บทที่ 90 ลูกเขย?

หลินสยงเห็นคอมเมนต์ของตาเฒ่าซูก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองฉินล่างกับซูซือหานตรงนั้น

เขาแอบหัวเราะเบาๆ แล้วเปิดแชตคุยกับตาเฒ่าซูโดยตรง

หลินสยง: “ตาเฒ่าซู นี่ไม่ใช่คู่ที่ฉันซื้อมาคราวก่อนนะ คู่นี้ดียิ่งกว่าคู่ที่ซื้อคราวก่อนซะอีก!”

พูดพลาง เขาก็ถ่ายรูปงานแกะสลักเม็ดวอลนัตที่ตัวเองพกติดตัวมาแล้วส่งไปให้

พ่อซูดูแล้วพูดว่า “งานแกะสลักเม็ดวอลนัตทั้งสองคู่ประณีตมากจริงๆ แต่คู่มังกรหงส์นี้นับว่าวัดฝีมือการแกะสลักมากกว่าจริงๆ นั่นแหละ”

หลินสยง: “ใช่แล้วล่ะ แต่ทั้งสองผลงานนี้มาจากฝีมือของพ่อหนุ่มคนเดียวกันนะ แกะสลักมังกรหงส์นี่เป็นสมบัติประจำร้านเขาเลย!”

พ่อซู: “โอ้? คนหนุ่มเหรอ? ฝีมือแกะสลักยอดเยี่ยมขนาดนี้ ฉันนึกว่าจะเป็นศิลปินรุ่นใหญ่รุ่นครูเสียอีก”

หลินสยง: “ฮ่าๆ ตอนแรกฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่วันนี้ได้เจอตัวจริงแล้ว วันนี้เป็นวันเปิดร้านใหม่ของเขา ก่อนหน้านี้ได้ยินเซียวเซียวบอกว่าเขาอายุไล่เลี่ยกับเซียวเซียว วันนี้พอเจอเข้าจริงๆ เป็นไอ้หนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันจริงๆ แถมยังหน้าตาหล่อเหลาเป็นพิเศษด้วยนะ!”

หลินสยง: “ตาเฒ่าซู หนุ่มสาวที่เก่งกาจขนาดนี้หาได้ยากจริงๆ นะ ยังเรียนมหา’ลัยอยู่เลย แต่ก็เปิดสตูดิโองานแกะสลักทำมือเป็นของตัวเองแล้ว กิจการดีเป็นบ้าเลย แถมฝีมือแกะสลักยอดเยี่ยมขนาดนี้ อนาคตต้องกอบโกยเงินทองได้มหาศาลแน่นอน! แล้วก็มีอีกอย่าง มีอีกอย่าง—”

หลินสยงมองดูฉินล่างกับซูซือหานที่กำลังคุยกันอยู่ไม่ไกล คงเพราะกลัวซูซือหานยืนนานแล้วจะเมื่อย ฉินล่างจึงยกเก้าอี้มาให้เธอนั่ง แถมยังใช้มือบีบนวดไหล่ให้อย่างทะนุถนอม ใบหน้าด้านข้างของเขาดูอ่อนโยนเหลือเกิน

หลินสยงพิมพ์ข้อความพลางยิ้ม “แล้วก็นะ พ่อหนุ่มคนนี้ดูแลคนเก่งเป็นพิเศษเลยล่ะ คนทำงานแกะสลักจิตใจย่อมละเอียดอ่อนอยู่แล้วด้วย!”

พ่อซูเห็นข้อความสามประโยคติดๆ กันที่หลินสยงส่งมา ในใจก็เกิดสะกิดใจขึ้นมาเล็กน้อย

ไม่ได้เห็นตาเฒ่าหลินออกปากชมใครขนาดนี้มานานแล้ว อีกฝ่ายก็อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเซียวเซียวบ้านเขา ตาเฒ่าซูจึงคาดเดาว่า ตาเฒ่าหลินคงคิดจะหาลูกเขยเสียแล้วกระมัง!

พ่อซู: “นี่นายชมเขาจนตัวลอยแทบติดเพดานแล้วมั้ง คงไม่ใช่ว่าถูกใจพ่อหนุ่มคนนั้นจนอยากจับมาเป็นลูกเขยหรอกนะ?”

หลินสยง: “ถ้าเขาเกิดมาถูกใจเซียวเซียวบ้านฉันขึ้นมาจริงๆ นะ ฉันคงต้องจุดธูปไหว้พระขอบคุณสวรรค์กันเลยทีเดียว!”

