บทที่ 91 แม่ฉินพนันกับพ่อฉิน ซูซือหานนี่แหละคือลูกสะใภ้!

ฉินล่างรีบสลับจากกล้องหลังกลับมาเป็นกล้องหน้า "พ่อครับ แม่ครับ เห็นกันหรือยังครับ? นี่คือโถงหน้าร้าน สินค้าที่ขายส่วนใหญ่อยู่ตรงนี้ ด้านหลังยังมีห้องทำงานเล็กๆ กับโซนพักผ่อนด้วย ถึงตอนนั้นผมกะว่าจะแกะสลักไม้อยู่ข้างในนั้นครับ"

เมื่อได้เห็นสินค้าแกะสลักฝีมือลูกชาย พ่อฉินกับแม่ฉินก็รู้สึกปลาบปลื้มใจเป็นอย่างยิ่ง

ไม่นึกเลยว่าไม่ได้เจอลูกแค่ไม่กี่เดือน ลูกชายจะเก่งกาจและมีอนาคตได้ขนาดนี้

แม่ฉินถามเรื่องบรรยากาศการเปิดร้านช่วงเช้าอีกสองสามคำถาม ฉินล่างก็ตอบกลับไปทีละข้อ โดยเลือกเล่าแต่เรื่องดีๆ ไม่ได้พูดถึงเรื่องที่มีคนมาหาเรื่องเลยแม้แต่น้อย

พ่อฉินกับแม่ฉินได้ยินลูกชายบอกว่าการเปิดร้านช่วงเช้าราบรื่นดีมาก ทั้งสองคนก็พลอยมีความสุขไปด้วย

หลังจากวางสายไปแล้ว แม่ฉินก็หันไปมองพ่อฉินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม

"เหล่าฉิน เมื่อกี้ตอนลูกพาดูร้านน่ะ แม่หนูคนสวยที่โผล่แวบๆ อยู่หลังเคาน์เตอร์แคชเชียร์ คุณเห็นหรือเปล่า?" แม่ฉินเอ่ยถาม

พ่อฉินตอบ "อืม เห็นสิ"

แม่ฉินยิ้มอย่างมีเลศนัย "คุณว่า นั่นจะใช่ว่าที่ลูกสะใภ้ของพวกเราไหมนะ?"

พ่อฉินคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า "ไม่มั้ง น่าจะเป็นพนักงานแคชเชียร์ที่ลูกจ้างมามากกว่า ดูอายุยังน้อยอยู่เลย ก็น่าจะเป็นนักศึกษาแถวนั้นที่มาทำงานพาร์ตไทม์หาเงินเรียนนั่นแหละ"

แม่ฉินไม่เห็นด้วยกับความคิดของเขา จึงแย้งขึ้นว่า "เป็นไปไม่ได้หรอก เด็กผู้หญิงคนนั้นหน้าตาสะสวยขนาดนั้น จะไปสุ่มเจอนักศึกษาทำงานพาร์ตไทม์ที่สวยขนาดนี้ได้ยังไงกัน? อีกอย่าง วันนี้เป็นวันแรกที่ร้านใหม่ของลูกเปิดนะ เพิ่งเปิดวันแรกจะรีบจ้างคนได้ยังไง? คนที่มาช่วยเฝ้าเคาน์เตอร์คิดเงินน่ะ ต้องเป็นคนกันเองแน่นอน ต้องเป็นลูกสะใภ้เราแน่ๆ!"

"ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ? ก็เพราะว่าวันนี้เป็นวันแรกที่เปิดร้าน มันยุ่งมาก ถึงได้ต้องจ้างคนมาช่วยไงล่ะ!" พ่อฉินบอก

"ไม่ใช่หรอก! สัญชาตญาณฉันมันบอกว่านี่แหละลูกสะใภ้! สวยขนาดนั้น ต้องเป็นแฟนของลูกชายบ้านเราแน่นอน! คุณอย่ามาสงสัยเซนส์ของผู้หญิงนะ!" แม่ฉินเริ่มร้อนใจขึ้นมา

พ่อฉินหัวเราะแล้วพูดว่า "เซนส์อะไรกันเล่า ไม่ใช่ลูกสะใภ้แน่นอน ตามที่พวกเรารู้มาก่อนหน้านี้ ตอนนี้ลูกสะใภ้กำลังท้องอยู่นะ จะไปยืนคิดเงินได้ยังไงกัน?"

