม่ใช่เรื่องเสี่ยงอะไร เพราะอย่างไรเสียคนที่ทำเรื่องชั่วก็ไม่ใช่พวกเขา

พวกเขาแค่มีหน้าที่มาซื้อของ ก่อเรื่องโวยวาย แล้วตบท้ายด้วยการให้ฉินล่างจ่ายเงินชดใช้ให้ก้อนหนึ่ง

ทว่า—

ตอนนี้ฉินล่างกลับกล้าแจ้งตำรวจจริงๆ

กับตำรวจแล้ว พวกเขามีความกลัวอยู่โดยสัญชาตญาณ

ไม่ทันไร ตำรวจก็เดินทางมาถึง แถมยังคุมตัวพวกนักเลงข้างถนนสามคนที่แอบเอาของปลอมมาวางบนชั้นก่อนหน้านี้มาด้วย

คราวนี้ทุกคนในร้านก็มองออกทันทีว่า สามคนนั้นโดนรวบตัวแล้ว!!

พอทั้งหกคนประจันหน้ากัน ต่างก็อึ้งตาค้าง แววตาเผยความหวาดกลัวออกมาอย่างเห็นได้ชัด

"คุณคือเถ้าแก่ฉินใช่ไหมครับ? เมื่อครู่นี้พวกเราจับกุมตัวสามคนนี้ได้ พวกมันเป็นพวกทำผิดซ้ำซากแถวนี้ ชอบตระเวนเอาของปลอมไปวางตามร้านที่เปิดใหม่ แล้วให้นักศึกษามาซื้อ จากนั้นก็โวยวายว่าได้ของปลอมเพื่อกรรโชกทรัพย์เจ้าของร้าน" ตำรวจกล่าว

ฉินล่างพยักหน้า จากนั้นชี้ไปที่ภาพจากกล้องวงจรปิดแล้วพูดกับตำรวจ "ใช่ครับคุณตำรวจ ทั้งสามคนนี้เข้ามาในร้านของผมจริงๆ และผมก็มีคลิปวงจรปิดฉบับเต็มที่ยืนยันได้ว่าพวกเขาสามคนเอาของปลอมมาวางไว้ในร้านผม"

"แล้วก็ให้นักศึกษาทั้งสามคนนี้เข้ามาซื้อของในร้าน จากนั้นก็บอกว่าเป็นของปลอม ขู่จะโทรแจ้งศูนย์คุ้มครองผู้บริโภคหนึ่งสามหนึ่งห้าเพื่อร้องเรียนผมครับ"

คราวนี้ นักศึกษาทั้งสามคนตกใจกลัวจนหน้าถอดสี ต่างคิดจะวิ่งหนี

แต่ตำรวจคนอื่นๆ ได้ล้อมพวกเขาทั้งสามคนเอาไว้แล้ว

นักศึกษาทั้งสามคนจึงหมดทางหนีโดยสิ้นเชิง

ส่วนคนนอกสามคนที่ถูกจับกุมตัวไว้ก่อนหน้านี้ก็ยอมสารภาพ "พวกนักศึกษาสามคนนี้ร่วมมือกับพวกเราจริงๆ ครับ พวกเรามีหน้าที่เอาของปลอมมาวาง ส่วนพวกเขาสามคนมีหน้าที่มาซื้อของ แล้วค่อยร้องเรียนสร้างเรื่อง เพื่อจะรีดไถเงินเจ้าของร้านในท้ายที่สุด"

พอนักศึกษาทั้งสามคนได้ยินเช่นนั้น ก็ตกใจกลัวจนรีบคุกเข่าลงต่อหน้าฉินล่าง ร้องขอความเมตตาทันที "เถ้าแก่ครับ พวกผมผิดไปแล้ว พวกผมผิดไปแล้วจริงๆ พวกเรา…พวกเรายังเป็นนักศึกษากันอยู่เลยนะครับ เถ้าแก่ ปล่อยพวกเราไปเถอะนะ ถ้าต้องไปโรงพัก ประวัติของพวกผมจะมีชนักติดหลัง"

"ขอร้องล่ะครับเถ้าแก่ พวกผมไม่กล้าแล้วจริงๆ จะไม่ทำอีกแล้วครับ ยกโทษให้พวกเราเถอะนะ"

ทั้งสามคนคุกเข่าโขกศีรษะขอโทษฉินล่างกับซูซือหานบนพื้นไม่หยุด

ฉินล่างเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ฉันไม่รู้จักพวกนาย ใครบงการให้พวกนายมาเล่นละครตบตาแบบนี้!"

ทั้งสามคนไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย เพราะมีตำรวจยืนอยู่ข้างๆ ความหวาดกลัวจับขั้วหัวใจทำให้พวกเขารีบคายความจริงออกมาจนหมดเปลือกทันที

"เจิ้งเฟยอวี่ครับ!"

"เถ้าแก่ฉิน พวกผมเป็นแค่เบ๊รับจ้างทำงานจริงๆ ครับ เจิ้งเฟยอวี่โทรหาพวกผมแล้วสั่งให้ทำแบบนี้!"

