บทที่ 89 คุณลุงหลินครับ ซือหานเป็นแฟนของผม!

เหล่าหวังในฐานะเลขาธิการ เมื่อได้ประจักษ์ถึงฝีมือของฉินล่างแล้วก็รีบยื่นไมตรีทันที "คุณฉิน คุณยังหนุ่มแน่นแถมมีความสามารถถึงเพียงนี้ ไม่ทราบว่าสนใจเข้าร่วมสมาคมวอลนัตสะสมแห่งจงไห่ไหมครับ ในสมาคมของเราล้วนเป็นผู้ที่ชื่นชอบวอลนัตสะสม คนหนุ่มรุ่นใหม่ไฟแรงอย่างคุณนี่ไม่เคยมีมาก่อนจริงๆ"

จังหวะนั้นเอง ด้านนอกพลันมีเสียงหวานใสดังแว่วเข้ามา

"ฉินล่าง"

ทุกคนเงยหน้าขึ้นมอง หลินสยงที่อยู่ในฝูงชนพอเห็นซูซือหานก็ถึงกับตกใจไปไม่น้อย

ตอนแรกซูซือหานมองไปที่ฉินล่าง แต่ไม่นานก็สังเกตเห็นหลินสยงที่อยู่ข้างๆ เข้า เธอจึงมีสีหน้าประหลาดใจอย่างยิ่ง

"ซือหาน?"

"คุณลุงหลิน…"

ฉินล่างเห็นแววตาของซูซือหานมีความตระหนกและทำอะไรไม่ถูก ก็พลันนึกขึ้นได้ทันทีว่า หลินสยงคือพ่อของหลินเซียว ส่วนหลินเซียวกับซูซือหานก็เป็นเพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกันตั้งหลายปี หลินสยงย่อมเคยเห็นหน้าซูซือหานอยู่แล้ว หนำซ้ำคราวก่อนที่แม่ยายมาจงไห่ก็ยังพักอยู่ที่บ้านสกุลหลิน

ความสัมพันธ์ของทั้งสองครอบครัวย่อมต้องสนิทสนมกันมากแน่ๆ

ในเมื่อเผชิญหน้ากันเข้าแล้ว เรื่องนี้ก็คงปิดต่อไปไม่ได้ ฉินล่างจึงก้าวเข้าไปหาซูซือหานทันที มือหนึ่งโอบไหล่เธอไว้ อีกมือหนึ่งกุมมือเธอ ท่าทางเช่นนี้ทำให้ซูซือหานรู้สึกอุ่นใจและมั่นคงขึ้นมาไม่น้อย

หลินสยงมองดูทั้งสองคนด้วยความประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม

ฉินล่างเอ่ยขึ้น "คุณลุงหลินครับ ซือหานเป็นแฟนผมเองครับ"

หลินสยงถึงบางอ้อ หัวเราะร่าออกมา "ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!"

"ฉันก็ว่าอยู่ ยัยเซียวเซียวที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ของบ้านฉัน จะไปรู้จักคนเก่งกาจขนาดเถ้าแก่ฉินได้ยังไง ที่แท้ก็เพราะซือหานนี่เอง!"

"ในเมื่อเป็นแฟนของซือหาน งั้นฉันก็ไม่เกรงใจแล้วนะ ฉันเรียกเธอว่าเสี่ยวฉิน คงไม่ว่ากันใช่ไหม?"

ฉินล่างพยักหน้า

"เสี่ยวฉิน ไม่นึกเลยจริงๆ ว่าเธอจะคบเป็นแฟนกับซือหานของเรา ฮ่าๆ ซือหาน แฟนเธอคนนี้นี่ไม่ธรรมดาเลยนะ สายตาเลือกแฟนของเธอนี่เฉียบขาดจริงๆ!"

