บทที่ 97 ความแตกต่างระหว่างสิ่งที่คิดกับการลงมือทำ

ไป๋ซือซือรู้ว่าแม่ต้องการจะถามอะไร จึงรีบพูดขึ้นว่า "พี่ซือฮานสบายดีค่ะ พี่บอกว่าช่วงปิดเทอมหน้าร้อนวางแผนจะกลับวันที่หก หนูก็คงกลับช่วงสองวันนี้เหมือนกัน"

ฟางเมี่ยวฉินพอได้ยินว่าลูกสาวจะกลับมา ก็ลืมเรื่องที่ตัวเองจะถามไปทันที รีบพูดเจือเสียงหัวเราะ "ดีเลย! ถ้างั้นลูกจองตั๋วเครื่องบินเสร็จก็ส่งข้อมูลเที่ยวบินมานะ เดี๋ยวแม่กับพ่อจะไปรับ"

"ได้ค่ะ" ไป๋ซือซือตอบอย่างว่าง่าย

"พี่สาวลูกกลับวันที่หกเหรอ? แล้วพี่เขา…"

"พี่ซือฮานคงจัดการเองได้แหละค่ะแม่ พี่เขาอยู่ปีสองแล้ว มีประสบการณ์มากกว่าหนู ไม่มีปัญหาหรอกค่ะ อ้อ จริงสิแม่ แม่ไปฉีดเอชพีวีหรือยังคะ?" ไป๋ซือซือไม่อยากคุยเรื่องซูซือหานต่อเพราะกลัวความแตก จึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

"แม่จะไปฉีดเอชพีวีอะไรกัน อายุอานามป่านนี้แล้ว"

"ฉีดได้ค่ะ วันนี้หนูเพิ่งถามหมอมา หมอบอกว่าตอนนี้อายุไม่เกินสี่สิบห้าปีฉีดได้หมดเลย ปีนี้แม่เพิ่งจะสี่สิบสามไม่ใช่เหรอคะ แม่รีบไปฉีดช่วงนี้เลยนะ ถึงจะฉีดแบบเก้าสายพันธุ์ไม่ได้ แต่ก็ฉีดแบบสี่สายพันธุ์ได้ ช่วยป้องกันมะเร็งปากมดลูกได้ตั้งร้อยละหกสิบห้าจุดเก้าแหน่ะค่ะ"

"อัตราการเกิดโรคมะเร็งปากมดลูกในผู้หญิงบ้านเราคือสิบในแสนคน ถึงจะไม่สูงมาก แต่ก็ต้องป้องกันไว้นะคะ อัตราการเกิดโรคนี้เป็นรองแค่มะเร็งเต้านม อยู่ในอันดับสองของเนื้องอกร้ายในผู้หญิงเลยนะ"

มะเร็งปากมดลูกเกิดจากการติดเชื้อเอชพีวีสายพันธุ์ที่มีความเสี่ยงสูงอย่างต่อเนื่อง ดังนั้นการฉีดวัคซีนเอชพีวีจึงสามารถลดความเสี่ยงที่ผู้หญิงจะเป็นมะเร็งปากมดลูกลงได้อย่างมาก

แม้ว่ามะเร็งปากมดลูกจะเป็นมะเร็งชนิดหนึ่ง แต่ถ้าป้องกันและคัดกรองอย่างดี ก็สามารถหลีกเลี่ยงโรคนี่ได้ และนี่ก็เป็นมะเร็งชนิดแรกของโลกที่สามารถป้องกันได้

ฟางเมี่ยวฉินหัวเราะแล้วตอบว่า "จ้าๆ เดี๋ยวแม่ไปฉีดนะ"

ทั้งสองคุยเรื่องการฉีดวัคซีนเอชพีวีกันต่ออีกสักพัก แล้วจึงวางสาย

ไป๋ซือซือถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะรีบส่งข้อความหาซูซือหานทันที

ไป๋ซือซือ: "พี่ซือฮาน ทางแม่หนูเรียบร้อยแล้วนะคะ แม่ไม่ได้สงสัยอะไรเลย"

ซูซือหาน: "งั้นก็ดีแล้ว ถึงมหา'ลัยหรือยัง?"

ไป๋ซือซือ: "ถึงหอพักแล้วค่ะ พี่คะ ถึงตอนนั้นพี่จะพาลูกๆ กลับไปพร้อมพี่เขยจริงๆ เหรอคะ? แบบนี้จะไม่เสี่ยงไปหน่อยเหรอคะ? เกิดคุณป้ากับคุณลุงรับไม่ได้ขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ?"

