บทที่ 94 ฟังเรื่องราวความรักของพี่สาวและพี่เขย

บนใบหน้าของไป๋ซือซือเต็มไปด้วยความตกตะลึง เธอมองดูหน้าท้องของซูซือหาน "งั้นก็แปลว่า พี่รู้อยู่แล้วสิว่าตัวเองท้อง?"

ซูซือหานหลุดขำกับท่าทางของเธอ "ซือซือ พี่ไม่ได้โง่นะ ร่างกายตัวเองแท้ๆ ท้องแล้วจะไม่รู้ได้ยังไงล่ะ"

ในที่สุดไป๋ซือซือก็ยิ้มออกมาได้ เธอก้มหน้าพูดว่า "จริงด้วย ฉันตกใจมากไปหน่อยจนสมองเบลอไปหมดเลย มิน่าล่ะพี่ พอฉันเข้ามหา'ลัยแล้วนัดพี่ตั้งหลายครั้ง พี่ก็บอกว่าติดธุระมาเจอไม่ได้ตลอด ที่แท้ก็เพราะเรื่องนี้นี่เอง"

ซูซือหานพยักหน้า "อืม ท้องพี่ค่อยๆ โตขึ้นเรื่อยๆ มันไม่สะดวกที่จะออกมาเจอเธอ ขอโทษด้วยนะซือซือ"

ไป๋ซือซือส่ายหน้า "พี่ คนกันเองทั้งนั้น พูดแบบนี้ก็เกรงใจเกินไปแล้ว ตั้งแต่เด็กฉันก็ชอบพี่ อยากเล่นกับพี่มาตลอด ตอนแรกยังแปลกใจอยู่เลยว่าทำไมพอพี่เข้ามหา'ลัยแล้วถึงไม่สนใจฉัน ที่แท้ก็เป็นเพราะเรื่องนี้นี่เอง"

"อืม"

"พี่คะ แล้วป้าใหญ่กับลุงใหญ่ยังไม่รู้เรื่องนี้ใช่ไหม วันก่อนแม่ฉันยังบอกอยู่เลยว่าป้าใหญ่มาหาพี่ที่จงไห่ แล้วเรื่องลูกๆ ล่ะ…" พอนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ไป๋ซือซือก็อดไม่ได้ที่จะมองซูซือหานด้วยความเป็นห่วง

ซูซือหานส่ายหน้า "ไม่เป็นไร พ่อกับแม่พี่ยังไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ ครั้งก่อนที่แม่พี่มา ลูกๆ ก็คลอดแล้ว และท่านก็ไม่ได้เอะใจอะไร"

จากนั้น ซูซือหานก็เล่าเรื่องที่เธออ้างว่าติดฝึกงานจนไม่ได้กลับบ้านช่วงตรุษจีนปีที่แล้ว รวมถึงเรื่องที่เร่งเก็บหน่วยกิตล่วงหน้าในปีนี้เพื่อเตรียมตัวคลอดลูกอย่างเต็มที่ให้ไป๋ซือซือฟัง

หลังจากฟังจบ ไป๋ซือซือก็ถึงกับอึ้งไปทั้งตัว

"คุณพระช่วย พี่ ให้เวลาฉันทำใจแป๊บนะ นี่มันเรื่องช็อกโลกชัดๆ" ไป๋ซือซือกะพริบตาปริบๆ ก้มหน้าพยายามย่อยข้อมูลอยู่คนเดียว

ครู่ต่อมา ป้าหวังก็เดินกลับมาพร้อมกับใบคิวในมือ ทั้งสามคนจึงพาลูกๆ ขึ้นไปต่อคิวที่แผนกชั้นบน

หลังจากไป๋ซือซือใช้เวลาทำใจอยู่พักใหญ่ จู่ๆ เธอก็จับมือซูซือหานแล้วพูดอย่างจริงจังว่า "พี่ การที่พี่ยอมเล่าความลับเรื่องใหญ่ขนาดนี้ให้ฉันฟัง ฉันรู้ว่าพี่ไว้ใจฉัน พี่วางใจได้เลยนะ ฉันจะช่วยพี่เก็บเป็นความลับแน่นอน!"

