บทที่ 93 พาลูกไปฉีดวัคซีนแล้วบังเอิญเจอญาติผู้น้อง

“แบบนี้ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายของพวกตัวเล็กแล้ว แถมพวกเรายังเก็บเงินได้อีกเยอะเลย แต่ว่าคงต้องเหนื่อยนายหน่อยนะ ฉันแกะสลักไม่เป็น สินค้าพวกนี้เลยต้องให้นายทำคนเดียวหมดเลย” ซูซือหานพูด

ฉินล่างลูบหัวเธอเบาๆ “ไม่เหนื่อยหรอก ขยันหาเงินมาเลี้ยงเธอกับลูกๆ เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว อีกอย่าง งานแกะสลักก็ไม่ได้เหนื่อยอะไร เป็นสิ่งที่ผมชอบทำด้วยซ้ำ”

“ซือหาน รายได้ของร้านตอนนี้อยู่ที่ห้าพันกว่า ต่อไปไม่มีทางน้อยลง มีแต่จะดีขึ้นเรื่อยๆ เพราะชื่อเสียงของซานฉินไจเริ่มกระจายออกไปแล้ว ยอดขายจากร้านออนไลน์ก็จะยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ ในอนาคตสินค้าของเราก็จะมีหลากหลายกว่าเดิม งานไม้แกะสลักถือเป็นการปูพื้นฐาน วันหน้ายังมีงานแกะสลักหยกที่ทำเงินได้มากกว่านี้อีกเยอะ”

ซูซือหานฟังแผนการของฉินล่างแล้ว ในใจก็พลอยรู้สึกตื่นเต้นฮึกเหิมตามไปด้วย

การเริ่มต้นทำธุรกิจครั้งแรกในชีวิต แล้ววันแรกก็ได้ผลตอบรับที่ดีขนาดนี้ เธอย่อมต้องดีใจเป็นธรรมดา

“เยี่ยมไปเลย เด็กๆ จ๋า~ ป๊ะป๋าเก่งสุดยอดไปเลย หาเงินให้พวกหนูได้เยอะแยะเลย ต่อไปนี้นมผงกับผ้าอ้อมสำเร็จรูปก็ไม่ต้องห่วงแล้วน้า~”

แม้เจ้าตัวน้อยทั้งสามจะไม่รู้ว่าพ่อแม่กำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่ แต่พอเห็นแววตาตื่นเต้นดีใจของหม่าม้า ก็พลอยหัวเราะร่าเริงตามไปด้วย

บรรยากาศภายในบ้านอบอุ่นเปี่ยมสุข มีเสียงหัวเราะคิกคักของพวกตัวเล็กดังขึ้นเป็นระยะๆ

——

ตกดึก พวกลูกๆ หลับกันหมดแล้ว ฉินล่างจึงถือลูกประคบยามาช่วยประคบร้อนที่เอวให้ซูซือหาน

ความจริงวันนี้ฉินล่างเหนื่อยมาทั้งวัน ซูซือหานอยากให้เขารีบพักผ่อน แต่ฉินล่างบอกว่าร่างกายเธอยังไม่หายดี การประคบร้อนจำเป็นต้องทำอย่างต่อเนื่อง

ซูซือหานเถียงเขาไม่ได้ จึงได้แต่นอนคว่ำอยู่บนเตียงยอมให้เขาประคบให้แต่โดยดี

เมื่อเห็นฉินล่างใส่ใจเธอขนาดนี้ ซูซือหานก็รู้สึกหวานละมุนในหัวใจเหลือเกิน

"ฉินล่าง ตอนนี้พวกลูกๆ ครบสองเดือนแล้วละ ทางโรงพยาบาลส่งข้อความมาเตือนฉันวันนี้ว่าให้พาพวกเขาไปฉีดวัคซีนโปลิโอ ฉันลองหาข้อมูลในเน็ตดูแล้ว เห็นว่าวัคซีนโปลิโอมันมีสองแบบ แต่ฉันไม่รู้ว่าแบบไหนดีกว่ากัน คุณช่วยฉันเลือกหน่อยสิคะ"

"ได้สิ ไหนเธอลองเล่าให้ฟังหน่อย" ฉินล่างเอ่ยขณะช่วยประคบร้อนให้เธอไปด้วย

"วัคซีนโปลิโอนี้ใช้ป้องกันโรคไข้ไขสันหลังอักเสบ หรือที่เรียกกันติดปากว่าโรคโปลิโอนั่นแหละ เด็กแรกเกิดช่วงอายุสองถึงสามเดือนจำเป็นต้องได้รับ วัคซีนแบ่งออกเป็นสองประเภท แบบแรกค่อนข้างสะดวกคือแบบวัคซีนหยอดชนิดเม็ดเคลือบน้ำตาลโอพีวี กินได้โดยตรง เป็นวัคซีนเชื้อเป็นอ่อนฤทธิ์ ฉีดฟรีไม่มีค่าใช้จ่ายค่ะ"