ซูซือหานยิ้มบางๆ สายตาเปี่ยมด้วยความหวานซึ้งมองไปยังฉินล่าง

เธอก็รู้สึกเหมือนกันว่าฉินล่างไม่ธรรมดาเลยสักนิด~

หลินสยงเอ่ยพูดด้วยความอารมณ์ดีอย่างยิ่ง หลังจากคุยกันไปไม่กี่ประโยค ซูซือหานก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง

เธอดึงชายเสื้อของฉินล่างเบาๆ แล้วพูดว่า "ฉันเอาข้าวมาให้แล้ว นายไปกินข้าวก่อนเถอะ เดี๋ยวจะเย็นชืดหมด"

หลินสยงได้ยินดังนั้นจึงรีบพูดขึ้นทันที "ซือหาน เสี่ยวฉิน งั้นพวกเธอสองคนจัดการธุระไปก่อนนะ เดี๋ยวพวกอาขอดูของในร้านต่ออีกหน่อย"

ซูซือหานพยักหน้าแล้วพาฉินล่างเดินออกมาด้านนอก ให้ฉินล่างนั่งกินข้าว ส่วนเธอรับหน้าที่ดูแลเคาน์เตอร์คิดเงิน

อาศัยช่วงจังหวะนี้ เธอรีบส่งข้อความหาหลินเซียวทันที

ซูซือหาน: "เซียวเซียว! ลุงหลินมาที่ร้านน่ะ แถมยังมาเจอตอนฉันเอาข้าวมาส่งให้ฉินล่างพอดี ฉินล่างบอกเรื่องความสัมพันธ์ของเราไปแล้วด้วย!"

หลินเซียว: "หา? พ่อฉันเนี่ยนะ? ใจเย็นๆ นะซือหาน เรื่องนี้ยกให้เป็นหน้าที่ฉันเอง เธอวางใจได้เลย ฉันไม่ยอมให้พ่อเอาเรื่องนี้ไปปูดแน่นอน!"

ทั้งสองเพิ่งจะส่งข้อความคุยกันได้ไม่ทันไร หลินสยงก็ถือมือถือเดินออกไปนอกร้าน พอเดินผ่านเคาน์เตอร์คิดเงิน ซูซือหานก็ได้ยินหลินสยงกรอกเสียงเรียก "เซียวเซียว" ใส่โทรศัพท์

ดูท่าแล้วคงเป็นหลินเซียวที่โทรหาพ่อของเธอ

"พ่อ พ่อไปร้านของฉินล่างมาเหรอ?"

"ใช่สิ พอดีเห็นโมเมนต์ของลูกก็เลยแวะมาดู ฝีมือของเสี่ยวฉินยอดเยี่ยมจริงๆ นะ วอลนัตคู่นั้นในร้านของเขาน่ะ…" หลินสยงอยากจะเล่าถึงสิ่งที่ได้เจอในวันนี้ด้วยความตื่นเต้นดีใจ

หลินเซียวรีบพูดขัดขึ้นมา "พ่อ เรื่องที่ฉินล่างกับซือหานคบกันน่ะ พ่อห้ามเอาไปบอกใครเด็ดขาดเลยนะ โดยเฉพาะทางฝั่งลุงซูกับน้าฟาง ต้องปิดไว้ให้มิดเลย แม้แต่แม่ก็รู้ไม่ได้นะ!"

"ทำไมล่ะ? เสี่ยวฉินออกจะดีขนาดนี้ ซือหานหาแฟนได้ดีขนาดนี้ ทำไมต้องปิดบังที่บ้านด้วย?" หลินสยงสงสัย เขารู้สึกว่าฉินล่างเป็นยอดคนอย่างแท้จริง ลูกเขยแบบนี้ถ้าเป็นของบ้านตัวเอง เขาคงดีใจจนนอนไม่หลับไปหลายวันหลายคืนแล้ว

"ลุงซูกับน้าฟางไม่อนุญาตให้ซือหานมีแฟนตอนเรียนมหา'ลัยน่ะสิคะ สรุปว่าเรื่องนี้พูดไม่ได้เด็ดขาด!" หลินเซียวพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

หลินสยงหัวเราะพลางพูดว่า "เรื่องแค่นี้เองไม่ใช่เหรอ? พวกเธอที่เป็นเด็กยังไม่เข้าใจหัวอกคนเป็นพ่อแม่หรอก ถึงคนเป็นพ่อแม่อย่างพวกเราจะไม่อยากให้ลูกสาวรีบแต่งงานออกเรือนไปเร็วๆ ก็เถอะ แต่ฉินล่างทั้งเก่งทั้งเพียบพร้อมขนาดนี้ ช่างเป็นตัวเลือกลูกเขยที่ดีเหลือเกิน! อีกอย่าง เข้ามหา'ลัยแล้วยังไม่ให้มีแฟนอีกเหรอ? ขืนรอจนทำงาน จะไปเอาเวลาที่ไหนมาคบกันล่ะ?"