แม่ฉิน "ท้องไม่กี่เดือนแรกตัวยังไม่หนัก จะมาช่วยงานบ้างก็ไม่เห็นแปลกนี่ ลูกไม่ได้ออกไปทิ้งขยะหรอกเหรอ? ไม่แน่ว่าช่วงเช้าลูกอาจจะเป็นคนคิดเงิน แล้วตอนเที่ยงลูกสะใภ้แค่แวะมาช่วยก็เป็นได้!"

ทั้งสองคนเถียงกันไม่หยุด จนในที่สุดแม่ฉินก็ชักจะโมโห สะบัดก้นเดินปึงปังเข้าครัวไปล้างจานชาม พลางยู่ปากส่งเสียงฮึดฮัดอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วตะโกนเสียงดัง "ฉันว่าคนนั้นแหละลูกสะใภ้!"

พ่อฉินตั้งท่าจะพูดต่อ แต่พอเห็นภรรยาเริ่มฉุนจริงเข้าแล้วก็รีบหุบปากสนิท

แม่ฉินเห็นเขาเงียบไป ก็ยิ้มพูดขึ้นว่า "เหล่าฉิน ถ้าไม่เชื่อ เรามาพนันกันไหมล่ะ ฉันพนันว่าแม่หนูคนสวยคนนั้นน่ะเป็นแฟนของลูกชายเรา!"

พ่อฉินหัวเราะ "ได้สิ แล้วจะพนันอะไรล่ะ?"

แม่ฉินก้มมองมือทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยฟองน้ำยาล้างจาน แล้วเอ่ยว่า "พนันเรื่องล้างจานนี่แหละ ใครแพ้ต้องรับหน้าที่ล้างจานไปเลยหนึ่งปีเต็ม!"

พ่อฉินพูดอย่างอ่อนใจ "อาทิตย์หนึ่งคุณเพิ่งจะมาล้างจานครั้งนี้นี่แหละ รู้ว่าคุณไม่ชอบ วางไว้เถอะ เดี๋ยวผมล้างเอง"

แม่ฉินไม่ยอมปล่อยมือ "ไม่ได้ ของเดิมพันก็คือของเดิมพัน คุณบอกมาสิ จะพนันหรือไม่พนัน?"

พ่อฉินตอบ "ได้ งั้นก็พนันกันสักตั้ง!"

——

ที่มหาวิทยาลัย

พวกหยางปินทั้งสามคนหลังจากกลับมาเมื่อช่วงสายก็อยู่กันแต่ในหอพัก จนกระทั่งถึงเวลาอาหารกลางวันถึงได้รวมกลุ่มกันออกไปโรงอาหาร

ทั้งสามคนเดินคุยพลางหัวเราะพลาง พอมาถึงหน้าประตูโรงอาหาร โจวฉีก็พูดขึ้น "เถ้าแก่หยาง เหล่าซุน วันนี้เป็นวันดีที่ร้านใหม่เฮียล่างเปิดทั้งที พวกเราก็ต้องฉลองกันหน่อยไหม?"

ซุนซวี่ถาม "จะฉลองยังไงล่ะ?"

โจวฉีชี้ขึ้นไปที่ชั้นสามของโรงอาหาร "วันดีขนาดนี้ พวกเราไม่ขึ้นไปฟุ่มเฟือยกันที่ชั้นสามสักหน่อยเหรอ?"