ไป๋ซือซือ: "พี่ปิดคุณป้ากับคุณลุงจนคลอดเจ้าตัวเล็กออกมาได้แล้ว ถ้าจะปิดต่อไปย่อมง่ายกว่าเมื่อก่อนแน่ๆ เอาเป็นว่าพี่อย่าเพิ่งบอกคุณป้าเลยค่ะ ปิดต่อไปจนเรียนจบมหา'ลัย พอถึงตอนนั้นพี่กับพี่เขยก็ถึงวัยที่จดทะเบียนสมรสตามกฎหมายได้แล้ว ค่อยพาลูกๆ กลับไปเซอร์ไพรส์คุณป้ากับคุณลุงดีกว่า"

ซูซือหาน: "นี่เป็นความคิดของฉินล่างน่ะ เขาไม่อยากปิดบังพ่อแม่ทั้งสองฝ่าย"

ไป๋ซือซือ: "พี่เขยบอกเหรอคะ? พี่เขยมีความรับผิดชอบมากจริงๆ!"

คืนนี้ ทั้งสองยังคงปิดร้านและกลับบ้านในเวลาสามทุ่มเช่นเดิม

ซูซือหานกำลังตรวจนับเงินสดที่ได้มาในวันนี้ ส่วนฉินล่างยืนดูยอดเงินโอนผ่านมือถืออยู่ข้างๆ

ซูซือหานนับเงินพลางพูดขึ้นว่า "ฉินล่าง ฉันว่าร้านเราคงต้องรับสมัครพนักงานมาช่วยสักหน่อยแล้วล่ะ ก่อนหน้านี้ฉันคิดง่ายไปหน่อย คิดว่านายไปเรียน ฉันก็ดูลูกกับป้าหวังช่วยกันเฝ้าร้านได้ แต่พอผ่านมาสองวันนี้ ฉันรู้สึกว่าเริ่มจะมือเป็นระวิงจนทำไม่ทันแล้ว"

"ถ้าไม่มีธุระอะไรก็พอไหวอยู่หรอก แต่พอมีเรื่องขึ้นมาปุ๊บ คนเราก็ไม่พอทันที อย่างวันนี้ฉันพาลูกๆ ไปฉีดวัคซีน โชคดีที่นายไม่มีเรียนตอนเช้า ก็ยังเฝ้าร้านได้ แต่ถ้านายติดเรียน ร้านก็ไม่มีใครดู แล้ววันนี้ลูกพี่ลูกน้องฉันมาอีก ถ้าไม่ได้รูมเมตนายมาช่วย เราคงไม่มีเวลากระทั่งจะกินข้าวด้วยซ้ำ"

ฉินล่างฟังที่ซูซือหานพูดแล้วก็พยักหน้าเห็นด้วย

หลังจากเปิดร้านมาสองวันนี้ ฉินล่างพบว่าหลายเรื่องมันซับซ้อนกว่าที่พวกเขาคาดไว้แต่แรก ลำพังเขาและซูซือหานสองคนเปิดร้าน คนไม่พอจริงๆ เวลาที่ตัวเองกินข้าว หากพวกตัวเล็กเกิดร้องไห้ขึ้นมา ซูซือหานกับป้าหวังก็ต้องเข้าไปดูแล การมีลูกสามคนไม่ได้สบายเหมือนมีลูกคนเดียว ถ้ามัวแต่เฝ้าเคาน์เตอร์คิดเงิน ก็จะดูแลเด็กๆ ทางนั้นไม่ทัน

ยิ่งไปกว่านั้น เดี๋ยวพวกเขาก็ต้องสอบปลายภาคแล้ว พอกลับมาเทอมหน้า เขากับซูซือหานก็ยังต้องไปเข้าเรียนตามปกติ หากจะพึ่งพาแค่พวกเขาสองคนเฝ้าร้านย่อมเป็นไปไม่ได้แน่

ฉินล่างจึงพูดขึ้น "อืม งั้นเราก็จ้างพนักงานสักหน่อยเถอะ"

"แล้วที่ร้านต้องติดอะไรเพิ่มอีกไหมนะ? เพราะยังไงพนักงานก็ไม่ใช่คนกันเองของเรา" ซูซือหานถาม

ฉินล่างยิ้มพลางตอบว่า "หลังจากเกิดเรื่องเมื่อวานที่เปิดร้าน เมื่อคืนฉันก็สั่งกล้องวงจรปิดไปหลายตัวแล้วล่ะ เช้าวันนี้ให้คนมาติดไว้ทุกซอกทุกมุมของร้านเรียบร้อย ตอนนี้ร้านเรามีกล้องวงจรปิดแบบสามร้อยหกสิบองศาไม่มีจุดอับสายตา แถมยังเชื่อมต่อกับมือถือของฉันได้ด้วย ตรงเคาน์เตอร์คิดเงินก็มีกล้องจับภาพชัดเจนรอบด้าน ถึงจะปล่อยให้คนอื่นมาคิดเงินแทน ก็ไม่ต้องกลัวเรื่องขโมยเงินตัวเองแล้ว"

