บทที่ 75 ซูหานปะทะจางจ้าน ชวนให้ตื่นเต้นจริงเชียว

“ว้าว พี่จ้าน!”

“พี่มาแล้ว!!!”

“พี่จางจ้าน!”

เหล่าแฟนคลับของจางจ้านต่างพากันส่งเสียงกรี๊ดกร๊าด ดีอกดีใจกันยกใหญ่

จางจ้านแต่งหน้ามาอย่างประณีต ผิวหน้าขาวผ่อง สไตล์ไอดอลหนุ่มหน้าหวานตามพิมพ์นิยม

เขายืนอยู่หน้าประตูบ้านเห็ด ตะโกนไปสองรอบ แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับใดๆ เลยแม้แต่น้อย

ในเวลานี้ สมาชิกทุกคนในบ้านเห็ดยังคงอินอยู่กับเรื่องเล่าของซูหาน ทุกคนฟังจนเคลิ้ม ไม่มีใครได้ยินเสียงตะโกนของจางจ้านที่อยู่หน้าประตูเลยสักคน

“พี่ซูหาน พี่นี่สุดยอดจริงๆ เลยครับ ผมนับถือพี่จากใจจริง นึกไม่ออกเลยว่าคนทั่วไปจะทนผ่านมันมาได้ยังไง”

“คารวะเลยครับ!”

เผิงเผิงมองซูหานด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความชื่นชม

นักแสดงหรือไอดอลอย่างพวกเขาส่วนใหญ่ล้วนเรียนจบมาจากสถาบันเฉพาะทาง

ฐานะทางบ้านต่างก็เอื้ออำนวยให้เดินบนเส้นทางสายนี้ได้

แต่นักแสดงที่ไต่เต้ามาจากตัวประกอบ มาจากระดับรากหญ้า แล้วฝ่าฟันจนมีชื่อเสียงขึ้นมาได้นั้น มันมีน้อยจนแทบจะนับคนได้

แถมมันยังยากลำบากแสนสาหัสจริงๆ

แทบไม่มีใครเอาชนะพลังของกลุ่มทุนได้เลย

ในความทรงจำของซูหาน คนที่ก้าวมาจากระดับรากหญ้าได้สำเร็จเห็นจะมีก็เพียงแค่หวังเป่าเฉียง

หวังเป่าเฉียงไปฝึกวิชาที่วัดเส้าหลินตั้งแต่อายุหกขวบ พออายุสิบหกก็ถูกผู้กำกับตาถึงเลือกให้ไปแสดงนำในหนังเรื่อง ‘Blind Shaft’

หนังเรื่องนั้นทำให้เขากลายเป็นเจ้าของรางวัลนักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยมจากเวทีรางวัลม้าทองคำชั่วข้ามคืน

ปีสองพันสี่ก็ได้แสดงใน ‘A World Without Thieves’ ของเฝิงคู่จื่อ

ระหว่างนั้นก็ยังมีผลงานซีรีส์เรื่อง ‘Soldiers Sortie’

ตามมาด้วย ‘Lost in Thailand’, ‘Detective Chinatown’ และอีกมากมาย

แน่นอนว่ายังมีหนังที่คนรู้จักน้อยกว่าอย่าง ‘Hello! Mr. Tree’ อีกเรื่องหนึ่งด้วย

การจะไต่เต้าจากระดับรากหญ้าได้ นอกเหนือจากความพยายามของตัวเองแล้ว ที่สำคัญยิ่งกว่าคือต้องมีโอกาส

จางอี้ซิงมองซูหานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเลื่อมใสเช่นกัน

เพราะตั้งแต่เด็กจนโตเขากินดีอยู่ดี เติบโตมาภายใต้การดูแลประคบประหงมของค่ายมาตลอด

ไม่เคยต้องมาตกระกำลำบากถึงขั้นไม่มีข้าวกินแบบนี้ ชีวิตวัยเด็กของเขาหมดไปกับการฝึกซ้อมในห้องซ้อมเต้น

ดังนั้นพอได้ยินว่าซูหานต้องลำบากเลือดตาแทบกระเด็นเพียงเพื่อแค่จะมีข้าวกิน เขาจึงรู้สึกว่าคนอย่างซูหานสมควรแก่การเคารพนับถืออย่างยิ่ง