"ส่วนอีกแบบคือวัคซีนโปลิโอชนิดเชื้อตาย หรือไอพีวี ต้องใช้วิธีฉีดเข้ากล้ามเนื้อ แบบนี้มีค่าใช้จ่าย ตกเข็มละประมาณสองร้อยหยวน หลังผ่านไปสามเดือนต้องฉีดเข็มที่สอง เว้นระยะห่างยี่สิบแปดวันขึ้นไปก็พอ"

"ฉินล่าง คุณว่าสองแบบนี้ ให้ลูกๆ ใช้แบบไหนดีกว่ากันเหรอคะ" ซูซือหานเอียงคอถาม

ฉินล่างคิดครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "แบบกินสะดวกกว่าแบบฉีดแน่นอนอยู่แล้ว ลูกๆ น่าจะยอมรับได้ง่ายกว่า แต่การฉีดวัคซีนพวกเราต้องดูที่ตัววัคซีนเป็นหลัก เมื่อเทียบกันแล้ว แบบเชื้อตายย่อมดีกว่า"

"คุณเข้าใจเรื่องวัคซีนเชื้อตายกับวัคซีนเชื้อเป็นอ่อนฤทธิ์พวกนี้ด้วยเหรอคะ" ซูซือหานถามด้วยความแปลกใจ

ฉินล่างยิ้มพลางพยักหน้า "พอเข้าใจอยู่บ้างครับ"

เขามีคู่มืออบรมคุณพ่อจากระบบอยู่ในหัวเชียวนะ เรื่องพวกนี้ย่อมต้องมีความรู้ติดตัวอยู่แล้ว

"วัคซีนเชื้อตายคือการฉีดจุลชีพก่อโรคที่ไม่มีชีวิตเข้าสู่ร่างกายโดยตรง พอมันเข้าไปแล้วจะไม่แบ่งตัวขยายพันธุ์ ส่วนวัคซีนเชื้อเป็นอ่อนฤทธิ์จะใช้จุลชีพก่อโรคที่ยังมีฤทธิ์ทางชีวภาพอยู่ หากดูจากผลลัพธ์แล้ว วัคซีนเชื้อเป็นจะเห็นผลไวกว่า ส่วนวัคซีนเชื้อตายต้องใช้เวลา แถมยังต้องฉีดกระตุ้นซ้ำ นั่นก็คือการฉีดเข็มที่สองนั่นเอง แต่ผลข้างเคียงหลังฉีดของวัคซีนเชื้อตายจะน้อยกว่ามาก ตอนนี้ลูกๆ ยังเล็กนัก ใช้แบบเชื้อตายจะปลอดภัยกว่า"

พอซูซือหานฟังจบก็เข้าใจทันที "ฉันเก็ตแล้ว แปลว่าวัคซีนเชื้อเป็นยังมีฤทธิ์ทางชีวภาพอยู่ อาจทำให้เกิดปฏิกิริยาข้างเคียงในตัวลูกๆ ค่อนข้างแรง แต่สร้างภูมิคุ้มกันได้เร็วกว่า ถูกไหมคะ"

"อืม ตามนั้นเลย"

"งั้นพวกเราฉีดแบบเชื้อตายดีกว่า ปลอดภัยกับลูกมากกว่า พรุ่งนี้เช้าฉันจะพาลูกๆ ไปฉีดเลย~"

"ผมไปด้วยนะ" ฉินล่างบอก

ซูซือหานส่ายหน้าปฏิเสธ "ไม่ต้องหรอกค่ะ พรุ่งนี้ร้านเปิดเป็นวันที่สอง จะทิ้งร้านไว้ไม่มีคนอยู่ไม่ได้ ให้ฉันกับป้าหวังพาลูกๆ ไปกันเองก็พอแล้ว"

"เรื่องที่ร้านจะไปสำคัญกว่าเรื่องของลูกๆ ได้ยังไงล่ะ? ผมไปเป็นเพื่อนพวกเธอ รอส่งลูกฉีดวัคซีนเสร็จแล้วค่อยกลับมาเปิดร้านก็ได้"

ซูซือหานยังคงส่ายหน้า "ไม่ต้องจริงๆ ค่ะฉินล่าง ฉันกับป้าหวังจัดการได้น่า อีกอย่างไปฉีดวัคซีนไม่แน่อาจจะต้องรอคิวนาน ถ้าใช้เวลานานเกินไป ทางร้านมิต้องเปิดสายมากเลยเหรอ พรุ่งนี้เพิ่งจะวันที่สองเองนะ ต้องสร้างความประทับใจแรกที่ดีให้ลูกค้า จะเลื่อนเวลาเปิดร้านไม่ได้เด็ดขาด"

เมื่อเห็นฉินล่างยังลังเล ซูซือหานจึงรีบพูดเสริม "ฉันกับป้าหวังสองคนเอาอยู่แน่นอนค่ะ"