ซูซือหานยิ้มพลางพยักหน้า "จ้ะ เรื่องนี้เธออย่าเพิ่งไปบอกคนที่บ้านนะ ไว้รอ…รอให้พี่เป็นคนบอกพ่อกับแม่พี่เองดีกว่า"

"อื้อ แต่ว่านะพี่ ตอนนี้พี่มีลูกถึงสามคนแล้ว แล้วพ่อของเด็กล่ะคะ" ไป๋ซือซือรู้แล้วว่าวันนี้พาเด็กๆ มาฉีดวัคซีน แต่เห็นแค่ซูซือหานกับป้าหวัง กลับไม่เห็นวี่แววของคนเป็นพ่อเลย

ซูซือหานรู้ว่าเธอคิดไปไกล จึงรีบอธิบาย "พ่อของเด็กๆ ก็อยู่จ้ะ แต่ว่ามีธุระเลยไม่ได้มาด้วยกัน ตอนนี้พี่กับพ่อของเด็กเช่าบ้านอยู่ใกล้ๆ มหา'ลัย แล้วก็เปิดร้านทำธุรกิจด้วยกันร้านหนึ่ง เพิ่งเปิดเมื่อวานนี้เอง ในร้านต้องมีคนเฝ้า วันนี้พี่เลยให้เขาดูร้าน ไม่ได้ให้มาด้วยกัน"

ไป๋ซือซือถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วยิ้มออกมา "ค่อยยังชั่ว นึกว่าอะไร แสดงว่าตอนนี้พี่มีความเป็นอยู่ที่ดีมากเลยสิคะ แต่พี่บอกว่าพี่เขยเปิดร้าน งั้นเขาไม่แก่กว่าพี่เยอะเลยเหรอ"

ในสายตาของไป๋ซือซือ ลูกพี่ลูกน้องของเธอทั้งสวยทั้งฉลาด เหมาะสมกับผู้ชายที่ดีที่สุดเท่านั้น

ซูซือหานตอบว่า "เปล่าหรอก เขาอายุเท่าพี่นี่แหละ แก่กว่าเธอปีเดียว อยู่ปีสองเหมือนกัน แต่พวกเราเรียนคนละมหา'ลัย ที่เปิดร้านก็เพราะว่าตอนนี้ต้องเลี้ยงลูกสามคน แถมเขามีฝีมือด้านงานแกะสลัก พวกเราก็เลยเปิดสตูดิโอแกะสลักขึ้นมา ขายพวกงานฝีมือแกะสลักน่ะ"

พอไป๋ซือซือได้ยิน ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

"แกะสลักเหรอ พี่เขยเก่งจังเลย ถึงขั้นเปิดสตูดิโอแกะสลักได้ด้วย พี่คะ ร้านของพวกพี่เปิดอยู่แถวมหา'ลัยเหรอ ฉันขอแวะไปดูได้ไหม ฉันชอบงานแกะสลักมาตั้งแต่เด็กแล้ว แต่พ่อแม่ไม่ชอบ ให้ฉันเรียนบัญชีแทน ไม่อย่างนั้นฉันก็อยากไปเรียนแกะสลักเหมือนกัน"

ซูซือหานตอบ "ได้สิ ร้านเปิดอยู่ที่อาคารพาณิชย์หน้าหมู่บ้านนี่เอง แต่ว่าอยู่ไกลจากมหา'ลัยของเธอหน่อยนะ อยู่แถวเมืองมหาวิทยาลัยฝั่งพวกพี่ ถ้าเธอว่าง เดี๋ยวพี่พาไป เที่ยงนี้ไปกินข้าวที่บ้านพี่ด้วยกันเลยก็ได้"

ไป๋ซือซือพยักหน้าอย่างดีใจ "ว่างสิคะ ว่างอยู่แล้ว"

"จริงสิ วันนี้วันจันทร์ เธอไม่มีเรียนเหรอ" ซูซือหานถาม

ไป๋ซือซือตอบ "ฉันลางานน่ะค่ะ แม่เร่งให้มาฉีดวัคซีนเอชพีวี แต่โรงพยาบาลแถวมหา'ลัยจองคิวไม่ได้สักที ฉันก็เลยลางานมาฉีดที่ศูนย์ป้องกันโรคนี่แหละ พี่เคยฉีดวัคซีนเอชพีวีหรือยังคะ"

ซูซือหานส่ายหน้า

ไป๋ซือซือรีบพูดทันที "งั้นพี่ต้องรีบไปฉีดแล้วนะ หลังอายุยี่สิบหกจะฉีดแบบเก้าสายพันธุ์ไม่ได้แล้ว จะฉีดได้แค่แบบสี่สายพันธุ์หรือไม่ก็สองสายพันธุ์เท่านั้น"

"วัคซีนเอชพีวีเป็นอะไรที่ตอบโจทย์ผู้หญิงอย่างพวกเรามากจริงๆ เพราะความเสี่ยงของมะเร็งปากมดลูกมันสูงมาก ในโฆษณายังบอกเลยว่า ถ้ารักเธอจริง ต้องพาเธอไปฉีดวัคซีนเอชพีวี พี่ก็ลองจองดูสิคะ ถึงเวลาค่อยให้พี่เขยช่วยแย่งคิวให้ ฉันแย่งอยู่ตั้งหลายเดือนกว่าจะได้ฉีดแบบเก้าสายพันธุ์ครั้งนี้ แย่งยากสุดๆ ไปเลย"

