บทที่ 92 ทั้งครอบครัวช่วยกันนับเงิน

“เหอะ เลิกกันด้วยดีเหรอ? งั้นเหรอ? วันนั้นเพื่อนทั้งห้องเป็นพยานกันตั้งเยอะแยะ ฉันจำได้ว่ามันไม่ใช่แบบนั้นนี่หว่า?” ซุนซวี่หัวเราะเยาะ

จ้าวลู่ลู่หน้าเสียอย่างเห็นได้ชัด

โจวฉีมองหลิวเทียนอี้แล้วพูดกึ่งยิ้มกึ่งบึ้งตึงว่า “เพื่อน จะคบใครน่ะต้องเปิดตาดูให้กว้างๆ นะ ถึงจะแค่คบเป็นแฟนยังไม่ได้แต่งงาน แต่นิสัยใจคอก็สำคัญมาก เพราะอยู่ใกล้ชาดก็แดง อยู่ใกล้หมึกก็ดำน่ะนะ”

“ใช่เลยพวก ก่อนจะรักใครก็เช็กให้ดีๆ ล่ะ ว่าตัวเองเป็นตัวจริง หรือเป็นแค่ตัวแทนที่เขาหามาคั่นเวลา!” หยางปินหัวเราะเสริม

หลิวเทียนอี้ขมวดคิ้ว กล่าวด้วยความไม่พอใจ “พวกนายหมายความว่ายังไงกันแน่? พูดให้มันชัดๆ ซิ!”

จ้าวลู่ลู่เห็นแฟนหนุ่มเริ่มมีน้ำโหก็ลนลานจนไม่สนอะไรอีก ด้วยความกลัวว่าสามคนนี้จะแฉเรื่องทั้งหมดออกมา จึงฉีกหน้ากากโวยวายออกมาทันที “พวกนายสามคนเป็นบ้าอะไรกันเนี่ย!”

“ฉันกับฉินล่างเลิกกันไปแล้ว ตอนนี้ฉันกับแฟนก็รักกันดี พวกนายเห็นคนอื่นได้ดีแล้วทนไม่ได้ก็ไปอิจฉาที่อื่นสิ จะมาพล่ามอะไรต่อหน้าแฟนฉัน!”

หยางปินแค่นหัวเราะแล้วพูดว่า “จะเต้นทำไมล่ะ? จ้าวลู่ลู่ ถ้าไม่เคยทำเรื่องชั่วช้า จะกลัวผีมาเคาะประตูตอนดึกทำไม ยิ่งร้อนตัวก็ยิ่งแปลว่ามีชนักติดหลัง แต่พวกฉันต้องขอบใจเธอนะที่ยอมปล่อยเฮียล่างไป!”

“ใช่แล้ว พอเฮียล่างเลิกกับเธอปุ๊บ ตอนนี้ชีวิตเขารุ่งเรืองสุดๆ นอกจากจะมีแฟนเป็นดาวมหาวิทยาลัยแสนสวยแล้ว ยังเปิดร้านของตัวเองอีก เรียกว่ากวาดเรียบทั้งการงาน ความรัก และครอบครัว!”

“พี่สะใภ้ดาวมหาวิทยาลัยของเรานอกจากจะสวยแล้วยังเกื้อหนุนสามีสุดๆ เฮียล่างคบกับพี่สะใภ้ ได้ทั้งลูกแฝดสามแถมธุรกิจยังไปได้สวย บอกเลยนะ ผู้ชายเราเนี่ย ได้ผู้หญิงดีๆ มาเป็นคู่นี่ถือว่าโคตรสำคัญจริงๆ!”

ทั้งสามคนสลับกันพูดเป็นลูกคู่ แค่พูดยังไม่สะใจ หยางปินเลยหยิบมือถือเปิดรูปที่ถ่ายไว้เมื่อเช้าให้ดู ทั้งบรรยากาศร้านที่คึกคัก คนต่อแถวยาวเหยียดหน้าร้าน และภาพเด็กแฝดสามตัวน้อยสุดน่ารักของฉินล่าง

“ดูนี่สิ ลูกแฝดสามบ้านเฮียล่าง น่ารักขนาดไหน!”

“วันนี้ร้านของเฮียล่างก็คนแน่นเอี้ยด อนาคตทำเงินมหาศาลแน่นอน!”

“พี่สะใภ้นี่เป็นดาวนำโชคของเฮียล่างตัวจริงเสียงจริง!”

ใบหน้าของหลิวเทียนอี้มืดมนจนถึงขีดสุด ฟังมาขนาดนี้แล้วถ้ายังไม่เก็ทความหมายของอีกฝ่าย เขาก็โง่เต็มทนแล้ว!

