บทที่ 74 เรื่องราวสร้างแรงบันดาลใจของซูหาน ทุกคนในบ้านเห็ดฟังจนน้ำตาซึม

ทำไมสมาชิกในบ้านเห็ดถึงได้ขอบตารื้นไปด้วยน้ำตาขนาดนั้น?

ก็เพราะตอนนี้ซูหานกำลังเล่าเรื่องราวของตัวเองให้พวกเขาฟังอยู่น่ะสิ

เล่าเรื่องชีวิตตอนที่เขาไปเป็นตัวประกอบอยู่ที่เหิงเตี้ยน ว่าต้องดิ้นรนฟันฝ่าและเอาตัวรอดมาจนถึงจุดนี้ได้อย่างไร

"พี่ซูหาน ตอนพี่เป็นตัวประกอบ พี่กินหมั่นโถวแค่วันละลูกประทังชีวิตจริงๆ เหรอครับ?"

"เปล่าหรอก"

"เอ๊ะ?"

"หรือว่าที่เขาลือกันในเน็ตมันเป็นเรื่องแต่งที่เว่อร์เกินไปเหรอครับ?"

พวกชาวเน็ตในไลฟ์ต่างก็พากันสงสัยขึ้นมาทันที

"เชี่ย? สรุปว่ารูปพวกนั้นเป็นเรื่องปลอมเหรอ?"

"ก่อนหน้านี้ในเน็ตก็มีแต่คนพูดว่าซูหานกินหมั่นโถวแค่วันละลูก ตอนนั้นฉันก็ว่ามันปลอมละ ไม่นึกเลยว่าเจ้าตัวจะออกมาพูดเองว่าไม่ใช่เรื่องจริง"

"ฉันว่าแล้วเชียว มันจะมีใครทำได้จริงๆ เหรอ กินหมั่นโถวแค่วันละลูกเนี่ย ท้องกิ่วตายชัก"

"ฉันกินวันละห้าหกมื้อยังไม่อยู่ท้องเลย ให้ตายสิ กินหมั่นโถววันละลูกนี่เว่อร์ไปจริงๆ"

หยางมี่บ่นพึมพำ "ซูหานนี่โง่รึเปล่าเนี่ย? อุตส่าห์มีคนปูบทมาให้แล้วแท้ๆ แกล้งทำตัวน่าสงสารหน่อยมันจะตายมั้ย?"

ทว่าเพิ่งจะอ้าปากด่าว่าซูหานโง่ไปหยกๆ วินาทีถัดมา เธอกลับโดนซูหานทำเอาน้ำตาร่วงซะงั้น!

"ฉันไม่ได้กินแค่หมั่นโถววันละลูกหรอกนะ แต่ยังกินกับผักกาดดองอีกหนึ่งซองด้วย"

"หมั่นโถวหนึ่งลูกหั่นแบ่งเป็นสามชิ้น ผักกาดดองหนึ่งซองก็แบ่งเป็นสามส่วน เช้ากินหมั่นโถวชิ้นหนึ่งกับผักกาดดองส่วนหนึ่ง เที่ยงก็กินหมั่นโถวชิ้นหนึ่งกับผักกาดดองส่วนหนึ่ง ตอนเย็นก็เหมือนกัน"

"บางทีรูมเมตทนเห็นชีวิตอันแสนรันทดของฉันไม่ไหว ก็จะซื้อของอร่อยๆ มาฝากบ้าง"

"จริงๆ ฉันก็ทำกับข้าวเป็นนะ แต่เดี๋ยวนี้ทำกับข้าวมื้อหนึ่งอย่างต่ำก็ต้องใช้เงินสิบคอยวนแล้ว แค่เปิดเตาก็เปลืองกว่าแทะหมั่นโถวตั้งเยอะ ดังนั้นเวลาส่วนใหญ่ฉันเลยยอมแทะหมั่นโถวมากกว่า วันหนึ่งใช้เงินแค่สามหยวนเอง"

"หมั่นโถวลูกละหยวนห้าสิบ ผักกาดดองซองละหยวนห้าสิบ รู้สึกว่าแพงจะตาย เฮ้อ!"

วันละสามหยวนเนี่ยนะ ยังบอกว่าแพงอีก???

แถมหมั่นโถวลูกเดียวมันประทังชีวิตอยู่ได้ทั้งวันได้ยังไงกัน?

ซูหานเป็นยอดมนุษย์หรือไง?