ซูซือหานจำเรื่องนี้ใส่ใจไว้ แต่พอได้ยินลูกพี่ลูกน้องเรียกฉินล่างว่าพี่เขยเต็มปากเต็มคำ เธอก็อดไม่ได้ที่จะเขินหน้าแดง แล้วพูดว่า "เรื่องนี้พี่อาจจะยังฉีดไม่ได้มั้ง ตอนนี้พี่กำลังให้นมลูกอยู่น่ะ"

ไป๋ซือซือครุ่นคิดแล้วพูดว่า "ช่วงให้นมลูกอาจจะมีผลกระทบจริงๆ งั้นเดี๋ยวฉันไปถามให้นะคะ"

พูดจบ เด็กสาวก็วิ่งไปยังห้องตรวจที่ตัวเองเพิ่งฉีดยาเสร็จ พอถามคุณหมอเรียบร้อยก็วิ่งกลับมา

"พี่คะ คุณหมอบอกว่า ช่วงให้นมลูกฉีดวัคซีนเอชพีวีไม่ได้จริงๆ แต่พอลูกๆ หย่านมแล้วก็ฉีดได้ ตอนนี้พี่เพิ่งจะยี่สิบเอง ยังมีเวลาอีกตั้งหกปี ไม่ต้องรีบหรอก รอให้เด็กๆ โตขึ้นอีกนิดแล้วหย่านมก่อนค่อยมาฉีดนะ!"

ซูซือหานพยักหน้า

เนื่องจากไป๋ซือซืออยากไปที่ร้านพร้อมกับซูซือหาน ตอนนี้เธอจึงยังไม่กลับ ระหว่างที่ช่วยหยอกล้อเจ้าตัวเล็กทั้งสามอย่างเอ็นดู ก็คอยซักถามเรื่องนู้นเรื่องนี้กับซูซือหานไปด้วย

วัยอย่างเธอเป็นช่วงที่กำลังใฝ่ฝันถึงเรื่องความรัก พอรู้ว่าลูกพี่ลูกน้องไม่เพียงแต่มีแฟน แต่ยังแอบมีลูกและแต่งงานโดยไม่บอกที่บ้าน ตอนแรกเธอก็ตะลึงงัน แต่พอเริ่มยอมรับได้ เธอกลับรู้สึกว่าพี่สาวคนนี้ช่างเป็นผู้กล้าในสายตาของเธอจริงๆ

เธออยากฟังเรื่องราวความรักของพี่สาวกับพี่เขยจะแย่แล้ว

ไป๋ซือซืออยู่เป็นเพื่อนซูซือหานจนกระทั่งเจ้าตัวเล็กทั้งสามฉีดวัคซีนเสร็จ จากนั้นก็ตามเธอกลับไปที่ร้านด้วยกัน

ตอนที่พวกเธอมาถึงร้านซานฉินไจก็เป็นเวลาเกือบสิบเอ็ดโมงเช้าแล้ว เวลานี้คนยังไม่ค่อยเยอะ นักศึกษามักจะเลิกเรียนช่วงสิบเอ็ดโมงครึ่ง ถึงตอนนั้นคนถึงจะเริ่มแน่นร้าน

ตอนนี้ในร้านมีลูกค้าอยู่ประปรายไม่กี่คน กำลังเลือกดูของที่ตัวเองชอบ

ฉินล่างนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์คิดเงิน ช่วงเวลาที่ว่างจากการคิดเงินเขาก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ แต่หยิบงานแกะสลักไม้ขึ้นมาทำต่อ

แบบนี้ทำให้ลูกค้าสามารถเห็นขั้นตอนการแกะสลักของฉินล่างได้ด้วยตาตัวเอง และยิ่งมั่นใจว่าสินค้าทั้งหมดในร้านคืองานแกะสลักด้วยมืออย่างแท้จริง

เสียงกระดิ่งลมที่ประตูร้านดังขึ้นเบาๆ ฉินล่างเงยหน้ามอง เมื่อเห็นซูซือหานเดินเข้ามา เขาก็รีบวางของในมือลงแล้วเดินตรงเข้ามาหาทันที

ไป๋ซือซือกำลังมัวแต่มองดูการตกแต่งภายในร้าน ยังไม่ทันได้สังเกตอย่างละเอียด จู่ๆ ก็เห็นผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งเดินตรงมาทางพวกเธอ นิสัยเดิมของเธอเป็นคนค่อนข้างขี้อายอยู่แล้ว แถมฉินล่างยังหน้าตาหล่อมาก เด็กสาวจึงอดไม่ได้ที่จะประหม่าขึ้นมา

แต่หนุ่มหล่อคนนั้นกลับเดินตรงดิ่งเข้ามาหาพวกเธอ คว้ามือพี่สาวของเธอไปกุมไว้ แล้วค่อยๆ ซับเหงื่อให้พี่สาวอย่างอ่อนโยน