เขาลุกขึ้นพรวดแล้วหมุนตัวเดินจากไปทันที โดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองจ้าวลู่ลู่ที่อยู่ข้างๆ

จ้าวลู่ลู่เห็นเขาเดินหนีไปก็รีบลุกขึ้นอย่างร้อนรน เธอถลึงตาใส่พวกหยางปินทั้งสามคนทีหนึ่ง แล้วรีบวิ่งตามไปอย่างรวดเร็ว

พวกหยางปินมองเห็นจ้าวลู่ลู่พยายามดึงแขนหลิวเทียนอี้ไม่หยุด แต่หลิวเทียนอี้ก็สะบัดมือเธอทิ้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า จ้าวลู่ลู่ยังคงพยายามอธิบายอะไรบางอย่างตลอดเวลา ทว่าหลิวเทียนอี้กลับเอาแต่ปั้นหน้าบึ้งตึง

เมื่อเห็นภาพนั้น ทั้งสามคนก็ตบโต๊ะหัวเราะกันลั่น

“ฮ่าๆ! สะใจ โคตรสะใจเลยว่ะ!”

“เห็นสภาพจ้าวลู่ลู่ตอนนี้แล้ว ในใจกูนี่โล่งเป็นบ้า!”

“อยากทำกับเฮียล่างของเราแบบนั้นแต่แรกล่ะดีนัก ตอนนี้ก็ไปนั่งเสียใจให้พอเถอะ!”

ทั้งสามคนพูดระบายกันอย่างสะใจ จากนั้นก็ลงมือกินมื้อฉลองกันอย่างมีความสุข

——

หนึ่งทุ่มตรง ซูซือหานพาป้าหวังเข็นรถพาลูกๆ มาส่งมื้อเย็นให้ฉินล่าง ในวันแรกของการเปิดร้าน จนกระทั่งถึงเวลานี้ ลูกค้าในร้านก็ยังคงมีอยู่ไม่น้อย

พอซือหานมาถึง เธอก็เข้าไปแทนที่ตรงแคชเชียร์ทันทีเพื่อให้ฉินล่างไปกินข้าว

ฉินล่างนั่งกินข้าวเย็นอยู่ในห้องพัก พลางมองเจ้าตัวเล็กทั้งสามที่ไม่ได้เจอมาทั้งช่วงบ่าย

เสี่ยวเป่าทั้งสามคนตื่นกันหมดแล้ว พอเห็นฉินล่างก็ส่งเสียงคุยกับเขาอย่างอารมณ์ดี

เสียงอ้อแอ้ภาษาทารก ถึงแม้ฉินล่างจะฟังไม่ออกสักคำ แต่เจ้าตัวน้อยทั้งหลายกลับคุยกันได้อย่างออกรสออกชาติ

ฉินล่างมองพวกแกแล้วก็ยิ้ม ยื่นมือไปเล่นกับลูกๆ เป็นระยะ

พอกินข้าวเสร็จ ฉินล่างก็พาเด็กๆ ออกมาที่หน้าร้าน ซูซือหานยืนคิดเงินอยู่ข้างๆ ส่วนฉินล่างคอยดูแลลูกๆ อยู่ใกล้ๆ

เจ้าตัวน้อยมองการกระทำของหม่าม้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น ดวงตากลมโตกลอกไปมา น่ารักจนใจเจ็บ

เหล่านักศึกษาที่เดินมาคิดเงินต่างก็ต้องเหลียวมองกันคนละหลายๆ รอบ

“เถ้าแก่ เถ้าแก่เนี้ย ลูกๆ บ้านนี้น่ารักกันจังเลยค่ะ!”

“เหมือนดาราเด็กในทีวีเลย ถ้าพาไปถ่ายโฆษณานะ รับรองว่าขึ้นกล้องสุดๆ แน่นอน!”

ซูซือหานมองเจ้าตัวเล็กทั้งหลายที่กำลังขยันแจกความสดใส แล้วเงยหน้าขึ้นพูดว่า “ขอบคุณค่ะ”

อีกฝ่ายยื่นเงินสดสำหรับค่าสินค้ามาให้ พอซานเป่าเห็นธนบัตรสีแดงใบใหญ่ ดวงตากลมโตเป็นประกายก็วาววับขึ้นมาทันที ยังไม่ทันที่ซูซือหานจะยื่นมือไปรับ เจ้าตัวเล็กก็รีบเอื้อมมือน้อยๆ ออกไปคว้าก่อนแล้ว

เมื่อเห็นหนูน้อยยื่นมือมา นักศึกษาสาวก็เผยรอยยิ้มเอ็นดูแบบคุณป้าออกมาทันที แล้วส่งเงินให้เข่อซินตรงๆ

ซูซือหานเห็นแบบนั้นก็ก้มหน้ายิ้มบางๆ แล้วหยิบเงินทอนจากเครื่องส่งให้อีกฝ่าย

เข่อซินถือธนบัตรใบแดงไว้ กำมือน้อยๆ แน่นอย่างตื่นเต้น พลางส่งเสียง ‘อ้อแอ้ๆ’ ใส่พี่ชายพี่สาวที่อยู่ข้างๆ ยกใหญ่ ทว่าเซวียนเซวียนกับอวี่ถงดูจะไม่ได้สนใจธนบัตรเท่าไรนัก เข่อซินเลยดีใจอยู่คนเดียว ยิ่งมองเงินก็ยิ่งมีความสุข เจ้าหนูหน้าเงินยิ้มจนตาหยีเป็นเส้นตรง