พ่อซู: “เซียวเซียวบ้านนายทั้งสวยทั้งเก่ง นายอย่าพูดถึงลูกแบบนั้นบ่อยๆ นักเลย”

หลินสยง: “เฮ้อ ไม่ใช่ว่าฉันดูถูกลูกตัวเองหรอกนะ แต่เกรงว่าจะไม่มีวาสนานั้นจริงๆ ช่างเถอะ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ตาเฒ่าซู เดี๋ยวฉันถ่ายรูปให้ดูสองสามรูป ร้านของพ่อหนุ่มคนนี้เข้าท่าจริงๆ”

หลินสยงถ่ายรูปการจัดตกแต่งในร้านส่งไปสองสามรูป โดยเน้นถ่ายจุดที่เป็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ไม่ได้ถ่ายมุมกว้างมากเกินไป เพราะอย่างไรเสียก็ต้องปิดบังเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างซูซือหานกับฉินล่างเอาไว้

พ่อซูดูรูปพวกนี้แล้วก็เริ่มนึกสนใจร้านขึ้นมาบ้าง

พ่อซู: “การตกแต่งร้านดูดีไม่เลว งานฝีมือก็มีเยอะ คราวหน้าถ้าฉันไปทำธุระที่จงไห่ นายพาฉันแวะไปดูที่ร้านหน่อยนะ พอดีคู่ค้าในแวดวงธุรกิจของฉันมีสองสามคนที่ชอบวอลนัตสะสม ถึงตอนนั้นค่อยไปดูว่าจะซื้ออะไรกลับมาเป็นของฝากได้บ้าง”

หลินสยงเห็นข้อความนี้เข้าก็แอบหัวเราะคิกคัก

หลินสยง: “ได้สิ ถ้านายมา รับรองว่าได้ลดราคาแบบจัดหนักแน่นอน!”

พ่อซูเห็นข้อความก็รู้สึกแปลกใจอยู่นิดหน่อย แต่ไม่ได้คิดอะไรมาก เข้าใจว่าหลินสยงคงสนิทสนมกับเจ้าของร้านดีถึงได้พูดแบบนั้น

ทั้งสองคนคุยกันต่ออีกพักหนึ่ง พอดีพวกเหล่าหลี่มีธุระต้องไป หลินสยงจึงเลือกซื้อของตั้งโชว์แกะสลักงานฝีมือในร้านไปสองสามชิ้น ก่อนจะจ่ายเงินแล้วเดินออกไปด้วยกัน

พอพวกเขาคล้อยหลังไป ซูซือหานก็ทักไปถามหลินเซียวถึงสถานการณ์ทางฝั่งพ่อของเธอทันที

หลินเซียว: “วางใจเถอะ จัดการเรียบร้อยแล้ว!”

ซูซือหาน: “เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ? ปากคุณลุงหลินไว้ใจได้แน่นะ?”

หลินเซียว: “แกอาจจะไม่ไว้ใจพ่อฉัน แต่แกไว้ใจฉันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์เลยย่ะ! คิกๆ~ ที่ซ่อนเงินส่วนตัวของเขาไม่กี่จุดนั่นฉันรู้หมดไส้หมดพุงตั้งนานแล้ว ฉันเอาเรื่องนี้ไปขู่ มีหรือที่เขาจะกล้าแพร่งพรายออกไปแม้แต่ครึ่งคำ ก็แหม คราวก่อนที่ซื้อลูกวอลนัตแกะสลักจากฉินล่างไป เงินเก็บส่วนตัวของเขาก็โดนแม่ฉันยึดไปเกลี้ยงแล้วนี่นา~”

ซูซือหานเห็นข้อความนี้ก็อดก้มหน้าอมยิ้มไม่ได้

ฉินล่างเดินเข้ามาถามว่า “เป็นอะไรเหรอ? ขำอะไรน่ะ?”

ซูซือหานเงยหน้าขึ้น แววตายังคงเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม “กำลังคุยกับเซียวเซียวอยู่น่ะ วันนี้คุณลุงหลินรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเราเข้าแล้วไม่ใช่เหรอ ฉันกังวลแทบแย่ว่าคุณลุงหลินจะเอาไปเล่าให้พ่อฉันฟัง เพราะคุณลุงหลินกับพ่อฉันสนิทกันมาก แต่ตอนนี้ฉันให้เซียวเซียวไปจัดการคุณลุงหลินเรียบร้อยแล้วล่ะ เขาไม่เอาไปพูดต่อแน่นอน”

ฉินล่างมองเธอ ซูซือหานจึงยิ้มพลางเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เขาฟัง

พอฟังจบ ฉินล่างก็อดหัวเราะตามไม่ได้ “นึกไม่ถึงเลยว่าคุณลุงหลินจะใจกล้าขนาดนี้ เคยเห็นแต่คนกลางกินส่วนต่าง แต่ไม่เคยเห็นใครใจกล้าเรียกเพิ่มรวดเดียวตั้งสองแสนมาก่อน มิน่าล่ะถึงได้โดนจับได้”

ซูซือหานพยักหน้า “นั่นสิ หลังจากคราวก่อนโดนจับได้ ป้าหวงก็ริบเงินส่วนตัวของคุณลุงหลินไปหมดเกลี้ยง คราวนี้อุตส่าห์แอบเก็บหอมรอมริบมาได้นิดหน่อย ก็ดันถูกเซียวเซียวจับไต๋ได้อีก พอเอาเรื่องนี้ไปขู่ คุณลุงหลินเลยรีบตกปากรับคำว่าจะช่วยพวกเราเก็บเป็นความลับทันที”

