บทที่ 95 พี่เขย ขอเรียนแกะสลักกับพี่ได้ไหม?

“กลับมาแล้วเหรอ ร้อนมากไหม เข้าไปพักผ่อนข้างในก่อนสิ”

ซูซือหานส่ายหน้าเบาๆ “ไม่ร้อนหรอกค่ะ รถมาส่งถึงหน้าร้านเลยค่อยลงมา”

ฉินล่างได้ยินดังนั้นก็ยิ้มให้ แล้วจึงสังเกตเห็นว่าข้างกายซูซือหานยังมีเด็กสาวแปลกหน้ายืนอยู่อีกคนหนึ่ง

“คนนี้คือ…?”

ซูซือหานรีบแนะนำทันที “ฉินล่าง นี่ไป๋ซือซือ ลูกพี่ลูกน้องลูกของน้าฉันเองจ้ะ เธอเรียนอยู่ปีหนึ่งที่มหาวิทยาลัยการเงินจงไห่ เมื่อเช้าตอนไปศูนย์ป้องกันโรคบังเอิญเจอกันพอดี”

ฉินล่างฟังคำแนะนำของเธอแล้วก็ส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรให้ไป๋ซือซือ “สวัสดีครับ น้องซือซือ”

“ซือซือ นี่คือฉินล่างที่พี่เล่าให้ฟัง เป็นคุณพ่อของเด็กๆ จ้ะ”

ไป๋ซือซือฟังคำแนะนำของพี่สาว สายตามองฉินล่างด้วยความประหม่าและเอียงอาย สองมือที่จับรถเข็นเด็กบิดเข้าหากันด้วยความตื่นเต้น

เธอคิดว่าตัวเองควรจะทักทายฉินล่าง แต่เพราะตื่นเต้นเกินไป สมองจึงว่างเปล่าไปหมด ปากไวกว่าความคิดจนโพล่งออกมาอย่างตื่นเต้นว่า “สวัสดีค่ะพี่เขย!”

ซูซือหานคาดไม่ถึงว่าเธอจะเรียกฉินล่างแบบนี้ เมื่อกี้ตอนที่คุยกันสองคนพี่น้อง ไป๋ซือซือจะเรียกฉินล่างว่าพี่เขยก็ช่างเถอะ แต่นึกไม่ถึงว่าพอมาอยู่ต่อหน้าฉินล่าง ลูกพี่ลูกน้องคนนี้จะตะโกนคำว่า ‘พี่เขย’ ออกมาตรงๆ ทำเอาเธอรู้สึกเขินอายขึ้นมาในใจ

ฝ่ายฉินล่างกลับเปิดเผยเป็นธรรมชาติ เมื่อได้ยินคำเรียกนี้ เขาก็ก้มหน้ายิ้มน้อยๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินไปที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์

ไป๋ซือซือเห็นฉินล่างเดินไปแล้ว จึงกระซิบกับซูซือหานเบาๆ ว่า “พี่ซือหาน พี่เขยฉินล่างหล่อมากจริงๆ นะคะ พอยืนข้างๆ พี่แล้ว เหมาะสมกันดั่งกิ่งทองใบหยก เป็นคู่สร้างคู่สมกันชัดๆ เลย!”

ซูซือหานมองตามแผ่นหลังของฉินล่าง ก้มหน้าอมยิ้มด้วยความเขินอาย

ฉินล่างหยิบซองอั่งเปาที่ทุกคนเอามาให้เมื่อวานออกมาจากลิ้นชัก แล้วใส่เงินสดเข้าไปอีกหนึ่งพันหยวน

“น้องซือซือ มาครั้งแรก นี่เป็นของขวัญพบหน้าจากพี่เขยนะ”

ไป๋ซือซือมองซองอั่งเปาตรงหน้า พลางรีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่ต้องหรอกค่ะพี่เขย”

มือที่ยื่นออกไปของฉินล่างไม่ได้ชักกลับ แต่หันไปมองซูซือหานแทน ส่งสายตาเป็นเชิงบอกให้เธอช่วยพูดกล่อมน้องสาว

ซูซือหานเข้าใจความหมายจึงเอ่ยขึ้น “ซือซือรับไว้เถอะ นี่เป็นของขวัญพบหน้าจากฉิน…จากพี่เขยของเธอน่ะ”

ได้ยินเช่นนั้น ไป๋ซือซือถึงยอมรับซองอั่งเปามา แล้วกล่าวว่า “ขอบคุณค่ะพี่ซือหาน ขอบคุณค่ะพี่เขย”

ไป๋ซือซือมองซองอั่งเปาในมือแล้วก้มหน้ายิ้ม พี่เขยคนนี้ไม่เพียงแต่หน้าตาหล่อเหลา แต่ยังมีมารยาทและรู้ธรรมเนียมปฏิบัติ ดูท่าทางจะเป็นผู้ชายที่ดีมากคนหนึ่งเลยทีเดียว