โรงอาหารซีเยวี่ยนมีทั้งหมดสามชั้น ยิ่งชั้นสูงขึ้นไป อาหารก็ยิ่งแพงขึ้น ชั้นหนึ่งเป็นพ่อครัวที่ทางมหาวิทยาลัยจ้างมา ทำเป็นข้าวแกงหม้อใหญ่ตามมาตรฐาน กับข้าวเนื้อสัตว์สี่หยวนครึ่งได้สองอย่าง กับข้าวผักสามหยวนได้สองอย่าง ข้าวสวยเลือกเองได้ว่าจะเอาสามขีดหรือห้าขีด ปกตินักศึกษาส่วนใหญ่จะกินกันที่นี่ และป้าตักข้าวก็มือสั่นเก่งที่สุดในโรงอาหารแล้ว

ชั้นสองเป็นร้านสัมปทานภายนอก ราคาแพงกว่าชั้นหนึ่งขึ้นมาหน่อย มีอาหารจานเดียวแบบราดข้าวอะไรทำนองนั้น ส่วนชั้นสามเป็นร้านอาหารที่สามารถสั่งทำเป็นกับข้าวได้ ราคาถูกกว่าข้างนอก แต่ถ้าเทียบในโรงอาหารก็นับว่าดีที่สุดแล้ว

ปกติแล้วพวกเขาก็กินกันอยู่แค่ชั้นหนึ่งกับชั้นสอง แทบจะไม่เคยขึ้นไปชั้นสามเลย แต่วันนี้ร้านใหม่ของฉินล่างเปิด พวกเขาก็พลอยยินดีไปด้วย จึงกะว่าจะขึ้นไปใช้เงินฟุ่มเฟือยบนนั้นสักมื้อ

ทั้งสามคนเดินขึ้นบันไดไปพลางคุยหัวเราะกันไป โจวฉีเอ่ยว่า "เมื่อเช้าตอนพวกเราออกมา คนในร้านเฮียล่างเยอะมากจริงๆ แน่นจนเดินเข้าไปไม่ได้เลย ข้างนอกยังมีคนยืนต่อคิวอยู่อีก ถ้าไม่ใช่เพราะคนเยอะเกินไป ฉันยังอยากอยู่ต่ออีกสักพักเลย อยากรู้ว่าวันนี้เฮียล่างจะทำเงินได้เท่าไหร่!"

หยางปินยิ้ม "คนเยอะขนาดนั้น ต้องได้เยอะอยู่แล้ว! แต่เฮียล่างก็ลงแรงลงทุนไปไม่น้อยเหมือนกันนะ แถมของที่ขายทั้งหมดเขาก็ลงมือแกะสลักเองกับมือ ต้นทุนทั้งแรงทั้งเวลามันมหาศาลมาก ดังนั้นถ้าจะได้กำไรเยอะก็สมเหตุสมผลแล้ว"

ซุนซวี่พยักหน้าเห็นด้วย "อืม ในร้านเฮียล่างเป็นงานแกะสลักมือทั้งหมด วันนี้ฉันได้เห็นกับตาก็เพิ่งรู้ว่าเฮียล่างของเราสุดยอดขนาดนี้ ต่อไปซานฉินไจต้องดังระเบิดในเมืองมหาวิทยาลัยแน่ๆ!"

ทั้งสามคนกำลังคุยกันเพลินๆ จู่ๆ หยางปินก็หุบปากฉับ สายตาจับจ้องไปที่จุดหนึ่งอย่างไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไรนัก

โจวฉีกับซุนซวี่ก็รีบมองตามไปทันที

ที่นั่งบนชั้นสามของโรงอาหารเดิมทีก็มีไม่มากอยู่แล้ว และคนก็น้อย จึงทำให้คนสองคนที่อยู่ตรงนั้นดูโดดเด่นสะดุดตาขึ้นมาเป็นพิเศษ

