บทที่ 96 แม่ของซือซือโทรวิดีโอคอลมา

ฉินล่างตบบ่าพวกเขาเบาๆ แล้วพูดว่า "ขอบใจนะ พวกนายใส่ใจจริงๆ วันนี้มาได้จังหวะพอดีเลย ลูกพี่ลูกน้องของซือหานมาหา ฉันกะว่าจะพาพวกเธอไปกินข้าวสักมื้อ ตอนนี้คนไม่ค่อยเยอะ พวกนายช่วยเฝ้าร้านให้หน่อยนะ"

หยางปินตบหน้าอกตัวเองดังปึ้ก "ไม่มีปัญหาเลยเฮียล่าง เฮียกับพี่สะใภ้พาน้องสาวไปกินข้าวให้สบายใจเถอะ ทางนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่พวกเราเอง อ้อจริงสิเฮียล่าง บ่ายนี้คาบหนึ่งกับคาบสองพวกเรามีเรียนนะ เฮียดูเวลาด้วยล่ะอย่าให้สายเกินไป บ่ายนี้เป็นวิชาการค้าระหว่างประเทศ ถ้าแม่ชีมิกจ้อรู้ว่าเฮียโดดเรียน มีหวังองค์ลงแน่"

ฉินล่างยิ้มพลางตอบว่า "รู้แล้วน่า"

จากนั้น ฉินล่างก็สอนพวกหยางปินทั้งสามคนใช้ระบบคิดเงิน รวมถึงวิธีแนะนำให้ลูกค้ากดติดตามบัญชีทางการในวีแชต

เรื่องพวกนี้ง่ายมาก นักศึกษาหนุ่มทั้งสามคนแป๊บเดียวก็เรียนรู้จนเป็นหมด

พวกหยางปินสามคนอยู่เฝ้าร้าน ส่วนฉินล่างก็พาซูซือหาน ไป๋ซือซือ และเจ้าตัวเล็กทั้งสามคนไปทานอาหารที่ร้านอาหารสไตล์โฮมเมดใกล้ๆ

พอกลับมาถึงร้านก็เป็นเวลาบ่ายสองโมงพอดี ฉินล่างจัดแจงเก็บของนิดหน่อยแล้วก็ไปเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยพร้อมกับรูมเมตทั้งสามคน ป้าหวังทานข้าวเสร็จก็มาถึงพอดี จึงอยู่ช่วยซูซือหานดูแลเด็กๆ พร้อมกับช่วยดูหน้าร้านไปด้วย

ไป๋ซือซือเห็นฉินล่างออกไปเรียนแล้วก็ยังยืนกรานจะอยู่ช่วยต่อ เพราะวันนี้เธอลาหยุดทั้งวัน จึงยังไม่ต้องรีบกลับมหาวิทยาลัย

——

ช่วงเวลาเรียนลูกค้าไม่ค่อยเยอะเท่าไร แต่เนื่องจากตารางเรียนของมหาวิทยาลัยค่อนข้างกระจายตัว ในช่วงบ่ายจึงมีลูกค้าทยอยแวะเวียนเข้ามาเรื่อยๆ

ซูซือหานนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์ โดยมีไป๋ซือซือนั่งอยู่ข้างๆ สองพี่น้องนั่งคุยกันเพลินๆ

ทันใดนั้น มือถือของไป๋ซือซือก็ดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดูชื่อสายเรียกเข้า แล้วก็รีบผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนกทันที

"พี่คะ ทำยังไงดี! แม่หนูวิดีโอคอลมา!"

ซูซือหานได้ยินว่าเป็นสายวิดีโอคอลจากน้าสาว จึงคิดครู่หนึ่งแล้วบอกว่า "เธอรับเถอะ ไปรับที่ห้องพักผ่อนด้านหลังสิ ตรงนั้นเงียบดี"

ไป๋ซือซือพยักหน้า มองซูซือหานแล้วพูดว่า "พี่วางใจได้เลยนะ หนูไม่ยอมให้แม่รู้ความลับนี้เด็ดขาด"

ซูซือหานเห็นท่าทางตื่นเต้นลนลานของเธอ จึงยิ้มแล้วตบไหล่เบาๆ "จ้า ไม่ต้องตื่นเต้นไปหรอก"

ไป๋ซือซือถือมือถือเดินเข้าไปในโซนพักผ่อน ปรับอารมณ์ให้คงที่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสาย

ฟางเมี่ยวฉินโทรหาลูกสาวก็เพื่อถามไถ่เรื่องการฉีดวัคซีนเอชพีวี

ไป๋ซือซือตอบอย่างว่าง่าย "แม่คะ หนูฉีดวัคซีนเสร็จตั้งแต่ช่วงเช้าแล้วค่ะ"

ฟางเมี่ยวฉินพยักหน้า พลางกวาดตามองฉากหลังของลูกสาวแล้วถามขึ้นว่า "ซือซือ ลูกอยู่ข้างนอกเหรอ"