ตอนนั้นเองมีนักศึกษาเลือกซื้อของเสร็จกำลังจะจ่ายเงิน ไป๋ซือซือเห็นเข้าจึงรีบพูดทันที “พี่เขยไปทำงานเถอะค่ะ วันนี้ฉันมารบกวนพวกพี่ หลักๆ ก็แค่อยากมาดูร้านของพี่กับพี่ซือหานเท่านั้น พี่ไปยุ่งเรื่องของพี่เถอะค่ะ เดี๋ยวฉันเดินดูเองได้”

ฉินล่างพยักหน้า แล้วเดินไปคิดเงินที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์

พอคิดเงินเสร็จ เขาก็เดินไปดูลูกน้อยทั้งสามคนที่ป้าหวังช่วยดูแลอยู่ วันนี้เจ้าตัวเล็กทั้งสามไปฉีดวัคซีนมา ไม่รู้ว่าจะร้องไห้กันบ้างหรือเปล่า

เวลานี้เจ้าตัวเล็กทั้งสามหลับกันหมดแล้ว แถมยังหลับปุ๋ยอย่างมีความสุข มุมปากมีคราบน้ำลายใสๆ ไหลเยิ้ม ใบหน้ากลมป้อมขาวเนียนอมชมพูแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มราวกับเทวดาตัวน้อย

น่ารักจริงๆ

ทางด้านนี้ ฉินล่างกำลังถามป้าหวังถึงเรื่องของเจ้าตัวเล็กทั้งสามตอนไปฉีดวัคซีนวันนี้ ส่วนทางด้านนั้น ซูซือหานก็พาไป๋ซือซือเดินชมภายในร้าน

ไป๋ซือซือให้ความสนใจกับงานไม้แกะสลักฝีมือประณีตเหล่านี้เป็นพิเศษ เธอหยิบขึ้นมาชมชิ้นแล้วชิ้นเล่าด้วยความชื่นชอบจนแทบวางไม่ลง

“พวกนี้เป็นฝีมือพี่…พี่เขยของเธอแกะสลักเองทั้งหมดเลยนะ” ซูซือหานกล่าว

เมื่อไป๋ซือซือได้ยินดังนั้น แววตาก็เปี่ยมไปด้วยความเลื่อมใสยิ่งขึ้น “ไม้พวกนี้แกะสลักได้สวยจริงๆ ค่ะ ฝีมือพี่เขยสุดยอดมากเลย”

“การตกแต่งร้านก็น่ามองมากด้วย พอเดินเข้ามาก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายศิลปะอบอวลไปหมด พี่ซือหาน ร้านของพวกพี่ยอดเยี่ยมจริงๆ ค่ะ!”

ซูซือหานพาไป๋ซือซือเดินดูรอบนอกเสร็จ ก็พาเธอเดินเข้าไปในห้องทำงานด้านใน

เดิมทีตั้งใจจะให้ไป๋ซือซือนั่งพักผ่อนในโซนพักผ่อนสักหน่อย แต่พอเข้ามาด้านใน สายตาของไป๋ซือซือก็ถูกดึงดูดเข้ากับสมบัติประจำร้านที่อยู่ตรงนั้นทันที

เธอเดินไปที่หน้าตู้โชว์ มองดูงานแกะสลักเม็ดวอลนัตที่อยู่ด้านในผ่านผืนกระจก แววตาพลันเปล่งประกายสดใสขึ้นมาทันใด

“พี่ซือหาน งานแกะสลักเม็ดวอลนัตคู่นี้ พี่เขยก็เป็นคนแกะสลักเหมือนกันเหรอคะ”

“อืม นี่เป็นสมบัติประจำร้านในตอนนี้น่ะ พี่เขยของเธอถนัดงานแกะสลักเม็ดวอลนัตที่สุด แต่เพราะร้านเปิดอยู่ในย่านมหาวิทยาลัย เลยต้องคำนึงถึงกลุ่มลูกค้าเป็นหลัก ช่วงวันสองวันนี้ก็เลยขายแต่พวกงานไม้แกะสลักที่ราคาจับต้องได้ไปก่อน”

แววตาของไป๋ซือซือเต็มไปด้วยความทึ่ง สองมือลูบไล้ไปบนแผ่นกระจก “งานแกะสลักเม็ดวอลนัตคู่นี้ประณีตเหลือเกิน ลวดลายร้อยวิหกคารวะหงส์กับสองมังกรเล่นแก้ว พอบนเม็ดวอลนัตเล็กๆ กลับดูมีชีวิตชีวาได้ขนาดนี้ ฝีมือการแกะสลักของพี่เขยคู่ควรกับคำว่าระดับปรมาจารย์เลยค่ะ!”