"พอเขามาแสดงความยินดีแล้วโดนคุณไล่ออกไป เขาก็ให้คนสองคนเข้ามาเลือกดูหุ่นไม้ในร้านของคุณ แล้วถ่ายรูปส่งมาให้พวกผม บอกให้ไปหาซื้อของที่หน้าตาคล้ายๆ กันมาย้อมแมว จากนั้นก็เอาหุ่นไม้ตัวเล็กไปส่งให้คนนอกสามคนนี้ เพื่อให้พวกเขาเอาเข้ามาวางในร้าน แล้วพวกผมสามคนค่อยสวมรอยเป็นลูกค้ามาซื้อหุ่นไม้ตัวนี้ จากนั้นก็ใส่ร้ายว่าร้านของคุณหลอกขายสินค้างานฝีมือครับ!"

"เรื่องทั้งหมดนี้เจิ้งเฟยอวี่เป็นคนสั่งการครับ!"

"พวกผมถูกเจิ้งเฟยอวี่บงการจริงๆ นะครับ"

ทั้งสามคนแย่งกันซัดทอดเจิ้งเฟยอวี่ ในเวลานี้พวกเขาไม่กล้าปิดบังอะไรอีกแล้วแม้แต่นิดเดียว

เพราะตั้งแต่แรกพวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่า ฉินล่างจะกล้าแจ้งตำรวจจริงๆ!

แถมตำรวจยังจับคนนอกสามคนนั้นได้อีก และพวกนั้นก็ดันเป็นพวกทำผิดซ้ำซากด้วย…!!!

"โทรเรียกเจิ้งเฟยอวี่มาที่นี่ซะ ไม่อย่างนั้นพวกนายก็ไปให้ปากคำใหม่ที่โรงพัก!" ฉินล่างยังคงเค้นเสียงเย็นชา

ทั้งสามคนรีบหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาเจิ้งเฟยอวี่อย่างลนลาน ทว่าเจิ้งเฟยอวี่ก็เจ้าเล่ห์ไม่เบา เขารู้ข่าวอย่างรวดเร็วว่าแผนการครั้งนี้พังไม่เป็นท่า

ดังนั้น จึงตัดสินใจตัดไฟแต่ต้นลมด้วยการบล็อกช่องทางการติดต่อของคนพวกนี้ทิ้งทันที

ทั้งสามคนแทบจะร้องไห้โฮเมื่อพบว่าเจิ้งเฟยอวี่บล็อกการติดต่อของพวกเขาไปแล้ว "ทำยังไงดีครับ? เถ้าแก่ฉิน เจิ้งเฟยอวี่บล็อกพวกผมไปแล้ว"

แถมตอนที่เจิ้งเฟยอวี่คุยกับพวกเขาก็คุยกันต่อหน้า จึงไม่ได้ทิ้งหลักฐานอะไรไว้ให้เอาผิดได้เลย

【ติ๊ง!…ยินดีด้วย โฮสต์พบภารกิจลับ】

【ตัวเลือกที่หนึ่ง ให้อภัยการกระทำของนักศึกษาทั้งสามคน ให้พวกเขาทำหนังสือรับรองต่อหน้าเจ้าหน้าที่ตำรวจเพื่อรับปากว่าจะไม่มาก่อกวนที่ร้านอีก รางวัลสำหรับโฮสต์: หลักฐานคลิปวิดีโอที่เจิ้งเฟยอวี่บงการคนทั้งหกคนนี้มาจัดฉากใส่ร้าย】

【ตัวเลือกที่สอง ไม่ให้อภัยการกระทำของนักศึกษาทั้งสามคน ดำเนินคดีตามกฎหมาย ให้พวกเขามีประวัติอาชญากรรมติดตัวที่โรงพัก รางวัลสำหรับโฮสต์: เงินสดหนึ่งแสนหยวน】

รางวัลของตัวเลือกที่หนึ่งสามารถได้หลักฐานเอาผิดเจิ้งเฟยอวี่โดยตรง

ส่วนรางวัลของตัวเลือกที่สองคือเงินหนึ่งแสนหยวน แต่จะไม่มีหลักฐานโดยตรงมาพิสูจน์ว่าทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของเจิ้งเฟยอวี่ ได้แต่มองตาปริบๆ

แม้เนื้อหาของตัวเลือกที่หนึ่งคือต้องให้อภัยการกระทำของนักศึกษาทั้งสามคน แต่ก็เอาเถอะ นักศึกษาสามคนนี้ไม่ใช่ตัวการหลัก อีกอย่างเขาก็เป็นนักศึกษาเหมือนกัน ย่อมรู้ดีว่าการมีประวัติอาชญากรรมบันทึกไว้ที่สถานีตำรวจนั้นส่งผลร้ายแรงขนาดไหน นั่นหมายความว่าในอนาคตจะหมดสิทธิ์สอบเข้ารับราชการหรือทำงานในหน่วยงานของรัฐโดยสิ้นเชิง

เพราะการทำงานหลายๆ อย่างจำเป็นต้องใช้ใบรับรองความประพฤติที่ไร้ประวัติอาชญากรรม

แต่ประเด็นสำคัญที่สุดคือ เขาต้องส่งเจิ้งเฟยอวี่เข้าคุกในคราวนี้ให้ได้!