ก่อนหน้านี้ คนแบบซูหานไม่เคยมีตัวตนอยู่ในชีวิตของเขาเลย

เมื่อก่อนเขาคิดว่าตัวเองพยายามมากแล้ว แต่พอมาเจอซูหานถึงได้รู้ว่า จริงๆ แล้วซูหานพยายามมากกว่าเขาเสียอีก

หมอนี่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ให้ตายสิ

จางอี้ซิงคิดในใจลึกๆ สายตาที่มองซูหานทอประกายระยิบระยับ

ส่วนจางจื่อเฟิงนั้น ก่อนหน้านี้เธอก็เคยดูหนังของซูหาน และแอบไปค้นหาเรื่องราวเกี่ยวกับเขามาไม่น้อย

เด็กสาวคนนี้ไม่ได้ประทับใจแค่ฝีมือการแสดงของซูหานเท่านั้น แต่ยังหลงเสน่ห์ในบุคลิกตัวตนของเขาอีกด้วย

ซูหานไม่เหมือนพวกไอดอลในวงการบันเทิงยุคนี้เลยสักนิด

รูปลักษณ์ภายนอกของเขาดูคมเข้มสมชายชาตรี ไม่ใช่แนวหนุ่มหน้าสวยพิมพ์เดียวกันไปหมด

ไม่เพียงแต่หล่อเหลา แต่ยังมีความพยายาม มีฝีมือ และยังมีเสน่ห์เฉพาะตัวที่โดดเด่นไม่ซ้ำใคร

อืม

ซูหานก็คงจะเป็นคนประเภทที่เก็บเนื้อเก็บตัวแต่เปี่ยมด้วยความสามารถแบบนี้นี่แหละ

เพราะเหตุนี้เอง สมาชิกในบ้านเห็ดพอได้เจอเขาเข้าจริงๆ ถึงได้ชอบเขากันทุกคน

โดยเฉพาะผู้อาวุโสทั้งสองอย่างอาจารย์หวงและอาจารย์เหอ ต่างก็เอ็นดูเขามาก

วงการภาพยนตร์ไม่ได้มีคนรุ่นใหม่ที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้มานานมากแล้ว พวกเขาจึงต้องคอยดูแลเป็นอย่างดี

เด็กหนุ่มคนนี้มีฝีมือ อนาคตบนเส้นทางนี้ยังอีกยาวไกล

“เชี่ย?! ไม่มีใครได้ยินเสียงพี่จางจ้านของพวกเราเลยเหรอเนี่ย?”

“ทุกคนมัวแต่นั่งฟังซูหานเล่าเรื่องกันหมด ไม่มีใครรู้เลยว่าจางจ้านมาถึงแล้ว”

“ฮ่าๆ น่าสงสารจัด ถ้าพี่จางจ้านของพวกเธอต้องยืนรอต่ออีกนิด จะร้องไห้ไหมเนี่ย?”

“หน้าด้าน! แฟนคลับซูหานนี่หน้าด้านจริงๆ!”

“มีใครอยู่ไหมครับ?”

จางจ้านตะโกนขึ้นมาอีกรอบ

“อาจารย์หวง อาจารย์เหอครับ!”

จางจ้านหน้าแทบจะมืดลงไปทันที แต่พอคิดได้ว่าตอนนี้กำลังถ่ายทำรายการอยู่ จึงรีบสะกดกลั้นความหงุดหงิดในใจเอาไว้

อะไรกันเนี่ย?

คนหายไปไหนกันหมด?

“หือ?!”

“พวกพี่ได้ยินเสียงอะไรกันไหมครับ?”

เผิงเผิงเบิกตากว้างขึ้นมาทันที หันขวับไปมองทางประตู

จากนั้นอาจารย์เหอก็ลุกขึ้นยืน “ฉันก็ได้ยิน เหมือนจะมีคนมานะ?”

“ใช่จางจ้านหรือเปล่า?”

อาจารย์เหอพูดพลางเดินออกไปที่ประตู

จางจ้านงั้นเหรอ?