ฉินล่างดูลูกๆ เสร็จแล้วเดินเข้ามาพอดี จึงได้ยินประโยคนี้ของไป๋ซือซือเข้า

“น้องซือซือก็ชอบงานแกะสลักเม็ดวอลนัตเหมือนกันเหรอ”

พอได้ยินเสียงของฉินล่าง ไป๋ซือซือก็กลับมาประหม่าอีกครั้ง เดิมทีเธอเป็นคนค่อนข้างเก็บตัวอยู่แล้ว เพียงแต่สนิทกับซูซือหานมาตั้งแต่เด็ก อยู่ต่อหน้าซูซือหานถึงได้พูดเยอะขึ้นมาหน่อย

แต่พออยู่ต่อหน้าฉินล่าง เธอก็อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้ น้ำเสียงจึงเบาลงไปหลายส่วน “พี่เขยคะ ฉันชอบงานแกะสลักมาตั้งแต่เด็กแล้ว แต่ว่าพ่อกับแม่อยากให้เรียนเศรษฐศาสตร์ ตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็เลยไม่ได้เลือกสาขานี้ค่ะ”

“พี่เขยคะ…” ไป๋ซือซือรวบรวมความกล้า เงยหน้าขึ้นมองฉินล่าง แววตาเต็มไปด้วยความเทิดทูนบูชา

“หืม?” ฉินล่างมองเธอด้วยความสงสัย

ไป๋ซือซือคล้องแขนซูซือหานไว้ ลังเลอยู่นานถึงได้ทำใจกล้าเอ่ยปากออกมา “ฝีมือการแกะสลักของพี่เขยเก่งกาจมากจริงๆ ฉันอยากเรียนแกะสลักกับพี่เขย พอจะได้ไหมคะ”

ฉินล่างยิ้มพลางกล่าว “ได้สิ แต่ตอนนี้เธอเพิ่งอยู่ปีหนึ่ง ควรให้ความสำคัญกับการเรียนก่อน เอาแบบนี้แล้วกัน วันเสาร์อาทิตย์ถ้าเธอมาเที่ยวที่บ้านพวกเรา เดี๋ยวพี่จะช่วยสอนให้”

ไป๋ซือซือได้ยินดังนั้นก็ดีใจยกใหญ่ พยักหน้าหงึกๆ “ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะพี่เขย ขอบคุณค่ะพี่ซือหาน~”

เมื่อได้รับคำสัญญาจากฉินล่าง ตลอดเวลาหลังจากนั้นไป๋ซือซือก็อารมณ์ดีมาโดยตลอด

ซูซือหานรั้งให้เธออยู่ทานข้าวกลางวันด้วยกันก่อนค่อยกลับ แต่ช่วงเที่ยงในร้านยังมีลูกค้าอยู่ จึงต้องรอให้คนซาลงกว่านี้ก่อนถึงจะไปได้

เวลาสิบเอ็ดโมงสี่สิบนาที เหล่านักศึกษาเลิกเรียนกันแล้ว ลูกค้าในร้านก็พลันเพิ่มขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

เจ้าตัวเล็กทั้งสามก็ตื่นขึ้นมาพอดีในเวลานี้ ฉินล่างจึงอยู่ในโซนพักผ่อนเพื่อชงนมและเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ลูกๆ ส่วนซูซือหานรับหน้าที่เก็บเงินอยู่หน้าร้าน

วันนี้เป็นวันที่สองของการเปิดร้าน ตลอดทั้งวันเมื่อวานนี้ เรื่องของร้านซานฉินไจได้แพร่สะพัดไปทั่วกลุ่มนักศึกษาแล้ว ดังนั้นพอเลิกเรียนวันนี้จึงมีลูกค้าใหม่แวะเวียนมาไม่ขาดสาย ทั้งต้องแนะนำให้กดติดตามบัญชีทางการของร้าน และแจกคูปองส่วนลดช่วงเปิดร้านใหม่ ซูซือหานคนเดียวเริ่มจะรับมือไม่ไหว ไป๋ซือซือจึงคอยช่วยอยู่ข้างๆ

ซูซือหานรับหน้าที่คิดเงิน ส่วนไป๋ซือซือคอยแนะนำให้ลูกค้ากดติดตามบัญชีทางการ

ยุ่งกันจนถึงบ่ายโมงตรง ปริมาณลูกค้าถึงได้เริ่มลดลงบ้าง ในเวลานี้เอง รูมเมตทั้งสามคนของฉินล่างก็ทานข้าวเสร็จแล้วเดินมาที่ร้าน

ฉินล่างเข็นรถเข็นพาลูกๆ ออกมาจากห้องพักผ่อนพอดี เมื่อเห็นพวกหยางปินจึงยิ้มพลางทักทาย “พวกนายสามคนมาทำอะไรกันเนี่ย”

ซุนซวี่กล่าวว่า “เฮียล่าง พวกเราแวะมาดูว่ามีอะไรให้ช่วยไหม วันนี้ในมอมีแต่คนพูดถึงร้านซานฉินไจ พวกเราคิดว่าวันนี้การค้าต้องดีมากแน่ๆ กลัวว่าเฮียกับพี่สะใภ้สองคนจะยุ่งจนทำไม่ทันน่ะ”