"พ่อคะ! พ่อคิดว่าลุงซูเขาจะเหมือนพ่อเหรอ วันๆ ไม่สนใจอะไร เอาแต่คิดถึงเรื่องลูกวอลนัตของตัวเอง สรุปว่าความคิดของแต่ละคนไม่เหมือนกัน พ่อห้ามเอาไปพูดก็พอแล้ว ถ้าพ่อกล้าปากโป้งออกไปล่ะก็ หนูจะบอกแม่ว่าพ่อแอบซ่อนเงินเก็บส่วนตัวไว้ที่ไหนบ้าง!"

หลินสยงเบะปากพูดว่า "เงินเก็บส่วนตัวอะไรกัน? พ่อไม่มีเงินส่วนตัวสักหน่อย คราวก่อนก็โดนสองแม่ลูกพวกเธอยึดไปหมดเกลี้ยงแล้วนี่!"

"ในแกนม้วนภาพวาดที่ห้องหนังสือ ซอกตู้รองเท้าตรงโถงทางเข้า แล้วก็ยังมี…" หลินเซียวเอ่ยสถานที่ออกมาสองสามแห่งผ่านปลายสายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

หลินสยงรีบพูดขัดขึ้นมาทันควัน "พอแล้วๆ ไม่รู้จริงๆ เลยว่าเจ้าลิงตัวแสบอย่างแกทำไมถึงฉลาดเป็นกรดทุกที พ่อเพิ่งแอบเก็บได้นิดเดียวก็โดนรู้ทันซะแล้ว! วางใจเถอะ พ่อไม่บอกใครแน่นอน!"

เมื่อหลินสยงวางสายแล้วเดินกลับเข้ามาในร้าน เหล่าหวังกับพวกเขาก็กำลังคุยกับฉินล่างเรื่องการชวนเข้าสมาคมวอลนัตโบราณ ซึ่งฉินล่างได้ปฏิเสธไป

เพราะตอนนี้เขาไม่เพียงแต่ต้องดูแลซูซือหานกับเจ้าตัวเล็กทั้งสามคนเท่านั้น แต่ยังต้องเฝ้าร้าน ต้องเตรียมตัวรับมือกับการสอบปลายภาคที่กำลังจะมาถึง และช่วงปิดเทอมหน้าร้อนยังต้องไปพบพ่อตาแม่ยายอีกด้วย เขาไม่มีเวลาไปเข้าร่วมสมาคมจริงๆ

เหล่าหวังพูดว่า "คุณฉิน คุณจะไม่ลองคิดดูใหม่อีกสักหน่อยเหรอครับ? ด้วยความสามารถและสายตาในการประเมินของคุณ การเข้าร่วมสมาคมของเราถือเป็นเรื่องดีของทั้งสองฝ่ายเลยนะ สมาคมวอลนัตโบราณต้องการคนเก่งมีความสามารถแบบคุณ และคุณยังสามารถผูกมิตรกับเพื่อนๆ ที่ชอบวอลนัตสะสมรวมถึงงานแกะสลักเม็ดวอลนัตในสมาคมได้มากขึ้นด้วย ถ้าคุณยอมมาร่วม เรายินดีมอบตำแหน่งกรรมการบริหารให้คุณทันทีเลย"

ฉินล่างยิ้มพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ "ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะครับ แต่ช่วงนี้ผมมีเรื่องต้องทำค่อนข้างเยอะ คงยังไม่มีเวลาคิดเรื่องพวกนี้ เอาไว้ค่อยว่ากันทีหลังดีกว่าครับ"

เหล่าหวังมีสีหน้าเสียดายและคิดจะเกลี้ยกล่อมต่อ หลินสยงจึงเดินยิ้มเข้ามาขัด "เหล่าหวัง อย่าไปบีบคั้นเสี่ยวฉินเขาเลย ร้านใหม่เพิ่งเปิด กิจธุระที่ต้องจัดการมันก็เยอะเป็นธรรมดาอยู่แล้ว"