เจ้าตัวเล็กมองไปมองมา จู่ๆ ก็เอาเงินในมือยัดเข้าปาก ฉินล่างเห็นเข้าก็มือไวรีบคว้าธนบัตรออกมาได้ทันท่วงที

ซูซือหานก็สังเกตเห็นเช่นกัน เธอรับเงินสดมาแล้วใช้นิ้วเคาะปลายจมูกของเจ้าตัวเล็กเบาๆ “เข่อซินคะ อันนี้กินไม่ได้น้า เงินสดมันมีเชื้อโรคเยอะแยะเลย”

เจ้าตัวเล็กฟังคำพูดของหม่าม้าไม่เข้าใจ พอเงินในมือโดนแย่งไป ปากน้อยๆ ก็เริ่มเบะ ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ออกมาอยู่รอมร่อ

ฉินล่างจึงต้องอุ้มลูกสาวแล้วพาเดินเข้าไปเล่นข้างในเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเธอ

สามทุ่มตรง ฉินล่างส่งลูกค้ากลุ่มสุดท้ายออกจากร้าน ปิดประตูร้าน แล้วพาซูซือหานกับลูกๆ พร้อมด้วยรายได้ของวันนี้กลับบ้าน

ป้าหวังแยกทางกลับบ้านของตัวเองไปตามทาง

พอกลับถึงบ้าน ซูซือหานก็รีบจูงฉินล่างมานั่งลงบนพรมในห้องนั่งเล่นทันที วางเสี่ยวเป่าทั้งสามคนไว้ข้างๆ ตัว อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งครอบครัว

“ฉินล่าง เรามาดูกันดีกว่าว่าวันนี้ทำเงินได้เท่าไร” ซูซือหานพูดด้วยแววตาเป็นประกาย

ฉินล่างยิ้มพลางพยักหน้า เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่ารายได้วันแรกของการเปิดร้านจะเป็นอย่างไรบ้าง

ซูซือหานรับหน้าที่นับเงิน ส่วนฉินล่างคอยคำนวณอยู่ข้างๆ

เข่อซินพอเห็นเงินสดจำนวนมากขนาดนั้นก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นมาอีกครั้ง ส่งเสียงอ้อแอ้แล้วยื่นมือจะเข้ามาตะปบ

แต่เงินสดพวกนี้ผ่านมือคนมาตั้งมากมาย ฉินล่างกลัวว่าเจ้าตัวเล็กจะเอาเข้าปากอีก ก็เลยหยิบก้อนทองกิมตุ้งที่เขาแกะสลักจากไม้พะยูงส่งให้เธอ

ของเล่นทรงก้อนทองถูกใจเข่อซินเป็นอย่างมาก เจ้าหนูหน้าเงินพอได้ก้อนทองไปก็เล่นอย่างเพลิดเพลินเจริญใจ

ซูซือหานกับฉินล่างจึงสามารถนับเงินได้อย่างสบายใจ

เงินสดในร้าน รวมกับยอดเงินโอนที่ได้รับในวีแชตและอาลีเพย์ รวมทั้งหมดแล้ว ได้ยอดสุทธิ 5,239 หยวน

พอซูซือหานเห็นตัวเลขนี้ เธอก็ดึงข้อมือของฉินล่างด้วยความตื่นเต้น “ฉินล่าง วันนี้แค่วันเดียวพวกเราทำเงินได้ตั้งห้าพันกว่าแน่ะ!”

ฉินล่างยิ้มแล้วกล่าวว่า “อืม ร้านเรานอกจากค่าเช่ากับค่าตกแต่งก่อนหน้านี้แล้ว ต้นทุนของงานฝีมือก็ไม่ได้สูงอะไร ไม้ที่ใช้เป็นไม้ธรรมดา หลักๆ คือต้นทุนเวลาที่ผมใช้แกะสลัก พอคิดดูแล้ว กำไรสุทธิต่อวันถือว่าสูงมากเลยนะ”

ซูซือหานดีใจสุดๆ เธอจัดเรียงเงินสดเหล่านั้นให้เรียบร้อย พลางคิดคำนวณไปด้วย “ยอดเยี่ยมไปเลย วันหนึ่งได้ห้าพันกว่า ถ้าอย่างนั้นเดือนหนึ่งก็ต้องได้แสนกว่าเลยสิ! แต่นี่เพิ่งเป็นวันแรก คนเลยมามุงกันเยอะ หลังจากนี้จำนวนคนอาจจะลดลงมาหน่อย แต่คิดรวมทั้งเดือนแล้ว รายได้ต้องได้หลายหมื่นแน่นอน!”