บทที่ 88 หลินสยงพบฉินล่าง

"ครับ ไปเถอะ" ฉินล่างพยักหน้า

หลังจากพวกเธอกลับไป ในร้านก็มีนักศึกษาทยอยกันเข้ามาไม่ขาดสาย ส่วนใหญ่ได้ยินข่าวมาจากเพื่อนๆ พอรู้ว่ามีร้านงานฝีมือสุดสร้างสรรค์เปิดใหม่ จึงพากันแวะมาเดินดู

ชายวัยกลางคนสี่คนเดินเข้ามาในร้าน ท่ามกลางหมู่นักศึกษาจึงดูโดดเด่นสะดุดตา ฉินล่างสังเกตเห็นได้อย่างรวดเร็ว

ชายที่เป็นผู้นำกลุ่มมีใบหน้าเปี่ยมเมตตา ดูละม้ายคล้ายคุ้นตาอยู่บ้าง แต่ฉินล่างก็มั่นใจว่าตนไม่เคยพบชายคนนี้มาก่อน

คนที่มาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหลินสยงและเพื่อนอีกสามคนจากสมาคมวอลนัตสะสมแห่งเมืองจงไห่

เมื่อหลินสยงเดินเข้ามา เขาเริ่มจากการกวาดสายตามองการตกแต่งร้าน เห็นบรรยากาศโดยรวมแล้วก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ จากนั้นจึงหันไปมองฉินล่างที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์แคชเชียร์

แววตาเขาฉายความยินดีขึ้นมาทันที "เธอคือฉินล่างใช่ไหม?"

เซียวเซียวเคยบอกว่าฉินล่างอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ อีกทั้งฉินล่างยังยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์ แถมมีกลิ่นอายความเป็นปรมาจารย์แผ่ออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ หลินสยงจึงจำฉินล่างได้ตั้งแต่แวบแรกที่เห็น

ทว่าฉินล่างกลับจำอีกฝ่ายไม่ได้ จึงพยักหน้าพลางถามอย่างสงสัย "คุณคือ?"

หลินสยงยิ้มพลางแนะนำตัวเอง "ฉันเป็นพ่อของหลินเซียวน่ะ ถึงพวกเราจะไม่เคยเจอกันมาก่อน แต่ในมือฉันมีงานแกะสลักเม็ดวอลนัตฝีมือเธออยู่นะ!"

พูดจบ เขาก็หยิบงานแกะสลักเม็ดวอลนัตสุดรักสุดหวงออกมา ซึ่งบรรจุอยู่ในกล่องไม้หนานมู่ลายทอง

ฉินล่างฟังแล้วก็เข้าใจทันที ที่แท้นี่คือคุณพ่อของหลินเซียว มิน่าล่ะถึงรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตา หลินเซียวหน้าตาถอดแบบมาจากพ่อนี่เอง เขาจึงกล่าวทักทาย "สวัสดีครับคุณลุง"

"ไม่ต้องเกรงใจไปหรอก คุณฉิน เจ้าเซียวเซียวของพวกเรามีเพื่อนแบบเธอเนี่ย ฉันประหลาดใจจริงๆ วันนี้รู้ว่าเธอเปิดร้านใหม่ ฉันเลยพาเพื่อนๆ สองสามคนแวะมาดูหน่อย"

พูดพลางเขาก็แนะนำให้ฉินล่างรู้จัก "ทั้งสามคนนี้มาจากสมาคมวอลนัตสะสมแห่งเมืองจงไห่ นี่คือเลขาธิการหวัง นี่คือกรรมการหลี่ และนี่คือเถ้าแก่หยาง ทุกคนล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านของสะสมทั้งนั้น"