ใจของซูหานกระตุกวูบ

ไอ้น้องชายคนนี้มาถึงแล้วสินะ

มาได้จังหวะพอดีเลย มีงานใช้แรงรอให้นายทำอยู่เพียบ

มุมปากของซูหานยกยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างพึงพอใจ

หลังจากอาจารย์เหอเดินนำออกไป สมาชิกบ้านเห็ดคนอื่นๆ ก็พากันเดินตามออกไป ซูหานเองก็เดินตามหลังไปติดๆ

“จางจ้านมาแล้วเหรอเนี่ย?”

อาจารย์เหอยิ้มแย้มเดินเข้าไปต้อนรับ

จางจ้านทักทาย “อาจารย์เหอครับ!”

จากนั้นเผิงเผิง จางจื่อเฟิง และจางอี้ซิงก็พากันเข้าไปทักทายตามมารยาท แต่ท่าทีที่พวกเขามีต่อจางจ้านนั้นแตกต่างจากตอนที่ต้อนรับซูหานอย่างสิ้นเชิง

เห็นได้ชัดว่ามีความห่างเหินและวางตัวเกร็งน้อยลงมาก

คนเราเวลาอยู่ต่อหน้าคนที่ตัวเองชื่นชอบมักจะประหม่า มันเป็นอารมณ์ประมาณนั้นนั่นแหละ

อาจารย์หวงไม่ได้เดินเข้าไปทักทาย ทำเพียงแค่พยักหน้าให้จากระยะไกล เป็นการรับรู้ว่าเขามาถึงแล้ว

พออาจารย์เหอแนะนำสมาชิกบ้านเห็ดทีละคนเสร็จ ก็หันมามองทางซูหาน

ในตอนนี้ ซูหานกับจางจ้านยืนเว้นระยะห่างกันประมาณสามเมตร ดูเผินๆ เหมือนจะไม่มีอะไร แต่ในความเป็นจริงกลับแฝงไปด้วยรังสีอำมหิต

บรรยากาศน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมาจนสมาชิกบ้านเห็ดทุกคนถึงกับลอบสูดหายใจเข้าลึก จ้องมองทั้งคู่ตาไม่กะพริบ

เวลานี้ ชาวเน็ตต่างก็จดจ่ออยู่กับฉากนี้อย่างใจจดใจจ่อ

พวกเขารอคอยฉากนี้มาตลอดทั้งสัปดาห์

ฉากนี้เรียกได้ว่าเป็นฉากที่ทุกคนตั้งตารอคอยมากที่สุดเลยก็ว่าได้

ในขณะเดียวกัน!

ที่วิลล่า หยางมี่กับเร่อปาก็กอดกันกลม

“พี่มี่ แม่เจ้าโว้ย ฉากนี้หนูรอมาตั้งนานแล้ว!!!”

“ตื่นเต้นชะมัด!”

“พี่มี่ พี่ว่าพี่ซูหานจะเปิดฉากถล่มไอ้เด็กหน้าหวานนั่นเลยไหม?”

เร่อปาพูดจาเบียวขึ้นมาทันที

หยางมี่อดที่จะกลอกตาใส่ไม่ได้ “แกคิดว่าออกรบอยู่หรือไง? มีเปิดฉากถล่มด้วย”

“ฉันว่าแกอยู่กับซูหานมากเกินไปจนติดนิสัยเสียมาแล้วเนี่ย”

“โธ่ หนูก็แค่ดูอนิเมะเยอะไปหน่อยเอง” เร่อปาทำปากยื่นอย่างน่าสงสาร

ตอนนี้หยางมี่เองก็ตื่นเต้นมาก เผลอๆ จะตื่นเต้นยิ่งกว่าคนอื่น ยิ่งกว่าซูหานเสียอีก

หมอนี่ชอบทำอะไรนอกกรอบอยู่เรื่อย ในฐานะเจ้านาย เธอจะไม่ให้ประสาทเสียได้ยังไง!

“น้องจางจ้าน สบายดีนะ ไม่ได้เจอกันซะนานเลย~”

ในขณะที่ทุกคนกำลังลุ้นว่าซูหานจะจัดการกับจางจ้านยังไง ใครจะไปคิดว่าเขาจะทักขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสบายๆ พร้อมรอยยิ้มเต็มหน้า ราวกับเพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอกันมานานนับปี

ทำเอาชาวเน็ต รวมถึงตัวจางจ้านเองถึงกับเหวอไปตามๆ กัน

“คุณพระช่วย???? แค่ แค่นี้เหรอ?”