ซูซือหานฟังเขาพูดจบก็เอ่ยว่า "นายรอบคอบขนาดนี้ งั้นต่อไปเราก็ปล่อยมือได้พอสมควรเลย สินค้าในร้านล้วนนายแกะสลักทั้งนั้น ถึงเวลาเอาของลงเราก็ทำบันทึกของเราเองไว้ ทุกคืนค่อยมาตรวจรับรายได้และบิล แล้วก็สุ่มตรวจเช็กสต็อกกับแวะมาดูร้านเป็นระยะๆ แค่นี้ก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว"

"ได้ งั้นเราก็จัดการให้เสร็จสรรพในรอบเดียวไปเลย จ้างผู้จัดการร้านคนหนึ่ง แล้วก็พนักงานร้านอีกสามคน พอธุรกิจเริ่มเข้าที่ คนพวกนี้ก็ทำงานคล่องแล้ว จะได้ไม่ต้องคอยรับคนเพิ่มอีก" ฉินล่างว่า

ซูซือหานพยักหน้า "ตกลง งั้นนายกำหนดเงินเดือนนะ เดี๋ยวฉันจะไปทำโปสเตอร์รับสมัครงาน แล้วก็โพสต์ข้อมูลรับสมัครทางออนไลน์สักสองสามโพสต์ โปสเตอร์ค่อยเอาไปแปะไว้หน้าร้าน ร้านเราอยู่ในย่านมหาวิทยาลัย ถ้าได้พนักงานที่อยู่แถวนี้ก็จะยิ่งดี พวกเขาจะได้เดินทางมาทำงานสะดวกด้วย"

"ตามใจเธอเลย เรื่องเงินเดือน ในอนาคตต้องมีโอกาสปรับขึ้นแน่ๆ แต่แรกเริ่มยังตั้งไว้สูงมากไม่ได้ ร้านเราเพิ่งเริ่มต้น ผู้จัดการร้านต้องดูแลหลายอย่างหน่อย เงินเดือนกำหนดไว้แปดพัน ส่วนพนักงานร้าน เงินเดือนพื้นฐานสามพัน บวกเบี้ยขยันและค่าเดินทาง ค่าอาหารอีกห้าร้อย เป็นเดือนละสามพันห้าร้อยหยวน"

"โอเค งั้นเดี๋ยวฉันคิดเงินยอดของวันนี้เสร็จแล้วจะไปทำโปสเตอร์นะ"

เพราะมีซูซือหานผู้เป็นดีไซเนอร์คนเก่งอยู่ โปสเตอร์รับสมัครงานจึงดึงดูดผู้สมัครเข้ามาไม่น้อยในเวลาอันรวดเร็ว

สองวันต่อมา ฉินล่างและซูซือหานรับหน้าที่สัมภาษณ์ด้วยตัวเอง จนในที่สุดก็ได้คนมาครบสี่คน ผู้จัดการร้านเป็นคุณแม่ลูกอ่อนที่อยู่หมู่บ้านเดียวกัน อายุสามสิบกว่าๆ ลูกเข้าประถมแล้ว กำลังมองหางานทำอยู่พอดี ส่วนพนักงานร้านก็อยู่แถวย่านมหาวิทยาลัย เป็นเด็กสาววัยยี่สิบกว่าๆ ทำงานคล่องแคล่ว หัวไวกันทุกคน

พอที่ร้านมีพนักงานสี่คน ฉินล่างและซูซือหานก็เบาแรงลงไปเยอะ

ใกล้ถึงช่วงสอบปลายภาคแล้ว ช่วงนี้ที่มหาวิทยาลัยไม่มีคาบเรียน ฉินล่างจึงตั้งใจอ่านหนังสือทบทวนเตรียมสอบอยู่ที่บ้าน

บ่ายวันนั้น ฉินล่างกำลังอ่านตำราเรียนวิชา "การบัญชี" อยู่ในห้องหนังสือ จู่ๆ เสียงเด็กร้องไห้โยเยก็ดังแว่วมาจากห้องนั่งเล่น

ไม่นานนัก ซูซือหานก็อุ้มเซวียนเซวียนเดินเข้ามา เจ้าตัวน้อยนอนขวางอยู่ในอ้อมอกของหม่าม้า พอเห็นฉินล่างปุ๊บ ก็รีบเอื้อมมือไขว่คว้าจะหาเขาด้วยความร้อนรนทันที

ซูซือหานพูดอย่างจนใจ "เจ้าตัวเล็กคงคิดถึงนายน่ะ เมื่อกี้ยังเล่นอยู่ในห้องนั่งเล่นอยู่ดีๆ แท้ๆ พอป้าหวังพูดชื่อนายขึ้นมา เซวียนเซวียนก็ร้องไห้จ้า ปลอบยังไงก็ไม่ยอมหยุดเลย"