ฉินล่างพยักหน้าทักทายพวกเขาอย่างสุภาพ

ทั้งสามคนต่างก็มองสำรวจเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

หลินสยงกระแอมเบาๆ แล้วแนะนำฉินล่างให้ทั้งสามฟังด้วยความภาคภูมิใจ "คนนี้แหละ คือปรมาจารย์หนุ่มอนาคตไกลที่ฉันพูดถึงกับพวกนายตลอดช่วงนี้! ฉินล่าง เถ้าแก่ฉิน"

"อย่าเห็นว่าเถ้าแก่ฉินยังหนุ่มแน่นนะ ฝีมือการแกะสลักของเขานี่ทัดเทียมกับปรมาจารย์ในวงการได้สบายๆ เม็ดวอลนัตคู่ที่ฉันเพิ่งได้มาเมื่อหลายวันก่อน ก็เป็นผลงานของเขานี่แหละ"

หลินสยงเปิดกล่องในมือ ทุกคนก็รีบกรูเข้ามาล้อมดูทันที

เหล่าหลี่ที่เดินอยู่รั้งท้าย ยิ้มพลางพูดกับฉินล่าง "เสี่ยวฉิน เธอไม่รู้หรอกว่าคุณลุงหลินของเธอหวงผลงานคู่นี้ขนาดไหน ตลอดทางพวกเราอ้อนวอนแทบแย่ เขายังไม่ยอมเปิดให้ดูเลย ยืนกรานว่าจะต้องมาถึงร้านเจอเธอเสียก่อนถึงจะเปิด"

สิ้นเสียงพูด เหล่าหลี่มองเห็นงานแกะสลักเม็ดวอลนัตคู่นั้นในกล่อง แววตาก็เผยความตื่นเต้นยินดีออกมาทันที

สีหน้าของเหล่าหวังและเถ้าแก่หยางก็ไม่ต่างกันเลย ทั้งตกตะลึงและเปี่ยมล้นไปด้วยความปีติยินดี

"นี่… นี่เถ้าแก่ฉินแกะสลักเองจริงๆ เหรอ? มันจะประณีตเกินไปแล้ว!"

"กวักเงินกวักทอง! ปี่เซียะกับคางคกทองคำ นี่ๆ มันงดงามไร้ที่ติจริงๆ!"

เหล่าหลี่พูดพลางยื่นมือจะเข้าไปจับ หลินสยงรีบหุบกล่องหลบแล้วพูดว่า "อะไรกัน เหล่าหลี่ ไม่ใส่ถุงมือแล้วจะมาหยิบได้ยังไง?"

เหล่าหลี่หัวเราะแหะๆ พลางว่า "ดูฉันสิ ดีใจจนเลอะเลือนไปหมด เม็ดวอลนัตคู่นี้ประณีตจริงๆ จัดเป็นของชั้นเลิศเลยนะ"

"ทีนี้พวกนายเชื่อกันหรือยังล่ะ ฝีมือเถ้าแก่ฉินน่ะระดับเอกอุเลยนะ!" หลินสยงกล่าวอย่างภาคภูมิใจ

"เถ้าแก่ฉินนี่คนเราดูแค่ภายนอกไม่ได้จริงๆ อายุยังน้อยแท้ๆ แต่กลับมีฝีมือยอดเยี่ยมปานนี้!" ทุกคนต่างก็พากันเอ่ยปากชื่นชมไม่ขาดสาย

ฉินล่างยิ้มบางๆ แล้วกล่าว "คุณลุงทุกท่านชมเกินไปแล้วครับ"

"ถ่อมตัวเกินไปแล้วเถ้าแก่ฉิน ฝีมือระดับเธอไม่ต้องถ่อมตัวเลย ที่จริงวันนี้ฉันพาพวกเขามา ก็อยากจะมาดูงานแกะสลักเม็ดวอลนัตอีกคู่ในร้านของเธอ ฉันเห็นในโมเมนต์ของลูกสาว ชิ้นนี้นี่แหละ"

