บทที่ 73 ซูหานทำเอาหยางมี่แทบกระอักเลือด จางจ้านหัวร้อนจนระเบิด

หลังจากเครื่องหมายคำถามลอยเต็มหน้าจอ ชาวเน็ตต่างก็เปิดโหมดคอมเมนต์รัวกันอย่างบ้าคลั่ง

“เชี่ย ไฉเติงเขาเลี้ยงไว้ดูเล่นชัดๆ แต่นี่คิดจะกินเนี่ยนะ”

“ไฉเติงบอก : หลบอยู่มุมห้อง ตัวสั่นงั่กๆ แล้ว”

“พรืด! 55555 เพิ่งเคยเห็นคนมารายการชีวิตที่โหยหาแล้วพูดถึงไฉเติงแบบนี้ ขำจะตายอยู่แล้ว”

“ดูทรงตอนนี้ ซูหานก็แอบมีเซนส์วาไรตี้อยู่นิดๆ เหมือนกันนะ”

“พวกเธอดูดีๆ สิ สายตาที่สมาชิกบ้านเห็ดมองซูหานนี่คือเหวอไปหมดแล้ว”

“5555! ขำชะมัด”

“อาจารย์หวงคงคิดในใจว่า ‘ไอ้หนูเอ๊ย แกจะรู้เรื่องกินเก่งกว่าฉันได้ยังไงวะ?’”

พอเห็นซูหานจ้องไฉเติงตาเป็นมันจนน้ำลายแทบสอ เผิงเผิงก็เริ่มเลิ่กลั่ก

เขารีบอธิบายให้ซูหานฟังทันที “พี่ซูหาน ไฉเติงเป็นหนึ่งในสมาชิกของบ้านเห็ดเราครับ เลี้ยงไว้ดูเล่น ไม่ได้เลี้ยงไว้กินนะ”

ในฐานะที่เคยเป็นคนดูรายการชีวิตที่โหยหามาก่อน ซูหานจะไม่รู้ได้ยังไงว่าไฉเติงคือสมาชิกประจำบ้านเห็ด

ที่เขาพูดโพล่งออกไปแบบนั้น ก็แค่สร้างสีสันให้วาไรตี้เฉยๆ

บางครั้ง คาแรกเตอร์แนวนี้แหละที่ชาวเน็ตชอบที่สุด

“อ้อ ฉันรู้น่า แต่ไฉเติงตัวนี้ดูจะอ้วนท้วนสมบูรณ์ไปหน่อย รู้สึกว่าถึงเวลาลงหม้อแล้วจริงๆ ถ้าไม่จับลงหม้อตอนนี้ รู้สึกเหมือนไม่ให้เกียรติชั้นไขมันบนตัวมันเลยแฮะ” ซูหานพึมพำ

อาจารย์หวงพูดขึ้น “อยากกินเป็ดใช่ไหมล่ะ?”

“ถ้าอยากกินเป็ด เดี๋ยววันนี้พวกเราไปแลกเป็ดกับทีมผู้กำกับมาตัวนึง”

“ดีเลยครับอาจารย์หวง ขอบคุณครับ! อาจารย์หวง ผมอยากกินเป็ดตุ๋นเบียร์ รบกวนด้วยนะครับ!”

ซูหานดีใจยกใหญ่ ไม่เกรงใจอาจารย์หวงสักนิด สั่งเมนูเสร็จสรรพ

“แหม ไอ้หนูนี่กินเป็นแฮะ เป็ดตุ๋นเบียร์ใช่ไหม จัดไป!”

อาจารย์หวงพูดจบก็เดินตรงไปหาทีมงาน “นี่ หวังเจิ้งอวี่! ขอเป็ดตัวนึง! แขกรับเชิญเราระบุมาว่าอยากกินเป็ดตุ๋นเบียร์!”