ฉินล่างมองใบหน้าเปื้อนยิ้มของเธอ ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาด้วยสีหน้าจริงจังกะทันหัน “ต่อไปในอนาคตผมจะไม่แอบซ่อนเงินส่วนตัวแน่นอน”

ซูซือหานมองเขาอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย “จริงเหรอ? ผู้ชายน่ะชอบแอบซ่อนเงินส่วนตัวกันทั้งนั้นแหละ”

ฉินล่างขยับเข้าไปใกล้เธอแล้วกระซิบเสียงเบา “ก็ภรรยาของผมให้เงินค่าขนมทีละสองแสนทุกครั้งเลยนี่นา ผมไม่จำเป็นต้องแอบซ่อนเลยสักนิด”

ซูซือหานนึกถึงเรื่องที่ตัวเองโอนเงินให้เขาคราวก่อน ซึ่งเธอก็พูดว่าเป็นเงินค่าขนมจริงๆ พอได้ยินฉินล่างบอกว่าเป็นเงินที่ภรรยาให้ หัวใจก็พลันเขินอายขึ้นมาทันที

ช่วงบ่ายแก่ๆ ปริมาณลูกค้าในร้านเริ่มบางตาลงบ้าง ฉินล่างจึงเก็บกวาดเศษอาหารที่เหลือเมื่อสักครู่ พร้อมกับเก็บถังขยะของช่วงเช้าเพื่อนำออกไปทิ้งข้างนอกพร้อมกัน โดยปล่อยให้ซูซือหานเฝ้าอยู่ที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์

เพิ่งจะโยนถุงขยะลงในถังขยะด้านนอก มือถือของฉินล่างก็ดังขึ้น

เป็นแม่ฉินที่วิดีโอคอลมา

ฉินล่างกดรับสาย

แม่ฉินเอ่ยทักทายอย่างอารมณ์ดีจากปลายสาย “ลูก กวนเวลาหรือเปล่าเนี่ย? วันนี้ร้านใหม่ลูกเปิดวันแรก เมื่อเช้าแม่กับพ่อกลัวลูกจะยุ่งมากเลยไม่กล้าทักไปถาม ตอนนี้น่าจะพอว่างลงบ้างแล้ว แม่เลยวิดีโอคอลมาถามดูสักหน่อย วันนี้เปิดร้านวันแรก ค้าขายเป็นยังไงบ้างลูก?”

พ่อฉินยืนอยู่ข้างๆ โผล่หน้าเข้ามาในกล้องครึ่งหนึ่ง สายตาก็จ้องมองหน้าจอมือถืออยู่เช่นกัน

ดูท่าทางแล้วพ่อกับแม่คงจะเป็นห่วงเรื่องทางนี้มากจริงๆ

ฉินล่างยิ้มพลางตอบ “ดีมากเลยครับแม่ ช่วงเช้าลูกค้าเยอะมาก เพิ่งจะมีช่วงพักกลางวันนี้แหละครับที่คนซาลงหน่อย”

แม่ฉิน: “จริงเหรอ? คนเยอะน่ะดีแล้ว วันเปิดร้านคนเยอะๆ จะได้คึกคักเป็นมงคล! ยินดีกับลูกชายของแม่ด้วยนะ ตอนนี้กลายเป็นเถ้าแก่เจ้าของร้านเต็มตัวแล้ว! จริงสิลูก ร้านของลูกหน้าตาเป็นยังไงบ้างล่ะเนี่ย? แม่กับพ่อยังไม่เคยเห็นเลย ตอนนี้ลูกอยู่ข้างนอก ไม่ได้อยู่ในร้านเหรอ?”

ฉินล่าง: “ผมเพิ่งออกมาทิ้งขยะครับ อยู่ตรงหน้าร้านนี่เอง เดี๋ยวผมสลับเป็นกล้องหลังแล้วแพนให้ดูในร้านนะครับ”

แม่ฉิน: “ดีเลยๆ”

ฉินล่างเปิดกล้องหลัง แล้วส่องผ่านประตูกระจกหน้าร้านกวาดไปรอบๆ ภายในร้าน โดยไม่ได้หยุดแช่ตรงจุดไหนนานเกินไป เพราะในร้านยังมีลูกค้าประปรายอยู่สองสามคน การถ่ายติดคนอื่นคงดูไม่ค่อยดีนัก

ทว่าในเวลานี้ ทั้งแม่ฉินและพ่อฉินต่างก็ยื่นหน้าเข้ามาดูหน้าจอกันอย่างตั้งอกตั้งใจ ย่อมต้องมองเห็นเคาน์เตอร์แคชเชียร์ที่แวบผ่านหน้ากล้องไป รวมถึงซูซือหานที่กำลังยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์นั้นอย่างชัดเจน