จ้าวลู่ลู่กับแฟนหนุ่มของเธอนั่งเบียดเสียดเคียงข้างกัน ทั้งสองคนทำตัวกะหนุงกะหนิงหวานเลี่ยน โดยจงใจเลือกที่นั่งตรงมุมร้าน ตอนที่พวกหยางปินมองไป ก็เห็นจ้าวลู่ลู่กำลังถือช้อนคอยป้อนข้าวให้แฟนหนุ่มของเธอ ส่วนแฟนของเธอ ผู้ชายตัวโตอายุตั้งยี่สิบปี กลับทำเหมือนไม่มีมือมีเท้า นั่งอ้าปากรอให้เธอป้อนอยู่ตรงนั้น

ภาพที่เห็นนี้ทำเอาหยางปิน โจวฉี และซุนซวี่ ถึงกับแสดงสีหน้ารังเกียจออกมาอย่างอดไม่ได้

"พวกมึง กูรู้สึกคลื่นไส้ว่ะ พวกมึงว่าวันนี้เป็นวันดีที่ร้านเฮียล่างเปิด พวกเราควรจะสั่งสอนคนที่ทำตัวอุจาดตาแถวนี้สักหน่อยไหม?" หยางปินแค่นเสียงเหี้ยม

โจวฉีกับซุนซวี่พยักหน้าเห็นพ้องทันที

หลังจากทั้งสามคนสั่งอาหารเสร็จ ก็เดินตรงดิ่งเข้าไปนั่งลงที่โต๊ะฝั่งตรงข้ามของจ้าวลู่ลู่กับหลิวเทียนอี้

หยางปินมองไปที่หลิวเทียนอี้แล้วยิ้มเยาะ "อ้าว เฮ้ยเพื่อน นายก็คือตัวแทนของเฮียล่างบ้านฉันสินะ?"

หลิวเทียนอี้ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหันขวับไปมองจ้าวลู่ลู่

พอจ้าวลู่ลู่ได้ยินชื่อของฉินล่าง สีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันที แต่เพราะมีแฟนหนุ่มอยู่ด้วย จึงไม่กล้าอาละวาดออกมา

เธอรู้อยู่แล้วว่าวันนี้ร้านใหม่ของฉินล่างเปิด ในกลุ่มห้องเรียนเอาแต่ส่งต่อแล้วพูดคุยกันไม่หยุด เธอเปิดดูแล้วหงุดหงิดใจแทบบ้า เลยตั้งค่าโทรศัพท์เป็นโหมดเงียบไปเสียเลย แถมยังนัดหลิวเทียนให้ออกมาเดตด้วย เพื่อหวังจะใช้แฟนหนุ่มคนนี้ช่วยปลอบประโลมจิตใจที่ถูกฉินล่างกระตุ้นให้เดือดดาล

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะต้องมาเจอกับรูมเมตทั้งสามคนของฉินล่างเข้าจังๆ แบบนี้!

ซ้ำร้ายอีกฝ่ายเปิดฉากมาก็พูดจาเรื่องตัวทงตัวแทนอะไรนั่น ซึ่งนั่นมันเป็นคำพูดที่เธอเคยบอกตอนบอกเลิกกับฉินล่าง ทว่าเรื่องพรรค์นี้เธอจะพูดต่อหน้าหลิวเทียนอี้ได้ยังไงกัน ถ้าบอกว่าเธอเห็นฉินล่างเป็นตัวแทน ก็จะทำให้ภาพลักษณ์ของเธอในใจหลิวเทียนอี้เสียหาย แต่ถ้าจะบอกว่าเธอถูกฉินล่างเขี่ยทิ้ง เธอก็รู้สึกว่าตัวเองจะดูเสียเกียรติเกินไป

ดังนั้น จ้าวลู่ลู่จึงยังคงวางท่าแล้วพูดขึ้นว่า "หยางปิน นายพอได้แล้วนะ อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อไร้สาระต่อหน้าแฟนฉัน ฉันกับฉินล่างน่ะ พวกเราจบกันด้วยดีต่างหาก"