เห็นดังนั้น ฉินล่างจึงพยักหน้ายอม "ก็ได้ เถียงสู้เธอไม่ได้เลยจริงๆ งั้นพรุ่งนี้เช้าผมไปส่งพวกเธอขึ้นแท็กซี่นะ ถึงจะมีกันสองคน แต่ต้องกระเตงเด็กถึงสามคนก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ยังไงก็ต้องระวังตัวกันให้ดีๆ ล่ะ"

ซูซือหานคลี่ยิ้มหวาน "อื้อ~"

เช้าวันรุ่งขึ้น ป้าหวังได้รับข้อความก็รีบเดินทางมาถึงแต่เช้าตรู่ ฉินล่างเองก็เก็บของเรียบร้อยอย่างรวดเร็วและเดินไปส่งพวกเขาถึงหน้าปากซอย ช่วยโบกแท็กซี่และส่งทุกคนขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว เขาจึงค่อยมุ่งหน้าไปที่ร้านเพื่อเตรียมเปิดกิจการ

รถแท็กซี่แล่นมาถึงศูนย์ป้องกันโรคติดต่อ ซูซือหานกับป้าหวังเพิ่งจะนำเสี่ยวเป่าทั้งสามคนลงไปนอนในรถเข็นเด็กเพื่อเข็นเข้าสู่อาคาร ก็เดินสวนเข้ากับเด็กสาวคนหนึ่งที่เพิ่งก้าวออกมาจากศูนย์พอดี

เด็กสาวคนนั้นก้มหน้าเดินมาตลอดทาง พอเงยหน้าขึ้นมาแบบไม่ตั้งใจแล้วเห็นซูซือหานเข้า ก็ถึงกับชะงักยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น

"ละ…ลูกพี่ลูกน้อง?"

ซูซือหานไม่คิดเลยว่าจะมาเจอไป๋ซือซือที่เป็นน้องสาวลูกพี่ลูกน้องของเธอที่นี่ ในใจอดรู้สึกตกใจไม่ได้เช่นกัน

สายตาประสานกัน จู่ๆ สายตาของไป๋ซือซือก็เลื่อนต่ำลงไปมองเจ้าตัวเล็กทั้งสามคนที่ซูซือหานกำลังเข็นอยู่

ซูซือหานก้มหน้าถอนหายใจออกมาเบาๆ พอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "ซือซือ บังเอิญจังเลยนะ"

ไป๋ซือซือเป็นลูกพี่ลูกน้องจากทางบ้านน้าสามของเธอ เพิ่งสอบติดมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์จงไห่เมื่อปีที่แล้ว ตอนนี้เพิ่งจะอยู่ปีหนึ่งเท่านั้น

ไป๋ซือซือยืนมองเด็กๆ ตาค้างอยู่นาน พอได้ยินเสียงทักจึงค่อยเงยหน้ามองซูซือหานอีกครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความช็อกขั้นสุด

ในเมื่อมาจ๊ะเอ๋กันซึ่งๆ หน้าแบบนี้ ซูซือหานก็รู้ดีว่าคงปิดต่อไปไม่ได้แล้ว จึงเอ่ยปากบอกอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา "ซือซือ นี่ลูกๆ ทั้งสามคนของพี่เอง"

ตุ้บ!

กระเป๋าถือในมือของไป๋ซือซือร่วงหล่นลงพื้นทันที

ห้านาทีต่อมา ป้าหวังเดินไปเข้าคิวที่จุดลงทะเบียน ส่วนซูซือหานกับไป๋ซือซือนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงทางเดินของโรงพยาบาล ด้านหน้ามีเด็กทารกแสนน่ารักทั้งสามคนนอนอยู่

ไป๋ซือซือมองดูเด็กๆ ในรถเข็นเด็กที มองดูซูซือหานที่นั่งอยู่ข้างๆ ที อยู่นานสองนานกว่าจะเค้นคำพูดออกมาได้ประโยคหนึ่ง "เด็กๆ น่ารักมากเลยค่ะ… มองออกเลยว่าตาเหมือนพี่"

ซูซือหานยิ้มบางๆ พลางเอ่ย "ส่วนที่เหมือนพี่มีไม่กี่จุดหรอก ลำบากเธอแย่ที่อุตส่าห์มองหาจนเจอ"

ประโยคที่ฟังดูคล้ายพูดเล่นนี้ ไป๋ซือซือกลับหัวเราะไม่ออกแม้แต่น้อย เธอขมวดคิ้วแน่น ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้ถามขึ้นมา "พี่คะ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย"

"สรุปสั้นๆ ก็คือ ที่ปีนี้พี่ไม่ได้กลับบ้าน ความจริงเป็นเพราะพี่รู้ตัวว่าท้องตั้งแต่ปีที่แล้ว ตอนนี้เด็กๆ คลอดออกมาแล้ว อายุได้สองเดือนแล้วจ้ะ" ซูซือหานรวบรัดตัดความ