“ที่กูรอดูคือกะให้เขี่ยกันยับเลยนะโว้ย!!! ไม่ใช่มาคุยกันนุ่มนวลแบบนี้!”

“เชี่ย นี่มันการตลาดแบบยิ้มปลอมชัดๆ?”

“ชาวเน็ตยุคนี้หัวทึบกันจังวะ อยู่ในวงการบันเทิงจะมาเปิดหน้าซัดกันโต้งๆ ได้ยังไง ปกติเขาแทงข้างหลังกันทั้งนั้นแหละ”

“พวกเธอเห็นไหม จางจ้านเองยังเหวอเลย”

จางจ้านหรี่ตามองซูหานอย่างระแวง ไอ้หมอนี่เล่นละครเก่งชะมัด!

หึ ก็แค่เสแสร้งไม่ใช่เหรอ?

เรื่องแค่นี้ฉันทำได้เนียนกว่าแกเยอะ

คิดได้ดังนั้น จางจ้านจึงฝืนฉีกยิ้มออกมา “พี่ซูหาน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ”

แต่ทว่า!

ประโยคถัดมาของซูหานก็ทำเอาเขายิ้มค้างไปทันที พร้อมกับทำเอาชาวเน็ตทั่วประเทศอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน

“คราวก่อนฉันพลั้งมือทำน้องจางจ้านเจ็บ ได้ยินว่าอาการหนักเอาเรื่องเลย ไม่รู้ว่าตอนนี้มีโรคประจำตัวเรื้อรังอะไรตกค้างอยู่หรือเปล่า?”

ใจของจางจ้านกระตุกวูบ สีหน้ามืดมนลงทันตา

เชี่ยเอ๊ย?!

ไอ้หมอนี่ มันจะล้ำเส้นเกินไปแล้ว!

จางจ้านอยากจะชักสีหน้าด่าสวนกลับไปแทบขาดใจ แต่ต้องห่วงภาพลักษณ์ของตัวเองไว้ จึงไม่อาจแสดงความรู้สึกที่แท้จริงออกมาได้

ต่อให้ในใจจะด่ากราดไปแล้วเป็นล้านคำ แต่เขาก็ยังต้องฝืนเค้นรอยยิ้มออกมา

เป็นรอยยิ้มที่ดูเสแสร้งสุดๆ!

“ขอบคุณที่พี่ซูหานเป็นห่วงนะครับ แผลของผมหายสนิทดีแล้วครับ”

ซูหานยิ้มละไม “งั้นก็ดีแล้ว ไม่อย่างนั้นฉันคงรู้สึกผิดแย่เลย น้องจางจ้านมาได้จังหวะพอดีเลยนะ รายการเรามีกิจกรรมต้องไปเก็บขยะที่ชายหาดด้วยกัน น้องจางจ้านเพิ่งหายดีพอดี ถือซะว่าไปออกกำลังกายฟื้นฟูร่างกาย ไปช่วยเก็บขยะแก้เบื่อ ผ่อนคลายกล้ามเนื้อหน่อยก็แล้วกัน”

เย็ดเป็ด!!!!

จางจ้านโกรธจนควันแทบออกหู

ฉันมาถ่ายรายการวาไรตี้นะเว้ย ทำไมแม่งกลายมาเป็นมึงมาออกคำสั่งแจกงานให้กูทำไปได้วะเนี่ย!!!

มันจะเกินไปแล้วนะโว้ย!

แม้ในใจจะเดือดดาลจนแทบระเบิดออกมาอยู่รอมร่อ

แต่จางจ้านก็ยังคงต้องฉีกยิ้มสู้ “ดะ ได้สิครับ ขอบคุณที่พี่ซูหานอุตส่าห์เป็นห่วงนะครับ”

ทั้งสองคนแม้ภายนอกจะส่งยิ้มให้กัน แต่ถ้อยคำที่พ่นออกมานั้นแฝงไปด้วยคมดาบชัดเจน

โดยเฉพาะซูหาน นัดนี้กินขาดจางจ้านอย่างสมบูรณ์แบบ!

การปะทะฝีปากยกนี้ทำเอาทั้งชาวเน็ตและสมาชิกในบ้านเห็ดถึงกับลอบสูดหายใจเข้าลึกด้วยความเสียวไส้ไปตามๆ กัน!