"ใช่ค่ะ วันนี้ลางานไว้ พอฉีดวัคซีนเสร็จตอนเช้าก็เลยกินข้าวข้างนอก ตอนนี้แวะพักในร้านค้าร้านหนึ่งอยู่น่ะค่ะ" ไป๋ซือซือตอบ

ฟางเมี่ยวฉินไม่ได้คิดอะไรมาก จึงยิ้มพลางพูดว่า "ซือซือ วันนี้ลูกไปฉีดวัคซีนที่ศูนย์ป้องกันโรค แถวนั้นอยู่ใกล้มหา'ลัยเลยไม่ใช่เหรอ พี่สาวลูกก็เรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยจงไห่นี่ ในเมื่อออกมาเที่ยวข้างนอก ทำไมไม่แวะไปหาพี่เขาล่ะ"

เธอนึกขึ้นได้ว่าไม่กี่วันก่อน ตอนคุยกับฟางหย่าเสียน อีกฝ่ายเปรยขึ้นมาว่าช่วงนี้ซือหานดูแปลกๆ ไป เหมือนจะท้องแล้วคลอดลูก แต่ก็ยังไม่แน่ใจ

ดังนั้น เธอจึงอยากช่วยสืบดูให้รู้เรื่อง

พอได้ยินแม่บอกให้ไปหาพี่สาว ไป๋ซือซือก็ใจเต้นตึกตักด้วยความประหม่า แต่สีหน้ายังเก็บอาการไว้ได้ พูดเพียงว่า "ไม่รู้ว่าพี่มีเรียนหรือเปล่า วันนี้วันจันทร์ด้วยสิคะ"

"เด็กคนนี้นี่ โทรไปถามดูก็รู้เรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ ถึงจะมีเรียน ตอนเย็นก็ต้องกินข้าวพักผ่อนอยู่ดี นานๆ ทีลูกจะได้ไปแถวนั้น แล้วก็สนิทกับพี่เขามาตั้งแต่เด็ก ผ่านไปแถวนั้นทั้งทีแล้วไม่แวะไปหา ระวังพี่เขาจะน้อยใจเอานะ"

"รับทราบค่ะแม่ เดี๋ยวหนูค่อยโทรไปถามพี่เขานะคะ" ไป๋ซือซือว่า

ฟางเมี่ยวฉินพยักหน้า คิดไปคิดมาแล้วก็พูดเสริมขึ้นว่า "ซือซือ พอลูกได้เจอพี่สาวแล้ว ช่วยดูๆ ให้คุณป้าของลูกหน่อยนะ ช่วงนี้ป้าเขาเล่าอะไรให้แม่ฟังหลายอย่าง ป้าเขารู้สึกว่าพี่สาวลูกเหมือนจะมีความรักเข้าแล้ว ลูกลองหาจังหวะเลียบๆ เคียงๆ ถามพี่เขาดูหน่อย วัยรุ่นเหมือนกัน พี่สาวลูกคงไม่ปิดบังลูกหรอก อ้อ เรื่องนี้ถามให้ระวังๆ หน่อยนะ อย่าให้พี่เขาจับพิรุธได้ล่ะ ป้าเขาก็แค่สงสัยไปเอง อย่าพูดอะไรผิดเข้าล่ะ"

พอไป๋ซือซือได้ยินคำพูดนี้ของแม่ ในใจก็ปั่นป่วนคลื่นซัดกระหน่ำ ไม่กล้าพูดอะไรมาก ได้แต่พยักหน้ารับแล้วคุยต่ออีกไม่กี่คำก็รีบวางสายวิดีโอคอลไป

พอกลับมาที่หน้าร้าน ไป๋ซือซือก็พูดกับซูซือหานด้วยสีหน้ากังวลใจ "พี่คะ หนูว่าคุณป้าเหมือนจะเริ่มสงสัยพี่แล้วล่ะค่ะ"

เธอเล่าเรื่องที่แม่เพิ่งพูดกับเธอเมื่อกี้ให้ซูซือหานฟังจนหมด

หลังจากซูซือหานฟังจบ หัวคิ้วเรียวงามก็ขมวดมุ่นเข้าหากันเล็กน้อยพลางเอ่ยว่า "ก่อนหน้านี้มีเรื่องเกิดขึ้นหลายอย่าง ดูท่าแม่ฉันคงจะเริ่มสงสัยแล้วจริงๆ"

เมื่อวานนี้ คุณลุงหลิน พ่อของหลินเซียว มาที่ร้านแล้วก็บังเอิญมาเจอเรื่องที่เธอกับฉินล่างอยู่ด้วยกันพอดี ถึงแม้คุณลุงหลินจะบอกว่าจะช่วยปิดบังให้ แต่เมื่อมีเรื่องบังเอิญประดังประเดเข้ามาขนาดนี้ เรื่องนี้ก็คงจะปิดไว้ได้อีกไม่นาน