ให้กฎหมายลงทัณฑ์หมอนั่นซะ!

ไม่อย่างนั้น หมอนี่ก็คอยโผล่หัวมาก่อกวนอยู่เรื่อย มันน่ารำคาญสิ้นดี!

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงสั่งให้นักศึกษาทั้งสามคนเขียนหนังสือรับรองและพิมพ์ลายนิ้วมือต่อหน้าเจ้าหน้าที่ตำรวจทันที พอได้รับหนังสือรับรองมาแล้ว เขาก็เอ่ยปากว่าจะไม่เอาความพวกเขาทั้งสามคนอีก

【ยินดีด้วย โฮสต์ทำการเลือกเรียบร้อย ได้มอบรางวัลหลักฐานคลิปวิดีโอที่เจิ้งเฟยอวี่บงการคนทั้งหกคนมาจัดฉากใส่ร้าย ส่งตรงเข้ามือถือของโฮสต์แล้ว】

พอเสียงของระบบสิ้นสุดลง ฉินล่างก็หยิบมือถือขึ้นมา เปิดดูคลิปวิดีโอแล้วยื่นให้ตำรวจดู พร้อมบอกว่าเป็นคลิปที่เพื่อนส่งมาให้

ในคลิปวิดีโอ มีทั้งภาพที่เจิ้งเฟยอวี่บงการคนนอกสามคนให้นำของปลอมมาวาง และภาพที่บงการนักศึกษาสามคนให้มาซื้อของปลอมแล้วก่อเรื่องโวยวาย สุดท้ายก็ยุยงให้พวกเขารีดไถเงินฉินล่าง โดยกะจะขูดรีดให้ฉินล่างจ่ายเงินชดใช้ถึงหนึ่งล้านหยวนถึงจะยอมเลิกรา

พอตำรวจดูคลิปเหล่านี้แล้ว ก็หันมาพูดกับฉินล่าง "คุณฉิน ส่งคลิปนี้มาให้พวกเราด้วยนะครับ เดี๋ยวพวกเราจะไปจับกุมตัวเจิ้งเฟยอวี่ทันที!"

"ตอนนี้มีหลักฐานโดยตรงที่ยืนยันว่าเขาทำผิดกฎหมายแล้ว ทางเราจะดำเนินคดีและลงโทษตามกฎหมายให้ถึงที่สุดครับ!"

"ได้ครับ" ฉินล่างส่งต่อคลิปวิดีโอให้ตำรวจ

ตำรวจคุมตัวคนนอกทั้งสามคนออกไปเพื่อเตรียมไปจับกุมตัวเจิ้งเฟยอวี่

ก่อนที่นักศึกษาทั้งสามคนจะวิ่งหนีไป ก็ยังหันมาโค้งคำนับขอบคุณฉินล่างด้วยความซาบซึ้งใจ

ลูกค้าที่อยู่รอบๆ มองดูฉินล่างแล้วต่างก็พยักหน้าชื่นชมกันยกใหญ่

"เถ้าแก่ฉินเก่งจริงๆ! ทั้งกล้าหาญทั้งมีไหวพริบ เรื่องที่ควรเด็ดขาดก็เด็ดขาด คนที่ควรเมตตาก็ผ่อนปรน แถมเส้นสายยังกว้างขวางอีก! สุดยอดไปเลย!"

"ต่อไปพวกอันธพาลพวกนี้คงไม่กล้ามาก่อเรื่องที่ร้านของเถ้าแก่ฉินอีกแล้วล่ะ!"

"พวกเราอย่ามัวแต่คุยกันเลย รีบเลือกซื้อของกันดีกว่า สินค้าในร้านของเถ้าแก่ฉินรับประกันคุณภาพแน่นอน อุดหนุนกันเยอะๆ เร็ว!"

หลังจากเรื่องวุ่นวายจบลง เวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงสิบเอ็ดโมงกว่าแล้ว รูมเมตและหลินเซียวกลับไปก่อนหน้านี้แล้ว ตอนนี้ในร้านยังมีลูกค้าทยอยเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

ฉินล่างกลัวว่าซูซือหานกับพวกลูกๆ จะเหนื่อย จึงพูดขึ้น "ซือหาน เธอพาป้าหวังกับลูกๆ กลับไปกินมื้อเที่ยงก่อนเถอะ พักผ่อนตอนกลางวันสักหน่อยแล้วบ่ายๆ ค่อยมาใหม่ ที่ร้านมีผมอยู่คนเดียวก็พอแล้ว"

ซูซือหานอยากจะอยู่เป็นเพื่อนเขาที่นี่ แต่พอคิดดูอีกที ที่บ้านมีแค่ป้าหวังคนเดียว ถึงเวลาคงไม่มีใครเอาข้าวมาส่งให้พวกเขา เธอจึงพยักหน้าตอบ "ตกลงค่ะ งั้นฉันกลับไปกินข้าวก่อน เดี๋ยวจะเอาข้าวเที่ยงมาส่งให้นะ"