หลินสยงหยิบภาพที่บันทึกไว้ในโทรศัพท์มือถือออกมาให้ฉินล่างดู ฉินล่างชำเลืองมองแวบหนึ่งแล้วตอบว่า "นี่เป็นสมบัติประจำร้านเราครับ ร้านเปิดในย่านมหาวิทยาลัย ผลงานหลักจึงเป็นงานไม้แกะสลัก งานแกะสลักเม็ดวอลนัตตอนนี้เพิ่งทำชิ้นเอกออกมาแค่คู่นี้คู่เดียว เชิญคุณลุงทุกท่านตามผมมาทางนี้ครับ"

สมบัติประจำร้านจัดแสดงอยู่ในตู้โชว์ของห้องทำงานด้านใน ทั้งสี่คนเดินตามฉินล่างเข้าไป ส่วนพวกนักศึกษาด้านนอกพอได้ยินว่ามีสมบัติประจำร้าน ต่างก็พากันแห่ตามเข้าไปมุงดูด้วยความอยากรู้

หลินสยงและพวกอีกสามคนล้อมรอบตู้โชว์ ชื่นชมงานแกะสลักเม็ดวอลนัตแสนประณีตคู่หนึ่งที่อยู่หลังกระจก

แววตาของทั้งสี่คนเต็มไปด้วยความทึ่ง

"ดี ยอดเยี่ยมเหลือเกิน!" เหล่าหวังตื่นเต้นจนพูดจาแทบไม่เป็นคำ

"นี่แกะสลักเป็นมังกรกับหงส์เหรอ?" เถ้าแก่หยางถามฉินล่าง

ฉินล่างพยักหน้าแล้วตอบ "ลูกหนึ่งคือร้อยวิหกคารวะหงส์ ส่วนอีกลูกคือสองมังกรเล่นแก้วครับ"

"ยอด ยอดเยี่ยมจริงๆ!"

"ร้อยวิหกคารวะหงส์นี้รายละเอียดมีชีวิตชีวามาก สองมังกรเล่นแก้วก็วิจิตรงดงามถึงขีดสุด!"

"วอลนัตคู่นี้ จะใช้คำว่าชั้นเลิศมาบรรยายคงไม่พอแล้วล่ะ ตาเฒ่าหลิน นายใช้คำไม่ถูกนะ นี่มันระดับผลงานชิ้นเอกล้ำค่าต่างหาก!" เหล่าหลี่กล่าวอย่างตื่นเต้น

หลินสยงจ้องมองวอลนัตคู่นั้นตาไม่กะพริบ พลางพูดว่า "ฉันเองก็เคยเห็นแค่ในรูป ในรูปมันจะไปสู้ความตื่นตาตื่นใจของจริงได้อย่างไรกัน"

เถ้าแก่หยางลูบคางพลางกล่าว "วันก่อนเหล่าสวีเพิ่งซื้อวอลนัตแกะสลักระดับชิ้นเอกล้ำค่ามาจากปรมาจารย์หลู่คู่หนึ่ง ตอนนั้นฉันโดนเรียกไปช่วยดู มันเป็นผลงานที่งดงามหาใดเปรียบจริงๆ แต่วันนี้พอได้มาเห็นคู่ของเถ้าแก่ฉินแล้ว กลับรู้สึกว่าผลงานของปรมาจารย์หลู่ยังด้อยกว่าอยู่ก้าวหนึ่งเลย!"

"เหล่าสวีน่ะเหรอ?" ประธานหวังถาม "ใช่คู่ที่เขาบอกว่าควักเงินซื้อมาล้านหยวนนั่นไหม?"

"ใช่ คู่นั้นแหละ!" เถ้าแก่หยางตอบ จากนั้นก็หันกลับมามองคู่มังกรหงส์ตรงหน้า พลางเอ่ยชื่นชม "คู่นี้ ดูท่าราคาคงเกินล้านหยวนแน่ๆ!"