พวกสมาชิกในบ้านเห็ดนั่งฟังจนตาแดงก่ำ รู้สึกสงสารและเห็นใจซูหานจับใจ

ชาวเน็ตเองก็ตกตะลึงกันถ้วนหน้า

"พระเจ้าช่วย ซูหานโคตรสุด สุดจริงๆ ว่ะ ฉันไม่เคยเห็นนักแสดงคนไหนชีวิตรันทดขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต เห็นแก่จุดนี้ กูขอเป็นแฟนคลับเขาเลย!"

"รันทดเกินไปแล้ว! คนล่าฝันตัวจริง!"

"วันละสามหยวนยังบอกว่าแพงอีกเหรอ? ฉันใช้เงินวันละสามหมื่น ไม่อยากจะคิดเลยว่าพวกตัวประกอบที่เหิงเตี้ยนจะลำบากกันขนาดนี้"

"เดี๋ยวนะ??? คำพูดนี้มีจุดบกพร่องอยู่นะ! เป็นตัวประกอบมันต้องมีข้าวกล่องกองถ่ายให้กินไม่ใช่เหรอ? ทำไมต้องมานั่งแทะหมั่นโถวเองด้วยล่ะ?"

ไม่นานก็มีชาวเน็ตจับจุดสังเกตได้

พอเห็นคอมเมนต์นี้ลอยขึ้นมา หยางมี่ก็สูดหายใจเข้าลึกอย่างตกใจ "เชี่ยเอ๊ย ซูหาน สรุปแกพูดจริงหรือพูดโกหกกันแน่เนี่ย?! โกหกทั้งทีดันมีช่องโหว่อีก! ขนาดฉันยังเกือบเชื่อเลยเนี่ย!"

ทางด้านสมาชิกบ้านเห็ดเองก็เริ่มเอะใจขึ้นมาเหมือนกัน

โดยเฉพาะเผิงเผิงที่ปกติไม่ค่อยคิดอะไรซับซ้อน

เผิงเผิงปาดน้ำตาที่หางตา พอเริ่มได้สติก็เกาหัวแกรกๆ มองซูหานด้วยความสงสัยสุดขีด "จริงด้วยสิครับพี่ซูหาน ถ้าพี่ไปเป็นตัวประกอบ ก็น่าจะมีข้าวกล่องให้กินนี่นา"

"เชี่ยแล้ว เผิงเผิงจับไต๋ได้แล้ว!"

"โอ้โห เผิงเผิงฉลาดขึ้นมาสักทีนะ"

"หึๆ รอดูเลยว่าจะแถยังไง"

บรรดาชาวเน็ตต่างเตรียมตัวรอดูวันที่คำโกหกของซูหานจะถูกฉีกหน้า

อาจารย์เหอเองก็เริ่มเลิกลั่ก 'เผิงเผิงเอ๊ย เจ้าเด็กคนนี้นี่จริงๆ เลย ถึงแขกรับเชิญเขาจะแต่งเรื่องขึ้นมา นายก็ไม่น่าจะ… เฮ้อ! ช่างเถอะ เดี๋ยวถ้าซูหานแถไม่รอด ฉันค่อยช่วยแก้ให้แล้วกัน'

อาจารย์หวงคิดในใจ 'ไอ้หนูนี่มันจะเล่นไม้ไหนกันแน่เนี่ย? ฝีมือการแสดงก็ดีอยู่หรอก แต่ถ้ามานั่งโกหกแบบนี้ มันก็ไม่ค่อยดีมั้ง…'

จางอี้ซิง 'ไม่ว่าจะยังไง พี่ซูหานของฉันก็โคตรเจ๋ง! ขอคารวะเลย!'

จางจื่อเฟิง 'เฮ้อ พี่ชายนะพี่ชาย!'

ในเวลานี้ หยางมี่เองก็สูดหายใจเข้าลึก กอดเร่อปาไว้แน่นด้วยความกระวนกระวายพลางจ้องหน้าจอตาเขม็ง "ชอบแต่งเรื่องนักใช่ไหม ฉันจะรอดูว่าแกจะตอบยังไง!"

แต่ทว่า!

พอซูหานเอ่ยปากต่อ ทุกคนกลับต้องบ่อน้ำตาแตกกันเป็นแถว!