ผู้กำกับหวังตอบ “อยากแลกวัตถุดิบก็ได้นะ แต่พวกคุณต้องไปเก็บขยะที่ริมทะเลมาให้ได้ยี่สิบชั่ง!”

“ขยะยี่สิบชั่งเนี่ยนะ?!”

ซูหานตาโตจนแทบหลุด หัวจะปวดขึ้นมาทันที

ขยะตั้งยี่สิบชั่ง ให้ตายเถอะ สรุปว่าฉันมาเที่ยว มาพักผ่อนหย่อนใจไม่ใช่เหรอวะ?

ไหงกลายเป็นมาเป็นกรรมกรแบกหามไปได้ล่ะเนี่ย?

เสียงร้องอุทานของซูหานดึงดูดสายตาทุกคู่ในกองถ่ายให้หันมามองพร้อมกัน

โดยเฉพาะหยางมี่ที่อยู่อีกฟากหนึ่งของหน้าจอ ถึงกับเผลอสูดหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหวาดเสียว

ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย อย่าพูดอะไรแผลงๆ ออกมาเชียวนะ!

ทว่า!

ในจังหวะที่หยางมี่กำลังภาวนาอยู่ในใจอยู่นั้น เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นจนได้

ซูหานเอ่ยประโยคที่ทำเอาทุกคนถึงกับอึ้งกิมกี่

“ขยะยี่สิบชั่ง ชายหาดแถวนี้มันจะสกปรกอะไรเบอร์นั้นครับเนี่ย?”

“เอิ่ม… ผมคิดแบบนี้นะ จางจ้านเขายังมาไม่ถึงไม่ใช่เหรอ?”

“ถ้าผมแย่งไปเก็บขยะตอนนี้ เขาก็อดได้โอกาสโชว์ฝีมือพอดีสิครับ?”

“ผู้กำกับครับ คือว่า… ผมขอเปลี่ยนวิธีแลกวัตถุดิบที่ต้องการเป็นอย่างอื่นได้ไหมครับ? โอกาสโชว์เท่เก็บขยะเนี่ย ผมขอยกให้จางจ้านไปเลยแล้วกัน”

การปฏิเสธหน้าตายของซูหานทำเอาผู้กำกับหวังยืนอึ้งสนิท

ในฐานะผู้กำกับรายการวาไรตี้ ขั้นตอนและจังหวะของแต่ละช่วงล้วนผ่านการวางแผนมาอย่างดิบดี

แต่ตอนนี้ซูหานเล่นพังแผนของพวกเขาไม่เป็นท่า แถมยังคิดจะเปลี่ยนกฎของรายการอีกต่างหาก

ที่สำคัญคือพูดออกมาโต้งๆ ว่าจะยกโอกาสโชว์ผลงานนี้ให้จางจ้าน

หมอนี่บ้าไปแล้วหรือเปล่าเนี่ย?

มีโอกาสสร้างภาพให้ตัวเองดันไม่เอาซะงั้น?

ณ วินาทีนี้ บรรดาชาวเน็ตต่างก็พากันงงเป็นไก่ตาแตก

“เพิ่งเคยเห็นดาราบอกปัดตรงๆ ว่าไม่อยากเก็บขยะ แล้วขอทีมงานเปลี่ยนวิธีนี่แหละ ซูหานโคตรสุด”

“เชี่ย ดาราคนนี้มีของว่ะ เมื่อก่อนฉันก็คิดนะว่าดารามาถึงก็กุลีกุจอไปเก็บขยะ มันดูสร้างภาพ ดัดจริตชะมัด ก็แค่ทำเอาหน้าหน้ากล้องป้ะ นอกกล้องจะยอมก้มเก็บกันไหมล่ะ? รู้สึกว่าซูหานคนนี้โคตรจริงใจเลย”

“ผู้กำกับหวังคงยืนเอ๋อแดกในใจแน่ๆ: ไอ้บ้าเอ๊ย ให้โอกาสทำตัวเด่นดันไม่เอา เดี๋ยวขอดูหน่อยซิว่าจะเล่นไม้ไหน?”