เหล่านักศึกษาที่มุงดูอยู่รอบๆ ต่างพากันตกตะลึงจนต้องยกมือขึ้นมาปิดปาก

เด็กหนุ่มหลายคนยืดคอชะเง้อมองเข้าไปข้างในด้วยความสงสัยใคร่รู้

หลินสยงพยักหน้าเห็นพ้องพลางกล่าว "วอลนัตคู่ของบ้านเหล่าสวีฉันก็เคยเห็นกับตาตัวเองมาแล้ว เมื่อเทียบกับคู่มังกรหงส์คู่นี้ ก็ด้อยกว่าจริงๆ คู่นั้นของเขาแกะสลักเป็นพระโพธิธรรม องค์หนึ่งหลับตาเคร่งขรึม อีกองค์ลืมตาน่าเกรงขาม ก็นับว่าเป็นผลงานชั้นยอดอยู่หรอก แต่ถ้ามองเฉพาะฝีมือการแกะสลักแล้ว ยังห่างไกลจากร้อยวิหกคารวะหงส์และสองมังกรเล่นแก้วนี้มากนัก"

"เถ้าแก่ฉิน วอลนัตสะสมคู่นี้ของเธอคงผ่านการคัดสรรมาอย่างพิถีพิถันเลยสินะ? ฉันดูแล้ววอลนัตทั้งสองลูกขนาดแทบจะเท่ากันเป๊ะ รูปทรงและลวดลายก็เข้ากันได้ดีมาก ชั้นคราบเนื้อไม้ขึ้นเงางามสม่ำเสมอ พอบวกกับฝีมือแกะสลักอันประณีตของเธอ ช่างเป็นสุดยอดชิ้นเอกในหมู่ชิ้นเอกจริงๆ! หนึ่งล้านหยวนเนี่ยถือเป็นราคาตั้งต้นเท่านั้นแหละ ถ้าเจอคนที่ชอบจริงๆ ยังบวกเพิ่มได้อีกเยอะ"

ฉินล่างยิ้มแล้วกล่าว "ในเมื่อเป็นสมบัติประจำร้าน ย่อมต้องคัดสรรมาเป็นอย่างดีอยู่แล้วครับ"

เมื่อนักศึกษาโดยรอบได้ยินบทวิเคราะห์นี้ ก็ยิ่งตื่นตะลึงเข้าไปใหญ่

มีนักศึกษากระซิบกระซาบกันเสียงเบา "วอลนัตคู่หนึ่งขายได้ตั้งล้านหยวนเลยเหรอ? แถมยังเกินราคานี้อีก? ถ้างั้นวอลนัตคู่นี้ก็ซื้อบ้านในอำเภอเล็กๆ ได้หลังหนึ่งเลยสิเนี่ย?!"

"นึกไม่ถึงเลยว่าหน้ามหาวิทยาลัยเราจะมีร้านหรูหราอลังการระดับพรีเมียมขนาดนี้มาเปิด! ไม่ได้การล่ะ ฉันต้องรีบไปเหมาซื้อชิ้นที่ฉันพอจะซื้อไหวมาเก็บไว้สักสองสามชิ้น ไม่แน่วันข้างหน้าซานฉินไจดังระเบิดขึ้นมา จะซื้อทีคงต้องต่อคิวกันยาวเหยียดแน่!"

"ระหว่างที่พวกเรายังพอซื้อไหว รีบลุยกันเลยพวกเรา!"

เหล่านักศึกษาต่างพากันวิ่งออกไปเลือกซื้อสินค้าข้างนอกทันที

หลินสยงและเพื่อนทั้งสามคนค่อยๆ ละสายตากลับมาด้วยความรู้สึกที่ยังอยากชื่นชมต่อ

งานแกะสลักเม็ดวอลนัตราคาล้านกว่าหยวน ใช่ว่าจะนึกอยากซื้อก็ซื้อกันได้ง่ายๆ

ทว่าในวันนี้มีโอกาสได้เห็นกับตา ก็นับเป็นเกียรติอย่างยิ่งแล้ว