"ความจริงแล้วงานตัวประกอบมันไม่ได้มีเยอะขนาดนั้นหรอกครับ ตอนนี้พวกตัวประกอบที่เหิงเตี้ยนมีเยอะมากจนล้น การจะไปแย่งข้าวตัวประกอบกินมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย"

"หลายครั้งที่ผมไม่มีงานทำ อาทิตย์หนึ่งอย่างเก่งก็ได้งานแค่สามวัน วันที่เหลือก็ต้องนอนเฉยๆ เป็นปลาเค็มไร้ค่า"

"บางทีพอหิวจนทนไม่ไหวจริงๆ ผมก็ต้องเดินไปถามพวกทีมงานในกองถ่ายว่า พอจะมีงานใช้แรงงานหนักๆ ให้ผมช่วยทำแลกกับข้าวกล่องสักกล่องได้บ้างไหม"

"ผมรู้ดีว่าคนที่ไม่มีเส้นสายอย่างผม การจะแทรกตัวเข้าไปในวงการบันเทิงมันยากเย็นแสนเข็ญขนาดไหน"

"แต่ผมรักการแสดงนี่ครับ ผมจะยอมละทิ้งความฝันนี้ไปเพียงเพราะชีวิตมันยากลำบากไม่ได้หรอก"

"ถ้าคนเรามีชีวิตอยู่โดยไม่มีความฝัน มันก็ไม่ต่างอะไรกับปลาเค็มตัวหนึ่ง สู้ตายไปเลยยังจะดีกว่า"

"และผมก็กัดฟันสู้แบบนั้นมาตลอดห้าปีเต็ม"

"ผ่านไปห้าปี ผมก็ยังคงเป็นแค่ปลาเค็มไร้ค่าตัวหนึ่ง"

"และในตอนที่ผมกำลังคิดจะยอมแพ้นั่นเอง บทบาทของเฟิงอวี่ซิวก็ปรากฏขึ้นมา"

คนในบ้านเห็ด ชาวเน็ตที่อยู่หน้าจอ ไปจนถึงหยางมี่กับเร่อปาที่อยู่ในวิลล่า ในวินาทีนี้ต่างก็น้ำตาแตกกันหมด

มันซึ้งกินใจเหลือเกิน!

เรื่องราวของซูหานช่างสร้างแรงบันดาลใจได้ดีอะไรอย่างนี้!

และแน่นอน!

ชาวเน็ตที่กำลังดูซูหานอยู่นั้น มีอยู่จำนวนไม่น้อยเลยที่เป็นนักแสดงตัวประกอบอยู่ที่เหิงเตี้ยน

การที่ซูหานเริ่มต้นจากตัวประกอบจนสามารถก้าวขึ้นมามีชื่อเสียงโด่งดังได้ กลายเป็นเรื่องที่ถูกเล่าขานกันปากต่อปากในหมู่พวกเขา และทำให้ซูหานกลายเป็นแบบอย่างที่ทุกคนอยากเจริญรอยตาม

นักแสดงตัวประกอบหลายคนที่เคยคิดอยากจะถอดใจบนเส้นทางนี้ ต่างก็ฮึดสู้ขึ้นมาได้อีกครั้งเพราะเรื่องราวอันเปี่ยมด้วยพลังใจของซูหาน

ในตอนนี้ พวกเขาที่กำลังถือมือถือดูไลฟ์รายการชีวิตที่โหยหาอยู่ต่างก็ร้องไห้น้ำตานองหน้าด้วยความตื้นตันใจอย่างที่สุด

ทุกคนต่างซาบซึ้งและประทับใจ แต่จางจ้านที่เพิ่งเดินทางมาถึงหมู่บ้านซาอวี๋ถัง พอมองเห็นฉากนี้ในไลฟ์สดกลับเผยแววตาดูถูกเหยียดหยามออกมา

"เหอะ โม้เข้าไป มึงโม้ต่อไปเถอะ! พอกูซึ่งเป็นซูเปอร์สตาร์ตัวจริงไปถึง เดี๋ยวก็บดขยี้มึงได้ในไม่กี่นาทีแล้ว"

หลังจากกดปิดไลฟ์สด จางจ้านก็ก้าวลงจากรถ

ในขณะที่ทุกคนกำลังนั่งร้องไห้ไปกับเรื่องเล่าของซูหาน เสียงตะโกนก็ดังขึ้นมาจากนอกประตูบ้าน

"มีใครอยู่ไหมครับ?"

"อาจารย์เหอ อาจารย์หวง! ผมมาแล้วครับ!"

เหล่าแฟนคลับของจางจ้านตื่นเต้นดีใจขึ้นมาทันที!

"กรี๊ดดดด พี่จ้านมาแล้ว!!!!"