“กรี๊ดดดด ตัวเองไม่อยากเก็บขยะ แต่จะโยนให้พี่ชายบ้านเรามาเก็บแทนเนี่ยนะ? ทุเรศที่สุด! ทำไมซูหานถึงได้นิสัยแย่ขนาดนี้”

ปกติแล้วศิลปินที่ทำแบบนี้ย่อมจุดชนวนดราม่าได้ง่ายมาก เผลอๆ จะโดนด่าว่าขี้เกียจบ้างล่ะ ไม่มีจิตสาธารณะบ้างล่ะ

ทว่าตอนนี้ ซูหานกลับไม่ยี่หระเลยสักนิด

เขาไม่กลัว แต่มีคนกลัวแทนเขาน่ะสิ!

หยางมี่ในตอนนี้กำลังนั่งใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ มองดูภาพบนจอ แทบจะกระโจนมุดเข้าไปในทีวีอยู่แล้ว

“พวกเธอว่าซูหานมันเสียสติไปแล้วใช่ไหมเนี่ย?”

“แบบนี้มันหาแอนตี้แฟนชัดๆ ยอดฟอลได้ฮวบกันพอดี เมื่อก่อนโดนคนด่าไม่พอหรือไง ยังอยากโดนด่าเพิ่มอีกเหรอ?”

“คอยดูนะ พอมันกลับมาเมื่อไหร่ ฉันจะหักขามันให้ดู!”

หยางมี่เดือดดาลจนแทบอยากจะทุบทีวีทิ้ง

“พี่มี่ พี่มี่ ใจเย็นๆ ก่อนค่ะ ใจเย็นๆ!”

“อย่าเพิ่งวู่วามสิคะ!”

“พี่ซูหานฉลาดจะตาย เขาพูดแบบนั้นต้องมีเหตุผลแน่นอนค่ะ”

เร่อปากับจู้ซวี่ตันรีบเข้าไปช่วยกันกอดแขนหยางมี่ไว้ พลางเอ่ยปลอบไม่ให้เธอฟิวส์ขาด

ขณะเดียวกันนั้น

สมาชิกทุกคนในบ้านเห็ดต่างก็กำลังรอคำตอบจากผู้กำกับหวัง

ผู้กำกับหวัง: “ได้สิ! แล้วนายอยากจะเปลี่ยนเป็นวิธีไหนล่ะ?”

“ทำอาหารแล้วกันครับ”

“อาจารย์หวงต้องขลุกอยู่แต่ในครัวทำอาหารทุกวัน วันนี้ผมเลยอยากช่วยแบ่งเบาภาระอาจารย์หวง เป็นลูกมือให้สักหน่อย”

“รายการชีวิตที่โหยหาเนี่ยผมก็ติดตามดูมาตลอด แต่ทุกครั้งที่เห็นคืออาจารย์หวงแทบไม่ได้ก้าวขาออกจากครัวเลย”

“การมาเยือนของผมครั้งนี้มีความปรารถนาอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคืออยากให้อาจารย์หวงได้พักผ่อนสักวันครับ”

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าซูหานจะพูดอะไรแบบนี้ออกมา

พอสิ้นเสียงของเขา ทุกคนต่างก็รู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก

โดยเฉพาะอาจารย์หวง รวมถึงสมาชิกประจำบ้านเห็ดคนอื่นๆ

ขอบตาของอาจารย์เหอเริ่มรื้นแดง “ความจริงวันนี้อาจารย์หวงไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ ตอนแรกก็กะว่าจะให้เขาพักอยู่หรอก แต่พอคิดว่าพวกเราที่เหลือไม่มีใครทำกับข้าวอร่อยพอจะรับหน้าที่สำคัญนี้ได้ ก็เลยจนปัญญาจริงๆ”

“ซูหาน เธอใส่ใจมากเลยนะ!”