พอพูดจบ เขาก็หันไปพูดกับฉินล่าง "เสี่ยวฉิน เรามาแอดวีแชตกันไว้ดีกว่า วันหลังถ้าทางสมาคมมีกิจกรรมเกี่ยวกับงานแกะสลักเม็ดวอลนัต ลุงจะได้ส่งข้อความไปบอก ถ้าเธอว่างก็ค่อยแวะไปดู แต่ถ้าไม่ว่างไม่ไปก็ไม่เป็นไร กิจกรรมแบบนี้มีแต่ผู้ที่ชื่นชอบวอลนัตสะสมมารวมตัวกันทั้งนั้น ถือว่าช่วยขยายคอนเนกชันให้เธอด้วย"

ฉินล่างพยักหน้าพลางตอบว่า "ได้ครับ ขอบคุณครับคุณลุงหลิน"

ฉินล่างรู้ดีว่าถ้าจะให้ร้านทำกำไรเป็นกอบเป็นกำ ยังไงก็ต้องพึ่งพางานแกะสลักเม็ดวอลนัต ส่วนงานแกะสลักไม้ที่เน้นกลุ่มเป้าหมายเป็นนักศึกษานั้นจัดเป็นประเภทกำไรน้อยแต่เน้นขายปริมาณ

เพียงแต่ช่วงนี้เขาไม่มีเวลาว่างจริงๆ เอาไว้รอให้ผ่านพ้นช่วงยุ่งๆ นี้ไปก่อนค่อยว่ากัน

ช่างแกะสลักเม็ดวอลนัตเองก็ต้องอาศัยชั่วโมงบิน ยิ่งมีประสบการณ์และชื่อเสียงมากเท่าไร ผลงานที่แกะสลักออกมาก็ยิ่งได้รับการยอมรับจากผู้คน รวมถึงมีคุณค่าในการสะสมมากขึ้นเท่านั้น

และสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือคุณค่าในการสะสมนี่แหละ

ดังคำกล่าวที่ว่า ทองและเงินมีมูลค่า แต่ของสะสมล้ำค่านั้นไม่อาจประเมินราคาได้

เหล่าหลี่ เหล่าหวัง และเถ้าแก่หยางต่างก็แอดวีแชตของฉินล่างไว้ เมื่อฉินล่างรับปากว่าหากมีเวลาว่างจะไปร่วมกิจกรรม ทุกคนต่างก็เผยรอยยิ้มอย่างยินดี

หลินสยงเดินกลับเข้าไปในห้องทำงานด้านใน หลังจากได้รับคำอนุญาตจากฉินล่างแล้ว เขาก็หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายภาพงานแกะสลักเม็ดวอลนัตที่เป็นสมบัติประจำร้านเอาไว้หลายรูป

งานแกะสลักเม็ดวอลนัตคู่นี้ถือเป็นที่สุดแห่งงานชิ้นเอก แน่นอนว่าเขาย่อมถูกใจมันมาก เพียงแต่ราคาหลักล้านกว่าหยวน สำหรับตัวเขาเองแล้วก็ไม่ใช่ว่าจะตัดสินใจซื้อได้ทันทีตามใจชอบ ช่วงก่อนหน้านี้ก็เพิ่งจะซื้อคู่ละห้าแสนหยวนไป ถ้าตอนนี้อยากจะซื้อคู่นี้อีก ภรรยาของเขาไม่มีทางอนุมัติเงินให้อย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่ถ่ายรูปเก็บไว้ดูเอง และยังสามารถช่วยฉินล่างโปรโมตลงในโมเมนต์ได้อีกด้วย

อย่างไรเสียฉินล่างก็เป็นแฟนของซูซือหาน นับว่าเป็นคนกันเองไปครึ่งตัวแล้ว

หลังจากหลินสยงโพสต์ลงโมเมนต์ได้ไม่นาน พ่อซูก็เห็นเข้าอย่างรวดเร็ว เขากดถูกใจแล้วพิมพ์คอมเมนต์ใต้โพสต์ว่า "ตาเฒ่าหลิน ได้ยินหย่าเสียนบ้านฉันบอกว่าสองสามวันก่อนนายเพิ่งซื้อวอลนัตแกะสลักระดับมาสเตอร์พีซราคาห้าแสนมาคู่หนึ่ง ใช่คู่นี้หรือเปล่า?"