ซูซือหานมองไป๋ซือซือที่ทำหน้าตาเป็นกังวล จึงยิ้มออกมาแล้วปลอบใจเธอ "ไม่เป็นไรหรอกซือซือ ฉันกับฉินล่างเคยคุยกันไว้ก่อนหน้านี้แล้ว เดิมทีก็ไม่ได้กะจะปิดบังที่บ้านนานอยู่แล้วล่ะ พวกเรากะว่าจะรอให้ปิดเทอมหน้าร้อน วันที่หกเดือนหน้าก็จะพาลูกๆ กลับหยางเฉิงไปด้วยกันเพื่อไปเจอพ่อกับแม่ฉัน ถ้านับดูแล้ว ก็แค่ต้องปิดให้มิดอีกแค่ครึ่งเดือนนี้เอง"

ไป๋ซือซือพยักหน้ารับ

ตอนบ่าย เธอถ่ายรูปคู่กับซูซือหานไปสองสามรูป กะว่าตอนเย็นกลับไปค่อยส่งให้แม่ดูเพื่อส่งงาน

ช่วงบ่ายสี่โมงกว่าๆ ที่ร้านไม่ค่อยยุ่งเท่าไร ไป๋ซือซือก็แอบวิ่งออกไปข้างนอกรอบหนึ่ง

ฉินล่างใส่ซองเงินขวัญถุงให้เธอตั้งหนึ่งพันหยวน ไป๋ซือซือรู้สึกว่าตัวเองมาหาครั้งแรก จะมามือเปล่าแบบนี้ไม่ได้ เธอจึงไปร้านขายของใช้แม่และเด็กแถวนั้น ซื้อเสื้อผ้าสำหรับเด็กทารกอายุสองเดือนกว่า ของเล่น แล้วก็นมผงอะไรทำนองนั้น หมดไปตั้ง 1,200 หยวน

ตอนกลับมาถึงร้าน ไป๋ซือซือวางข้าวของลง แล้วหยิบตุ๊กตาผ้านุ่มนิ่มสามตัวที่เพิ่งซื้อมาเอาไปแหย่เล่นกับพวกเด็กๆ

"ซือซือ ซื้อของพวกนี้มาทำไมกัน? ที่บ้านไม่มีอะไรขาดสักหน่อย" ซูซือหานเอ่ยทัก

ไป๋ซือซือยิ้มแล้วตอบว่า "พี่คะ พี่เขยยังให้เงินขวัญถุงหนูเลย หนูก็จะปล่อยให้หลานชายกับหลานสาวตัวน้อยของหนูไม่ได้อะไรเลยได้ยังไงล่ะคะ มารยาทต้องมีสิ"

"เซวียนเซวียน อวี่ถง เข่อซิน นี่เป็นของขวัญแรกพบที่น้าเล็กให้พวกหนูนะจ๊ะ!"

ทารกทั้งสามอ้าปากหัวเราะร่า เอื้อมมือน้อยๆ ไปคว้าตุ๊กตาผ้าในมือของไป๋ซือซือ เข่อซินยังตื่นเต้นจัดจนส่งเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากในลำคอออกมาด้วย

บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและน่ารักน่าเอ็นดู

"มะ เด็กๆ เรียกน้าเล็กสิจ๊ะ"

ซูซือหานหัวเราะแล้วพูดว่า "ซือซือ เธอคิดว่าหลานๆ เป็นอัจฉริยะจริงๆ เหรอ นี่เพิ่งจะสองเดือนเอง จะไปเรียกน้าเล็กได้ยังไงกัน"

ไป๋ซือซือมองเจ้าตัวเล็กแสนน่ารักทั้งสามแล้วพูดด้วยรอยยิ้มเต็มดวงหน้าว่า "พอถึงช่วงปีใหม่ ก็น่าจะได้ยินพวกแกเรียกน้าเล็กแล้วล่ะค่ะ"

คิดถึงตรงนี้ เธอก็รู้สึกตั้งตารอขึ้นมาทันที

พอตกเย็น ไป๋ซือซือไม่ได้อยู่กินข้าวเย็นต่อ พอเห็นฉินล่างกลับมาแล้ว เธอก็บอกลาเขากับพี่สาวแล้วกลับมหาวิทยาลัยไป

ทันทีที่ถึงหอพัก ไป๋ซือซือก็ส่งข้อความบอกฟางเมี่ยวฉินว่าถึงอย่างปลอดภัย จากนั้นก็ส่งรูปถ่ายคู่ของเธอกับซูซือหานตามไป

ฟางเมี่ยวฉินโทรศัพท์กลับมาในทันใด

"แม่คะ เมื่อบ่ายหนูเจอพี่ซือหานแล้วนะ ตอนเย็นพี่เขามีเรียน หนูก็เลยไม่ได้อยู่กินมื้อเย็นด้วย แต่พวกเราไปเดินช็อปปิ้งด้วยกันมาค่ะ"

"จริงเหรอ? ลูกเจอพี่เขาแล้วเหรอ? แล้วพี่เขา…"