ซูหานตบไหล่อาจารย์เหอเบาๆ “วันนี้ผมรับหน้าที่พ่อครัวเองครับ อาจารย์หวงพักผ่อนเถอะครับวันนี้!”

“นายไหวแน่นะ” อาจารย์หวงถามด้วยความเป็นห่วง

“ไหวครับ ผมทำกับข้าวอร่อยมากเลยนะ! เมื่อก่อนตอนเป็นนักแสดงตัวประกอบ ผมก็ชอบทำอาหารกินเองตลอด”

“วางใจได้เลยครับ!”

หลังจากซูหานอธิบายเหตุผลนี้ออกไป บรรดาชาวเน็ตต่างก็เข้าใจกระจ่างแจ้ง

“เชี่ยเอ๊ย ที่แท้เหตุผลที่ซูหานไม่ยอมไปเก็บขยะก็คือเรื่องนี้ พวกเราเข้าใจเขาผิดไปหมดเลย”

“แม่เจ้า น้ำตาจะไหล เมื่อก่อนฉันสงสารอาจารย์หวงมาก เวลาคนอื่นออกไปเที่ยวเล่นกัน เขาก็ต้องอุดอู้อยู่ในครัวทำกับข้าวคนเดียวตลอด ไม่นึกเลยว่าจะมีแขกรับเชิญที่คิดเหมือนฉัน และยอมให้อาจารย์หวงได้พักบ้าง”

“ซูหานดีเกินไปแล้ว จากแอนตี้ขอเปลี่ยนเป็นแฟนคลับเดี๋ยวนี้เลย!”

หยางมี่ที่เฝ้าดูฉากนี้อยู่ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ขอบคุณสวรรค์!

ในที่สุดก็กู้สถานการณ์กลับมาได้

“ซูหานมาตั้งนานแล้ว ทำไมพี่ชายบ้านเรายังไม่มาอีกนะ”

“พี่จางจ้านอยู่ไหนแล้วเนี่ย”

…

บนถนนลูกรังอันขรุขระในชนบท รถตู้คันหนึ่งกำลังมุ่งหน้าไปยังทิศทางของบ้านเห็ด

ภายในรถมีเสียงสบถด่าดังลอยออกมาเป็นระยะ

“เชี่ยเอ๊ย?!”

“ไอ้หมอนี่มันจะเล่นละครเก่งเกินไปแล้วมั้ง คิดจะโยนงานเก็บขยะมาให้ฉันทำเนี่ยนะ”

“น่าขยะแขยงชะมัด ทำแบบนี้ได้ยังไงวะ”

“บ้าเอ๊ย ตอแหลเข้าไป มึงตอแหลให้พอนะ!”

“แล้วพวกชาวเน็ตนี่มันตาบอดกันหมดหรือไงวะ โดนมันต้มซะเปื่อยขนาดนั้น เหลือเชื่อเลย โง่กันไปหมดแล้วเหรอ”

“พี่จาง ใจเย็นๆ ก่อนครับ ใจเย็นๆ ก่อน!”

“เดี๋ยวพอไปถึงที่นั่น พี่ต้องคุมตัวเองให้อยู่นะครับ เสแสร้งได้ก็ต้องแกล้งทำไปก่อน นี่มันรายการ ‘ชีวิตที่โหยหา’ นะ คนดูเยอะมาก”

ผู้ช่วยผู้จัดการเห็นจางจ้านอารมณ์พลุ่งพล่านขนาดนี้ก็อดเป็นห่วงไม่ได้

“ฉันรู้น่า! ยังไงก็ต้องแกล้งทำอยู่แล้ว!”

“เทียบกับไอ้หมอนั่นแล้ว ฉันยังฉลาดกว่าเยอะ”

ขณะที่จางจ้านกำลังหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่นั้น ในบ้านเห็ดกลับกลายเป็นทะเลน้ำตาไปเสียแล้ว ทั้งหมดก็เพราะการมีอยู่ของซูหาน